THIS is to Certify, That Robert Drury, Fifteen Years a Slave in Madagascar, now living in London, was redeem’d from thence and brought into England, his Native Country, by Myself. I esteem him an honest, industrious Man, of good reputation, and do firmly believe that the Account he gives of his Strange and Surprising Adventures is Genuine and Authentic.
WILLIAM  MACKETT. May 7, 1728

 

1729 ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ മുഖവുരയായി ചേർത്തിരിക്കുന്ന ഭാഗമാണിത് . ഡാനിയേൽ ഡിഫോ റോബിൻസൺ ക്രൂസോ എഴുതി ആളുകളെ ത്രസിപ്പിച്ച് നിർത്തിയിരുന്ന കാലമായിരുന്നതിനാൽ അത്തരത്തിലുള്ള മറ്റൊരു ബുക്കിന് കിട്ടേണ്ട പരിഗണനയൊക്കെ ഈ പുസ്തകത്തിനും ലഭിച്ചിരുന്നു . ഏഴോളം പതിപ്പുകൾ വരെ തുടർച്ചയായി ഇറങ്ങിയ ശേഷമാണ് പുസ്തകത്തിന് തിരിച്ചടികൾ നേരിടേണ്ടി വന്നത് . Madagascar; or Robert Drury’s Journal എന്ന ഈ പുസ്തകം അതിനും മുൻപെഴുതപ്പെട്ട History of Madagascar എന്ന ബുക്കിൽ നിന്നും കടം കൊണ്ടതാണ് എന്നതായിരുന്നു ആദ്യ ആരോപണം . മഡഗാസ്‌ക്കർ ഗവർണ്ണർ ആയിരുന്ന Etienne de Flacourt ന്റെ രചനയായിരുന്നു അത് . റോബർട്ട് ഡ്രൂറിയുടെ ജേർണൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് സാക്ഷാൽ ഡാനിയേൽ ഡീഫോയുടെ റോബിൻസൺ ക്രൂസോയുടെ അതേ പ്രസാധകർ തന്നെയായിരുന്നു . അതായിരുന്നു അടുത്ത തുടക്കം . ഡാനിയേൽ ഡീഫോ തന്നെയാണ് റോബർട്ട് ഡ്രൂറിയുടെ ജേർണൽ എഴുതിയത് എന്ന് ഗവേഷകർ ആരോപിച്ചു . അതിനാൽ തന്നെ റോബിൻസൺ ക്രൂസോ പോലെയോ ഹക്കിൾ ബറി ഫിൻ പോലെയോ ഉള്ള വെറും സാങ്കൽപ്പിക കഥ മാത്രമാണ് ഇതെന്നും കഥകൾ പ്രചരിച്ചു . റോബർട്ട് ഡ്രൂറി മരിച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഉയർന്നു വന്ന ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ ആരുമുണ്ടായില്ല . അങ്ങിനെ ഡാനിയേൽ ഡീഫോയുടെ അറിയപ്പെടാത്ത കൃതി എന്ന നിലയിലേക്ക് റോബർട്ട് ഡ്രൂറിയുടെ ജേർണൽ തരംതാന്നു . ഒരു സാധാരണ സാഹിത്യ കൃതിയായി കാലത്തിന്റെ ചവറ്റു കൊട്ടയിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ട ഈ പുസ്തകം 270 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റു ! 1996 ൽ പുരാവസ്തു ഗവേഷകനായ Mike Parker Pearson ആണ്‌ പുസ്തകത്തെ വീണ്ടും ലൈം ലൈറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് . ബുക്കിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള സകല സ്ഥലങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ച് തെളിവുകൾ ശേഖരിച്ച പിയേഴ്‌സൺ ഒടുവിൽ അക്കാര്യം സ്ഥിരീകരിച്ചു . റോബർട്ട് ഡ്രൂറി പറഞ്ഞതൊക്കെയും വാസ്തവമാണ് ! അതെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചതാണ് ! അവസാനം ഡ്രൂറി സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കപ്പലിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കൂടി കണ്ടെടുത്തതോടു കൂടി ഡാനിയേൽ ഡിഫോയുടെ പ്രേതം ഡ്രൂറിയെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞു . വെറും പതിനേഴാം വയസിൽ ആഫ്രിക്കയിലെ മഡഗാസ്കർ ദ്വീപിൽ അത്രയും വർഷങ്ങൾ തന്നെ അടിമയായി കഴിയേണ്ടി വന്ന ഡ്രൂറിയുടെ കഥ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വായില്‍നിന്ന് തന്നെ കേള്‍ക്കാം !

===========================

1687 ജൂലൈ ഇരുപത്തിനാല് ലണ്ടൻ . ഞാൻ റോബർട്ട് ഡ്രൂറി ജനിച്ചു . തരക്കേടില്ലാത്ത കുടുംബമായിരുന്നു എന്റേത് . അത്യാവശ്യം സമ്പത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു . കറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾ പട്ടണം വിട്ട് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് മാറി താമസിച്ചു . മീശ കിളിർക്കാത്ത എന്നെ അപ്പൻ പലതും പഠിപ്പിക്കാൻ നോക്കി . ചരിത്രം , സയൻസ് , ഭൂമിശാസ്ത്രം , വ്യാപാരം അങ്ങിനെ പലതും . പക്ഷെ എൻ്റെ പേട്ടു തലയിൽ ആകെ ഒരു ജ്വരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ . കപ്പലിൽ പോകണം ലോകം കാണണം . കടലിനോടല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനോടും എനിക്ക് താൽപ്പര്യം ഉണ്ടായില്ല . തീർത്തും വശംകെട്ടുപോയ മാതാപിതാക്കൾ അവസാനം ഒരു തന്ത്രം മിനഞ്ഞെടുത്തു . അത്യാവശ്യം നല്ലൊരു കടൽയാത്ര എനിക്ക് തരപ്പെടുത്തി തരിക ! ഒന്ന് പോയി വന്നുകഴിയുമ്പോൾ മകന്റെ സകല “വിഷമങ്ങളും” മാറിക്കൊള്ളും എന്ന ധാരണയായിരുന്നു ഈ തീരുമാനത്തിന്റെ പിറകിൽ . വിവരം അറിഞ്ഞതും ഞാൻ തുള്ളിച്ചാടി . എങ്ങോട്ട് പോകണം എന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് ആശയക്കുഴപ്പം ലവലേശം ഇല്ലായിരുന്നു , കാരണം ആ ലക്ഷ്യം ഞാൻ നേരത്തെ മനസിലുറപ്പിച്ച് വെച്ചിരുന്നതാണ് .. ഇന്ത്യ !

“““““““““““““““““““““““““““““

ബംഗാളിൽ എൻ്റെ കസിൻ ജോൺ സ്റ്റീൽ , ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയിൽ ജോലിയെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അവിടെ പോയി ജോണിനെയും , ഇന്ത്യയെയും കണ്ടിട്ട് മടങ്ങിവരാം , അതായിരുന്നു ഉദ്യേശം . നല്ലവനായ പിതാവ് എനിക്ക് പോകേണ്ടുന്നതിനുവേണ്ട സകല ഒരുക്കങ്ങളും ചെയ്തു തന്നു . ക്യാപ്റ്റൻ വില്യം യഗിന്റെ കീഴിലുണ്ടായിരുന്ന അത്യാവശ്യം നല്ല കപ്പലായിരുന്ന ഡിഗ്രേവ് ( Degrave ) ആണ് അദ്ദേഹം എനിക്കായി ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത് . എഴുന്നൂറ് ടൺ കേവ് ഭാരമുണ്ടായിരുന്ന ആ കപ്പലിൽ സദാ സജ്ജമായ അമ്പത്തിരണ്ട് പീരങ്കികളും ഉണ്ടായിരുന്നു . ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ , യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രായം വെറും പതിമ്മൂന്ന് മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത് ! അങ്ങിനെ 1701 ഫെബ്രുവരി ഒൻപതിന് ഞങ്ങൾ ഡൗൺ തുറമുഖം വിട്ടു യാത്രതുടങ്ങി . ഇനി മുതൽ ഞാൻ യാത്രയിൽ ദിനംപ്രതി കണ്ടുമടുക്കുന്ന വിരസമായ കാഴ്ച്ചകളെപറ്റി നിങ്ങളോട് പറയുന്നില്ല . കാരണം എൻ്റെ ജീവിതം കലങ്ങി മറിഞ്ഞത് ഞാൻ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും തിരികെ വരുന്ന വഴിയാണ് . അതാണ് എനിക്ക് നിങ്ങളോട് വിശദമായി പറയാനുള്ളതും .

““““““““““““““““““““““““““`

യാത്ര തുടങ്ങി മൂന്നു മാസവും ഇരുപത് ദിവസങ്ങളും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഈസ്റ്റ് ഇൻഡീസ് ദ്വീപുകളിൽ എത്തിച്ചേർന്നു . ഒരാഴ്ച്ച കാനറി ദ്വീപുകളിൽ തങ്ങിയതിനാലാണ് ഇത്രയും താമസിച്ചത് . അവിടെ നിന്നും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം കപ്പല്‍ ഇന്ത്യൻ തീരത്തെ മച്ചിലിപട്ടണം തുറമുഖത്ത് എത്തിചേർന്നു . (Maslapatan എന്നാണ് ജേർണലിൽ കാണുന്നത് ). അവിടെ ഒരുമാസം താമസിച്ച ശേഷമാണ് ഞാൻ ബംഗാളിലേക്ക് പോയത് . കസിൻ ജോൺ , നല്ല രീതിയിൽ എന്നെ സ്വീകരിക്കുകയും വേണ്ടുന്ന സഹായങ്ങളൊക്കെ ചെയ്ത് തരികയും ചെയ്തു . അച്ഛനുമായുള്ള കരാർ കാരണം ക്യാപ്റ്റൻ എൻ്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ നോക്കി നടത്തിയിരുന്നു . പക്ഷെ ആ നല്ലൊരാന്തരീക്ഷം പൊടുന്നനെ പ്രകൃതിയുടെ ലീലാവിലാസങ്ങളാൽ താറുമാറാകുന്ന കാഴ്ചയാണ് പിന്നീട് ഞാൻ കണ്ടത് . പടർന്നു പിടിച്ച പനി , ഒന്പത് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളിൽ നാൽപ്പതോളം പേരെ മണ്ണിലടിയിലാക്കി എന്നതാണ് സത്യം . ദുഃഖത്തോടെ പറയട്ടെ , ആ കൂട്ടത്തിൽ എൻ്റെ കസിനും , നല്ലവനായ ക്യാപ്റ്റനും പെടും ! കപ്പലിന്റെ ഒന്നാം മേറ്റും മരണമടഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ സ്വാഭാവികമായും രണ്ടാം മേറ്റ് അടുത്ത ക്യാപ്റ്റൻ ആയി . അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല , ക്യാപ്റ്റൻ വില്യം യഗിന്റെ മകൻ തന്നെയായിരുന്നു . ഫലത്തിൽ ഡിഗ്രേവിന്റെ ക്യാപ്റ്റൻ ഇപ്പോഴും ഒരു ക്യാപ്റ്റൻ യങ് തന്നെ ! ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിചയക്കുറവ് തന്നെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഭാവി തുലച്ചതും . ഇന്ത്യയിൽ വെച്ച് ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു നല്ല കാര്യം ഞാൻ നീന്താൻ പഠിച്ചു എന്നതാണ് . ആ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ടാണ് എനിക്കീ സംഭവങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞതും നിങ്ങൾക്ക് വായിക്കാൻ സാധിച്ചതും .

““““““““““““““““““““““““““““““

ഇനിയാണ് ദുരന്തം ആരംഭിക്കുന്നത് . ഞങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുകയാണ് (എനിക്കിപ്പോള്‍ പ്രായം പതിനാറ് ) . കപ്പലിൽ അകെ നൂറ്റിയിരുപതോളം നാവികർ . കൂടാതെ രണ്ട് സ്ത്രീകൾ , പിന്നെ ഞാനും വേറെ കുറെ യാത്രക്കാരും . അഴിമുഖത്ത് നിന്നും കപ്പൽ പുറപ്പെട്ടപ്പോഴേ ഞങ്ങളുടെ വിധി നിർണ്ണയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു . ശക്തമായ തിരയിൽപെട്ട് നിയന്ത്രണം വിട്ടു കപ്പൽ എവിടെയോ ഉറച്ചു . അടുത്ത വേലിയേറ്റം വരെ ക്ഷമിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങൾ വിചാരിച്ചിരുന്നത് കപ്പലിന് കേടുപാടുകൾ ഒന്നും തന്നെ പറ്റിയിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്നാണ് . പക്ഷെ കണക്ക് കൂട്ടലുകൾ തെറ്റി . ഞങ്ങളുടെ വിധി ഒരു വിള്ളല്‍ രൂപത്തില്‍ കപ്പലിന്‍റെ അടിത്തട്ടില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . തുടര്‍ന്നുള്ള യാത്രയില്‍ രണ്ട് ചെയിന്‍ പമ്പുകള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി പ്രവര്‍ത്തിപ്പിച്ചാണ് കപ്പലിനെ നിലയ്ക്ക് നിര്‍ത്തിയത് . രണ്ടുമാസം ഇതേ രീതിയില്‍ ഓടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ മൌറീഷ്യസ് ദ്വീപില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . അവിടം ഭരിച്ചിരുന്ന ഡച്ചുകാര്‍ മാന്യമായി തന്നെ പെരുമാറി . ഞങ്ങള്‍ തീരത്ത് ടെന്റുകള്‍ കെട്ടി താമസിച്ചു . കപ്പലിന്‍റെ ചോര്‍ച്ച എവിടെ നിന്ന്? എന്ന് കണ്ടുപിടിക്കലായിരുന്നു , ലക്ഷ്യം . പക്ഷെ കാര്യങ്ങള്‍ മുന്‍കൂട്ടി കാണാനുള്ള പരിചയക്കുറവ് ക്യാപ്റ്റന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും നിഴലിച്ചിരുന്നു . ഭക്ഷണസാധനങ്ങളില്‍ ഭൂരിഭാഗവും ഞങ്ങള്‍ ആ ദ്വീപില്‍ വെച്ച് കഴിച്ചു തീര്‍ത്തു . ചോര്‍ച്ച കണ്ടുപിടിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ചരക്കുകള്‍ കരയിലിറക്കിയതാണ് പ്രശ്നമായത്‌ . നല്ല മീനും , ആമകളും , ആടുകളും ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ദ്വീപില്‍ ഒരു മാസത്തോളം സുഖവാസം നടത്തിയശേഷം ഞങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ മുനമ്പായ ഗുഡ് ഹോപ്‌ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തിരിച്ചു . പക്ഷെ കപ്പലിലെ ജലം ക്രമാതീതമായി ഉയര്‍ന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു . ആളുകള്‍ വെള്ളം കളഞ്ഞും , വൃത്തിയാക്കിയും ആകെ ക്ഷീണിച്ച് വശംകെട്ടു . ഗുഡ് ഹോപ്പ് വരെ കപ്പല്‍ എത്തില്ല എന്ന് പരിചയസമ്പന്നരായ നാവികര്‍ പറഞ്ഞു . ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള മഡഗാസ്‌ക്കർ ദ്വീപിലേക്ക് ഗതി തിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അവര്‍ ക്യാപ്റ്റനെ ഉപദേശിച്ചു . ഭാരം കുറയ്ക്കാനായി കപ്പലിലെ പീരങ്കികളും മറ്റ് വസ്തുക്കളും ഞങ്ങള്‍ കടലിലെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു .

““““““““““““““““““““““““““““

മൂന്നാം ദിവസം ഞങ്ങള്‍ക്കനുകൂലമായ കാലാവസ്ഥ സംജാതമായി . നാവികര്‍ എന്നെയും മറ്റൊരു ചെറുപ്പകാരനെയും പായ്മരത്തിലെ നിരീക്ഷണമേടയിലേക്ക് കയറ്റി വിട്ടു . കാരണം ബാക്കിയെല്ലാവരെയും താഴെ ജോലിക്കാവശ്യമായിരുന്നു . ആദ്യമായി ഒരു നാവികനായതിന്റെ സന്തോഷം എന്‍റെയുള്ളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . പക്ഷെ കപ്പലിന്‍റെ വിധിയോര്‍ത്ത് സന്തോഷിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ലല്ലോ അപ്പോള്‍ . മണിക്കൂറുകള്‍ക്ക് ശേഷം കരപോലെ എന്തോ ഒന്ന് അങ്ങ് ദൂരെ കണ്ടു . പക്ഷെ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയ ശേഷം വിളിച്ചു കൂവിയാല്‍ മതിയെന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു . വെറുതെ ആശ കൊടുക്കരുതല്ലോ . മഞ്ഞും തണുപ്പും തുടങ്ങി . താഴെ ആരൊക്കെയോ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നുണ്ട് . അകലെ പതുക്കെ കരപോലെ എന്തോ തെളിഞ്ഞു വന്നു . അരമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചിത്രം വ്യക്തമായി . ” കര … കര ……. ” ഞങ്ങള്‍ വിളിച്ചുകൂവി . ആളുകള്‍ കപ്പല്‍തട്ടിലേയ്ക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു . ആര്‍പ്പുവിളികളും ബഹളങ്ങളും . അവസാനം ക്യാപ്റ്റനും വെളിയില്‍ എത്തി . കൂട്ടത്തില്‍ പ്രായം കൂടിയ നാവികനപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു . ” ഇത് ഡൌഫിന്‍ തുറമുഖമാണ് ( ഇന്ന് Port d’Ehola) . ഇവിടുത്തെ രാജാവ് സാമുവേല്‍ വെള്ളക്കാരുടെ ശത്രുവാണ് . കരയിലിറങ്ങിയാല്‍ തല കൊയ്തുകളയും !” ആര്‍പ്പുവിളികളും കരഘോഷങ്ങളും പൊടുന്നനെ നിലച്ചു . ചിരി ദുഖത്തിന് വഴിമാറി . ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല . ഞങ്ങളുടെ വിധി നിര്‍ണ്ണയിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു . ഒന്നുകില്‍ കപ്പല്‍ മുങ്ങി മരിക്കും , അല്ലെങ്കില്‍ കരയിലെ കാട്ടാളന്മാരുടെ കയ്യിലകപ്പെട്ട് . അവിടെ നിന്നും പിന്‍വലിഞ്ഞ ഞങ്ങള്‍ തീരം വഴി കാറ്റിനനുസരിച്ച് കപ്പലോടിച്ചു . ആരുമില്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും തീരത്ത് എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഇറങ്ങിയേ തീരൂ . വീണ്ടും മുന്നോട്ട് പോയപ്പോള്‍ മണല്‍ക്കൂനകള്‍ മാത്രമുള്ളയൊരിടം കണ്ടു . ആകെ വിജനം . ( ഗവേഷകര്‍ കരുതുന്നത് ഇത് മഡഗാസ്‌ക്കർ ദ്വീപിന്റെ തെക്കേ അറ്റമായ സെയിന്‍റ് മേരിക്കടുത്ത് ആണെന്നാണ്‌ . 450 അടി ഉയരം വരെയുള്ള സാന്ഡ് ഡ്യൂണുകള്‍ ഇവിടുണ്ട് ) . കപ്പല്‍ തീരത്തോട് കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ചു . തീരങ്ങളില്‍ കുറച്ച് ദ്വീപുവാസികള്‍ നില്‍പ്പുണ്ട് . ഞങ്ങള്‍ പരുവക്കെടിലാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാണോ എന്തോ അവര്‍ പുക കത്തിച്ച് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അടയാളം തന്നു . എന്നാല്‍ കബളിപ്പിച്ച്തീരത്തിറക്കി നമ്മെ കശാപ്പ് ചെയ്യാനുള്ള തന്ത്രമാണോ ഇതെന്ന് ഞങ്ങളില്‍ പലരും സംശയിച്ചു . ഇവിടുത്തെ രാജാവാരാണ് എന്നും, എന്ത് തരക്കാരനാണ് എന്നും യാതൊരു പിടിയുമില്ലല്ലോ . വൈകുന്നേരമാണ് . കടല്‍ ക്ഷോഭിച്ചിരിക്കുന്നു . വെളുക്കും വരെ ക്ഷമിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു .

“““““““““““““““““““““““““`

വെളുപ്പിനെ തന്നെ ചീഫ് മേറ്റും മറ്റ് നാല് പേരും കൂടി ആകെയുള്ള ഒരു ബോട്ടില്‍ കയറി കരയിലേക്ക് തിരിച്ചു . നീളമുള്ള ഒരു വടം കപ്പലില്‍ നിന്നും കരയിലേക്ക് വലിച്ച് കെട്ടാനായിരുന്നു പദ്ധതി . ആര്‍ത്തലയ്ക്കുന്ന തിരമാലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവര്‍ എങ്ങിനെയും കരയിലെത്തി . അവിടെ നിന്നിരുന്ന നീഗ്രോകള്‍ വടം കെട്ടുവാന്‍ അവരെ സഹായിച്ചു . അങ്ങനെ ഒരു വിധത്തില്‍ തിരികെ വന്ന ബോട്ടില്‍ ആദ്യ സംഘത്തിലെ നാല്‍പ്പതില്‍ ഒരുവനായി ഞാനും കയറിക്കൂടി . രണ്ടു സ്ത്രീകളില്‍ ഒരാളും അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . സാവധാനം നീങ്ങിയ ബോട്ട് പക്ഷെ ഉയര്‍ന്ന് പൊങ്ങിയ തിരയില്‍ പെട്ട് മലക്കം മറിഞ്ഞു . തിരമാലകളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ നിലവിളികള്‍ മുങ്ങിപ്പോയി . ചിലര്‍ മറിഞ്ഞ ബോട്ട് ലക്ഷ്യമാക്കിയും മറ്റു ചിലര്‍ കര ലക്ഷ്യമാക്കിയും നീന്തി . എന്‍റെ മുന്നിലൂടെ ബോട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീ ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു . എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാനായില്ല . ഒരു വിധത്തില്‍ ഞാന്‍ തീരത്ത് നീന്തിയടുത്തു . ബോട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും കരയിലെത്തിയിരുന്നു …. ആ സ്ത്രീ ഒഴികെ . ഇനി ക്യാപ്റ്റനും , ബാക്കിയുള്ള സ്ത്രീയും മറ്റുള്ളവരും നീന്തി തന്നെ കരയില്‍ എത്തണം . കരയില്‍ കെട്ടിയിരുന്ന വടം അറുത്ത് മാറ്റാന്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ വിളിച്ചു കൂവി . കപ്പല്‍ ഇനി തനിയെ ഒഴുകി എവിടെയെങ്കിലും ഇടിച്ചു തകരും . നാട്ടിലെത്തിയാല്‍ സംസ്കരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഒരു പെട്ടിയില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പിതാവിന്‍റെ ഹൃദയവും അരയില്‍ കെട്ടി ക്യാപ്റ്റനും സംഘവും വെള്ളത്തിലേക്ക്‌ ചാടി . ഞങ്ങള്‍ അരയറ്റം വെള്ളം വരെ കടലിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി നിന്നു . ഒടുക്കം ഏവരും കരയിലെത്തി . ഒരു സ്ത്രീയും രണ്ടു നാവികരും ഒഴികെ . അങ്ങിനെ ആര്‍ത്തലയ്ക്കുന്ന കടലിനും, മഡഗാസ്‌ക്കർ എന്ന കൂറ്റന്‍ ദ്വീപിനുമിടയില്‍ ഞങ്ങള്‍ നൂറില്‍പ്പരം പേര്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിലകൊണ്ടു . ആ രാജ്യം ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നു ! മുന്നൂറില്‍പ്പരം നീഗ്രോകള്‍ കരയില്‍ തടിച്ചുകൂടിക്കഴിഞ്ഞു !

നനഞ്ഞുകുതിര്‍ന്നു അവശരായ നൂറോളം വെള്ളക്കാര്‍ . അവരെ ചുറ്റി അത്രയും തന്നെ നാട്ടുകാര്‍ . യുദ്ധത്തില്‍ കാലാള്‍പ്പടകള്‍ നേര്‍ക്ക്‌ നേര്‍ കാണുന്ന പ്രതീതി ജനിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും രംഗം സാവധാനം ശാന്തമായി . നാട്ടുകാര്‍ക്ക് കരയ്ക്കടിഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ പെട്ടികളിലും മറ്റു വസ്തുക്കളിലുമായിരുന്നു നോട്ടം . ആളുകള്‍ കൂടി പലതും കുത്തിപ്പൊളിച്ചെടുത്തു . ഞങ്ങളിലാര്‍ക്കും അത് തടയുവാനോ ഒന്ന് നോക്കുവാന്‍ പോലുമോ ഉള്ള ത്രാണി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . പലരും മണലില്‍ കമഴ്ന്നുതന്നെ കിടപ്പായിരുന്നു . കരയിലെത്തി എന്ന് പലര്‍ക്കും വിശ്വസിക്കാനായില്ല . കിട്ടിയ സാധനങ്ങള്‍ക്ക് പകരമെന്നോണം ഒരു നാട്ടുകാരന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു കാളയെ കൊണ്ടുവന്നു തന്നു . ഞങ്ങള്‍ അതിനെ കൊന്ന് തിന്നു കൊള്ളാന്‍ ആയാള്‍ ആംഗ്യം കാണിച്ചു . കൂട്ടത്തിലൊരാള്‍ അതിനെ വെടിവെച്ചിട്ടെങ്കിലും വേറൊന്നും ചെയ്യാനുള്ള കരുത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്കില്ലായിരുന്നു . ചില നല്ലവരായ നാട്ടുകാര്‍ അതിനെ അറുത്ത് പാകം ചെയ്യാന്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടി . മാംസവും തൊലിയും രോമങ്ങളും ഒരുമിച്ച് തീയിലിട്ടു പാകം ചെയ്യുന്നത് ഞാന്‍ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു . പലര്‍ക്കും അതുകണ്ട് ഓക്കാനം വന്നെങ്കിലും പുറമേ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല . ആ സമയത്ത് എന്തുതന്നെ കിട്ടിയാലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രശ്നമല്ലായിരുന്നു . രണ്ടു പകലും രണ്ടു രാത്രിയും ഞങ്ങള്‍ ഈ വിധത്തില്‍ കടല്‍തീരത്ത് കഴിഞ്ഞുകൂടി . എന്ത് ചെയ്യണമെന്നും എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നും ഞങ്ങള്‍ക്കറിയില്ലായിരുന്നു . ഡൌഫിന്‍ തുറമുഖം അറുപത് മൈല്‍ അകലെ ആയിരുന്നെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ രാജാവ് ഏത് തരക്കാരന്‍ എന്ന് ധാരണയില്ലാത്തതിനാല്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ ചിന്താകുഴപ്പത്തിലായി .

““““““““““““““““““““““““““““““

ആ ദിവസം രാത്രി ഒന്‍പതുമണിയോടെ ഞങ്ങളെല്ലാവരും തീകൂട്ടി അതിനുചുറ്റും ഇരിക്കുന്ന സമയത്ത് അകലെ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും ഞങ്ങളുടെ ഭാവി നിര്‍ണ്ണയിച്ച ഒരു വിളി വന്നു . ” ഹലോ …………. ” ഇംഗ്ലീഷ് ഉച്ചാരണത്തിലുള്ള ആ വിളികേട്ട് ഏവരും ആകാംക്ഷയോടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി . ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരന്‍ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും തീക്കരികിലേയ്ക്ക് നടന്നു വന്നു . ” നിങ്ങളാരാണ്‌ എന്നറിയാന്‍ എന്നെ രാജാവ് പറഞ്ഞയച്ചതാണ് ” തുളവീണ ഇംഗ്ലീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കപ്പലിലെ ഹതഭാഗ്യരാണ് ഞങ്ങളെന്നും ആദ്യം കണ്ട കരയിലേക്ക് ജീവരക്ഷാര്‍ഥം നീന്തിക്കയറിയതാണെന്നും ആരൊക്കെയോ ഒറ്റശ്വാസത്തില്‍ പറഞ്ഞു വെച്ചു . ഭയക്കെണ്ടതായി ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നയാള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ഭയത്തിന്‍റെ അന്തരീക്ഷം ഒറ്റനിമിഷംകൊണ്ട് അലിഞ്ഞില്ലാതായി . എങ്കിലും അടക്കാനാവാത്ത ആകാംക്ഷയോടെ ക്യാപ്റ്റന്‍ അയാളോട് ചോദിച്ചു . ” നിങ്ങള്‍ ആരാണ് ? എങ്ങിനെ ഇവിടെ എത്തി ?” അയാള്‍ പതുക്കെ തീക്കുണ്ഡത്തിനരികെ ഇരുന്നു . ഞങ്ങളെല്ലാവരും കഥ കേള്‍ക്കാനുള്ള ആവേശത്തിനുപരി തങ്ങളുടെ ഭാവി എന്താകും എന്നറിയാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും കൂടി നിന്നു . അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു ……

““““““““““““““““““““““`

” നന്നേ ചെറുപ്പത്തിലേ കപ്പലില്‍ കയറിയ ഞാന്‍ വെസ്റ്റ് ഇന്‍ഡീസ് ഉള്‍പ്പടെ പല ദ്വീപുകളിലും സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ട് . പക്ഷെ ഈസ്റ്റ് ഇന്‍ഡീസ് പോകുവാന്‍ ഇതുവഴി വരുന്ന വഴി ഞങ്ങളെ കടല്‍കൊള്ളക്കാര്‍ ആക്രമിച്ചു . ഞാനുള്‍പ്പടെ ഏതാനും ചെറുപ്പകാരെ അവര്‍ തടവുകാരായി പിടിച്ചു . അടിമപ്പണി ചെയ്യിച്ച് നല്ല കൊള്ളക്കാരായി വളര്‍ത്തിയെടുക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം . പക്ഷെ എങ്ങിനെയും രക്ഷപെടണം എന്ന ആഗ്രഹം എന്‍റെയുള്ളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . അങ്ങിനെയിരിക്കെ അവര്‍ ദ്വീപിലെ വേറൊരു തീരത്ത് അടുത്തു . പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ കാരണം കപ്പല്‍ അടുപ്പിക്കാതെ ഞങ്ങളെ വഞ്ചിയില്‍ പറഞ്ഞുവിട്ടാണ് കപ്പലിലേക്ക് ആഹാരസാധനങ്ങള്‍ നാട്ടുകാരില്‍നിന്നും വാങ്ങിയിരുന്നത് . ഞാന്‍ ബുദ്ധിയോടെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു . രണ്ടു ദിവസം തീരെ അവശനായതായി ഞാന്‍ അഭിനയിച്ചു . കരയിലെ കാറ്റുകൊണ്ടാല്‍ കുറച്ച് ആശ്വാസം ലഭിക്കും എന്ന് ഒരു വിധത്തില്‍ ക്യാപ്റ്റനെ ധരിപ്പിക്കുവാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു . അങ്ങിനെ രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് എന്നെ അവര്‍ കരയിലിറക്കി . പരിചയമില്ലാത്ത , ഒറ്റപ്പെട്ട ഈ ദ്വീപില്‍ എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാനാവില്ല എന്നവര്‍ ധരിച്ചു . പക്ഷെ ഞാന്‍ പെട്ടന്ന് തന്നെ നാട്ടുകാരുമായി സൗഹൃദത്തിലായി . എന്നെ കൂട്ടാന്‍ വന്നവരോട് ഞാന്‍ ഇനി തിരികെ വരുന്നില്ല എന്ന് ധൈര്യപൂര്‍വ്വം പറഞ്ഞു . എനിക്കുവേണ്ടി കരയിലിറങ്ങി നാട്ടുകാരോട് യുദ്ധത്തിന് വരാന്‍ അവര്‍ മുതിരില്ല എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു . എന്തായാലും ഞാന്‍ കൊള്ളക്കാരുടെ പിടിയില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു . ഇവിടെ മറ്റേതോ കാരണത്താല്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരനേയും ഭാര്യയേയും ഞാന്‍ കണ്ടുമുട്ടി . ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചകത്തേക്ക് മാറി കുടിലുകള്‍ പണിതു താമസമാക്കി .

“““““““““““““““““

ഇവിടെ താമസമാക്കി മൂന്ന് മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞൊരുദിവസം ഞങ്ങള്‍ തീരത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അകലേയ്ക്ക് പോയ്‌മറയുന്ന ഒരു കപ്പലും തീരത്തേക്ക് തുഴഞ്ഞടുക്കുന്ന ഒരു ബോട്ടും കണ്ടു . ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി . കപ്പല്‍, കൊള്ളക്കാര്‍ പിടിച്ചെടുത്തിട്ട് ക്യാപ്റ്റനെയും കൂട്ടരെയും വഞ്ചിയിലിറക്കി വിട്ടതാണ് . ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ട് , സ്റ്റിവാര്‍ഡ്‌ എന്നിവരും കൂടെ നാല് പേരുമായിരുന്നു കരയിലടുത്തത് . അവരെയും ഞങ്ങള്‍ കൂടെ താമസിപ്പിച്ചു . എന്നാല്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ടിനു എത്രയും വേഗം ഈ ദ്വീപില്‍ നിന്നും പോകണം എന്ന് വാശിയുണ്ടായിരുന്നു . സെയിന്‍റ് അഗസ്റ്റിന്‍ ഉള്‍ക്കടലില്‍ എങ്ങിനെയും എത്തിപ്പെട്ടാല്‍ നാട്ടിലേക്കുള്ള ഏതെങ്കിലും കപ്പലില്‍ കയറിപ്പറ്റാം എന്ന് ആദ്ദേഹം പറഞ്ഞു . ധാരാളം കപ്പലുകള്‍ അടുക്കുന്ന സ്ഥലമാണ് സെയിന്‍റ് അഗസ്റ്റിന്‍. അതിനായി ഞങ്ങള്‍, ക്യാപ്റ്റനും സംഘവും വന്ന ബോട്ട് കേടുപാടുകള്‍ തീര്‍ത്ത് പണിതിറക്കി . ഒരു നീഗ്രോയെയും കൂടെക്കൂട്ടി ഒരുനാള്‍ ബോട്ടില്‍ അവിടം വിട്ടു . പക്ഷെ വിധി ഞങ്ങള്‍ക്ക് അനുകൂലമല്ലായിരുന്നു . പാറക്കൂട്ടത്തില്‍ ഇടിച്ചുതകര്‍ന്ന ബോട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു വിധത്തില്‍ രക്ഷപെട്ട് എല്ലാവരും ഈ തീരത്തുനിന്നും അകലെയല്ലാതെ മറ്റൊരു ബീച്ചില്‍ നീന്തിക്കയറി . കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു നീഗ്രോ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ നാട്ടുകാരുടെ സഹകരണം വേണ്ടുവോളം കിട്ടി . അങ്ങിനെ വീണ്ടും കുടിലുകള്‍ നിര്‍മ്മിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ജീവിതമാരംഭിച്ചു . പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും ഇവിടുത്തെ രാജാവ് , ഒരു കൂട്ടം വെള്ളകാര്‍ തീരത്തണഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന വാര്‍ത്ത അറിഞ്ഞു . ഞങ്ങളെ പിടികൂടാന്‍ നൂറോളം പടയാളികളെ അദ്ദേഹം ഇങ്ങോട്ടെക്കയച്ചു . കൂടെ പോകാതിരിക്കാന്‍ പല വിദ്യകളും ആലോചിച്ചെങ്കിലും അവസാനം ദിവസങ്ങള്‍ നടന്ന് ഞങ്ങള്‍ അവരുടെ കൂടെ രാജാവ് താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . ഒന്നു രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലാണ് ക്യാപ്റ്റനു രാജാവിന്‍റെ ഉള്ളിരിപ്പ് മനസിലായത് . ദ്വീപിലെ മറ്റു രാജാക്കന്മാരുടെ കൂടെയും അനേകം വെള്ളകാര്‍ താമസിക്കുണ്ടത്രേ ! കൂടുതല്‍ വെള്ളക്കാര്‍ കൂടെയുള്ള രാജാവ് കൂടുതല്‍ ശക്തനും കുലീനനുമാണെന്നാണ് വെപ്പ് . അതുകൊണ്ട് രാജാവ് ക്യാപ്റ്റനോട് തീര്‍ത്തു പറഞ്ഞു …. ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഇവിടെനിന്നും പോകാമെന്ന് വിചാരിക്കേണ്ട .

“““““““““““““““““““`

പക്ഷെ ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ട് വെറുതെ ഇരുന്നില്ല . ഒരു രാത്രിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ആരുംകാണാതെ അവിടം വിട്ടു . പക്ഷെ നേരം പുലര്‍ന്നപ്പോള്‍ കാര്യം മനസിലാക്കിയ രാജാവ് ഞങളെ പിടികൂടാന്‍ ആളുകളെ വിട്ടു . ചെരുപ്പില്ലാതെ നടക്കുന്ന നാട്ടുകാരില്‍നിന്നും ബൂട്ടുകളിട്ടു നടക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ വഴി കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് പ്രയാസമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല . എന്തായാലും കടുത്ത ശിക്ഷകളൊന്നും തരാതെ ഞങ്ങളെ വീണ്ടും തലസ്ഥാനത്ത് കൊണ്ടു പാര്‍പ്പിച്ചരിക്കുകയാണ്. രണ്ടുമാസം മുന്‍പാണ് ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ചത് . ഇപ്പോഴിതാ നിങ്ങളും ഇവിടെ ! ”

“““““““““““““““““““

കരിയില അനങ്ങിയാല്‍ കേള്‍ക്കാം . അത്ര നിശബ്ധത . ചിലരുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു . നാട് ഇനിയൊരു സ്വപ്നം മാത്രം ! . അവസാനം സാം ഇതുകൂടെ പറഞ്ഞുനിര്‍ത്തി . ” നിങ്ങളെ കാണാന്‍ രാജാവ്തന്നെ നേരിട്ട് നാളെ രാത്രി ഇവിടെ എത്തും !!!!! ”

പിറ്റേദിവസം ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഒരുമണി . രാജാവ് ഇരുന്നൂറില്‍പരം ആളുകളുമായി കടല്‍തീരത്തേക്ക് എഴുന്നെള്ളി . അകമ്പടിക്കാരുടെ കയ്യില്‍ തുപ്പാക്കികള്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ലെങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും കയ്യില്‍ കുന്തവും മറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു . അവര്‍ വരുന്നത് കണ്ട് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ക്യാപ്റ്റന്റെ പിറകില്‍ കൂട്ടംകൂടി നിന്നു . ക്യാപ്റ്റന്‍ ആരെന്ന് സാമിനോട് ചോദിച്ചറിഞ്ഞ രാജാവ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അരികിലെത്തി “Salamouger” എന്ന് പറഞ്ഞു . (സമാധാനം വരാനും പൈശാചിക ശക്തികളെ ഓടിക്കാനുമായി തെക്കന്‍ മഡഗാസ്ക്കറില്‍ പറഞ്ഞിരുന്ന ” Salamanga ” എന്ന പദം ആവാം ഇത്, ഇപ്പോഴത് ചുരുങ്ങി Salam മാത്രമായിട്ടുണ്ട് ) . ഞങ്ങള്‍ക്ക് സമ്മാനമായി രാജാവ് നാല് കൊഴുത്ത കാളകളെയും , കൂടെ ഉരുളക്കിഴങ്ങുകളും , തേനും പിന്നെ ഇതൊക്കെയിട്ട് വേവിക്കുവാന്‍ വലിയ മണ്‍കലങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു . രണ്ട് മണിക്കൂറുകളോളം ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ച രാജാവ് സാമിന്‍റെ സഹായത്താല്‍ ക്യാപ്റ്റനോട് ഞങ്ങള്‍ ആരെന്നും ഇവിടെയെങ്ങിനെ എത്തി എന്നുമൊക്കെ വിശദമായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു . ഞങ്ങളുടെ ദുരിതത്തില്‍ വ്യസനം രേഖപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളില്‍ നിഴലിച്ച കുശാഗ്രബുദ്ധി ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു . ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് പറയാം ഈ ദ്വീപിലെ രാജാക്കന്മാരില്‍ ഏറ്റവും ക്രൂരനായ ആളാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ ഇരിക്കുന്നത് . ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രാജ്യം വര്‍ഷങ്ങളോളം അണിഞ്ഞതും ഉപയോഗിച്ചതും ഞങ്ങളുടെ കപ്പലില്‍ നിന്നും വീണ്ടെടുത്ത തുണികളും മറ്റു സാധനങ്ങളും ആണ് . അന്ന് വൈകിട്ട് അടുത്തെവിടെയോ സജ്ജമാക്കിയിരുന്ന താല്‍ക്കാലിക വസതിയിലേക്ക് പോയ രാജാവ് രാവിലെ വീണ്ടും മടങ്ങി വന്നു . തന്‍റെ കൂടെ തലസ്ഥാനത്തേക്ക് ഞങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനുള്ള ക്ഷണമായിരുന്നു ഇപ്രാവിശ്യം രാജാവ് നടത്തിയത് . അവിടെ എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിക്കാമത്രെ ! . പക്ഷെ ക്യാപ്റ്റന്‍ പറഞ്ഞു , ഞങ്ങള്‍ക്ക് നാടുണ്ട് , വീടുണ്ട് , കുടുംബമുണ്ട് , കുട്ടികളും മാതാപിതാക്കളും ഉണ്ട് , അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് എന്നന്നേക്കുമായി ഇവിടെ പാര്‍ക്കാനാവില്ല . രാജാവിന്‍റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറുന്നത് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു . എങ്കിലും അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു …. ഇവിടെ നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ട ആഹാരവും മറ്റും തികയില്ല , എന്‍റെ കൂടെ വരൂ , എന്നെങ്കിലും ഒരു കപ്പല്‍ ഇവിടെ അടുക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് അതില്‍ക്കയറി തിരികെ പോകാം . പക്ഷെ ഇദ്ദേഹം ഭരിക്കുന്ന ഈ ദ്വീപ്ഭാഗത്ത് ഒരു തുറമുഖമോ ഉള്‍ക്കടലോ അല്ലെങ്കില്‍ കച്ചവടക്കപ്പലുകള്‍ അടുക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലം പോലുമോ ഇല്ല എന്ന് ക്യാപ്റ്റനു അറിയാമായിരുന്നു . ഇതിനിടെ സാം കയറി ഇടപെട്ട് പറഞ്ഞു , “ക്യാപ്റ്റന്‍ പറയുന്നത് ആലോചിച്ച് നാളെ പറയാം എന്നാണ്”. ഇത് കേട്ട് ഒന്നും പറയാതെ രാജാവ് തിരികെ പോയി .

“““““““““““““““““““““““““

രാജാവ് പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ ഞങ്ങളെയെല്ലാം വിളിച്ചുകൂട്ടി വികാരം തുളുമ്പുന്ന ഒരു പ്രസംഗം നടത്തി . ഞങ്ങളെ ഈ നിലയില്‍ ഇവിടെ എത്തിച്ചതിന് അദ്ദേഹം ക്ഷമാപണം നടത്തി . മരിക്കണോ അതോ അടിമയാകണോ എന്ന ചോദ്യമാണ് നമ്മുക്ക് മുന്നില്‍ അവശേഷിക്കുന്നത് എന്നദ്ദേഹം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു . നാളെ എന്ത് മറുപടിയാണ് കൊടുക്കേണ്ടത് എന്ന് ഞങ്ങളോട് അദ്ദേഹം ആരാഞ്ഞു . നീണ്ട ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി . രാജാവിന്റെ കൂടെ പോകുക തന്നെ . അവിടെ പരിചയസമ്പന്നനും ധീരനുമായ ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ട് ഉണ്ട് . സാമിനും മറ്റും ഭാഷ അറിയുകയും ചെയ്യും . എന്തായാലും അവിടെ ചെന്ന് കൂടിയാലോചിച്ചാല്‍ എന്തെങ്കിലും വഴി കിട്ടാതിരിക്കില്ല . പട്ടിണികിടന്ന് ചാകാന്‍ വയ്യ .

““““““““““““““““““““““

രാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തിയ രാജാവ് ഉന്മേഷവാനായിരുന്നു . ഞങ്ങള്‍ തയ്യാറാണ് എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ താന്‍ പോയി പ്രാതല്‍ കഴിക്കട്ടെ എന്നും നിങ്ങളും പോയി ഉടന്‍ കഴിക്കണം എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു . നമ്മുക്ക് ഉടന്‍ പുറപ്പെടണം . നീണ്ട യാത്രയാണ് തലസ്ഥാനത്തേക്ക് ഉള്ളത് . നിരാശയുടെ കാര്‍മേഘം ഉരുണ്ടുകൂടി . എല്ലാവരും ജീവനുള്ള ശവങ്ങളെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറിയത് . ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല . എടുക്കാന്‍ പറ്റുന്ന സാധനങ്ങളൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ എടുത്തു . ചിലര്‍ക്ക് ചെരിപ്പുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു , ഉള്ളവര്‍ക്കാകട്ടെ തേഞ്ഞ് കേടായതും . ശരീരത്തിലെ ഭാരം മുഴുവനും ഹൃദയത്തില്‍ അടിഞ്ഞുകൂടിയതായി തോന്നി . കടല്‍തീരം വിട്ട് പോകുന്നത് ആര്‍ക്കും ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു . എങ്ങും ശാപവാക്കുകളും പ്രാര്‍ഥനകളും മാത്രം . അങ്ങിനെ നൂറില്‍പ്പരം വെള്ളക്കാരുടെ പുറപ്പാട് ആരംഭിക്കുകയായി . അകത്തേക്ക് പോകും തോറും ഈ രാജ്യം കൂടുതല്‍ വനനിബിഡമാകുകയാണ് . മുള്‍ചെടികള്‍ നിറഞ്ഞ അടിക്കാടും ശിഖരങ്ങള്‍കുറഞ്ഞ് ഉയരക്കുറവായ വൃക്ഷങ്ങളും ഉച്ചസൂര്യനും കൂടി ഞങ്ങളെ തുണിപിഴിയുന്നത് പോലെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി . ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണലില്‍കൂടെ സാവധാനം ഇഴഞ്ഞ് ഊടുവഴികളിലൂടെ ആ ജാഥ നടന്നു നീങ്ങി .

““““““““““““““““““““““

ഉച്ചയോടെ ഞങ്ങള്‍ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . ആറോ ഏഴോ കുടിലുകളുള്ള ഒരു ചെറുഗ്രാമം . വീടുകള്‍ക്ക് കഷ്ട്ടിച്ച് ആറടിയോളം ഉയരംകാണും . പക്ഷെ ഗ്രാമം വിജനമായിരുന്നു . രാജാവിന്‍റെ സാന്നിധ്യം കാരണം അവര്‍ മാറി നിന്നതോ അല്ലെങ്കില്‍ കടല്‍തീരത്ത് കപ്പിലെ സാധനങ്ങള്‍ പെറുക്കാന്‍ പോയതോ ആവാം . കുടിലുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതൊക്കെയും ഞങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ അകത്താക്കി . ചിലര്‍ക്ക് തേനും മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് ബീഫും കിട്ടി . ഇത്തരം അനേകം ഗ്രാമങ്ങള്‍ താണ്ടിയാണ് ഞങ്ങളുടെ യാത്ര മുന്നോട്ട് പോയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നത് . ചൂട് കാരണം പലപ്പോഴും സൂര്യന്‍ തലക്കകത്ത് ഇരിക്കുന്നതായി ആണ് തോന്നിയത് . ഇതിനിടെ രാജാവ് വളരെ വേഗം തന്നെ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയിരുന്നു . ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ എത്തി സൗകര്യങ്ങള്‍ ശരിയാക്കാന്‍ ആണ് പോയതെന്ന് അദ്ദേഹം ഞങളുടെ കൂടെ വിട്ടിട്ടുപോയ നീഗ്രോ ഓഫീസര്‍ പറഞ്ഞു . രാത്രിയോടെ ജാഥ മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തിചേര്‍ന്നു . അവിടെ വെച്ച് ഒരു കാളയെ കൊന്ന് ഭക്ഷണമാക്കി . കുടിവെള്ളം മുഴുവനും കലങ്ങിയതായിരുന്നു . മരപ്പൊത്തുകളില്‍ നിന്നും മറ്റും ശേഖരിക്കുന്ന ജലം തണ്ണിമത്തന്‍ പോലുള്ള ഒരു ഭീമന്‍ പഴത്തിന്‍റെ ഉണങ്ങിയ തോടിനുള്ളിലാണ് (calabash) ശേഖരിച്ച് വെച്ചിരുന്നത് . ഓരോന്നിലും നാലും അഞ്ചും ഗ്യാലന്‍ ജലം കൊള്ളുമായിരുന്നു . പിറ്റേ ദിവസം അതിരാവിലെ തന്നെ സാം ഞങ്ങളെയെല്ലാം വിളിച്ചുണര്‍ത്തി . വെയിലുറയ്ക്കുന്നതിന് മുന്നേ നടന്നാല്‍ അത്രയും ക്ഷീണം കുറയും . ആ ദിവസവും പഴയത് പോലെയായിരുന്നു . ഗ്രാമങ്ങളും , മുള്‍പ്പടര്‍പ്പുകളും ( കള്ളിമുള്ള് പോലത്തെ ഔഷധസസ്യം -Mesembryanthemum edule) , ചൂടും , ദാഹവും എല്ലാം അതുപോലെ തന്നെ ആവര്‍ത്തിച്ചു . ബ്രെഡില്ലാതെ മണ്ണ്പിരണ്ട കാളയിറച്ചി കഴിക്കുന്നതില്‍ ആരും വൈമുഖ്യം കാണിച്ചില്ല . ചെരുപ്പില്ലാതെ നടക്കുന്നവരുടെ കരച്ചിലുകള്‍ ജാഥക്ക് പശ്ചാത്തലമൊരുക്കി . മൂന്നാം ദിവസം ഞങ്ങളുടെ നടത്തം കുറച്ചുകൂടി വേഗതിലാക്കേണ്ടി വന്നു . വൈകുന്നേരത്തിന് മുന്‍പേ കൊട്ടാരത്തില്‍ എത്തണം , കൂടുതല്‍ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട് താനും . ദിവസം പതിനാറോ പതിനേഴോ മൈലുകള്‍ ആണ് ഞങ്ങള്‍ നടന്നു തീര്‍ത്തത് എന്നാണ് എന്‍റെ കണക്കുകൂട്ടല്‍ . അവസാനം ഇരുട്ടുന്നതിന്‌ മുന്‍പായി ഞങ്ങള്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു .

“““““““““““““““““““

ചുറ്റും ഇടയില്ലാതെ വെച്ച് പിടിപ്പിച്ച മുള്ള്മരങ്ങള്‍ കോട്ടയായി പരിരക്ഷിക്കുന്ന , തടികൊണ്ട് നിര്‍മ്മിച്ച അത്യാവശ്യം വലിയ കൊട്ടാരത്തിലാണ് രാജാവ് വാണരുളുന്നത് . മുള്ള് നിറഞ്ഞ മരവേലിക്കിടയിലൂടെ ഒരു പാമ്പിനുപോലും ഞുഴഞ്ഞു കയറുക സാധ്യമല്ല . ഈ മുള്ള് ഭിത്തിക്ക് രണ്ടു വാതിലുകളാണ് ഉള്ളത് , ഒന്ന് വടക്കും മറ്റൊന്ന് തെക്കും . രണ്ടുപേര്‍ക്ക് പോകാന്‍ വീതിയുള്ള ആ വാതിലുകളില്‍ ഭടന്മാര്‍ കാവലുണ്ട് . ഈ മുള്‍ക്കോട്ട കടന്ന് അകത്തൂടെ വീണ്ടും ഒരു മൈല്‍ നടന്നാലേ കൊട്ടാരത്തില്‍ എത്തിച്ചേരൂ . സാധനങ്ങളെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ ഒരു പുളിമരച്ചുവട്ടില്‍ വെച്ചു . കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു ഇന്ത്യന്‍ ശിപായിമാരെ അതിന് കാവല്‍ നിര്‍ത്തി . സാം ഞങ്ങളുടെ വരവ് രാജാവിനെ അറിയുക്കാവാന്‍ മുന്നേ നടന്നു പോയി . അദ്ദേഹം വന്ന് ഞങ്ങളെ ഔദ്യോഗികമായി സ്വീകരിക്കണം അതാണത്രേ വഴക്കം ! കൊട്ടാരത്തിന്‍റെ വാതിലിന് മുന്‍പില്‍ ചെറിയൊരു പീഠത്തില്‍ രാജാവ് ആസനസ്ഥനായി . തോളില്‍ ഒരു തോക്ക് വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് . അരികില്‍ മൂന്നോ നാലോ ചെറു പിസ്റ്റലുകളും ഉണ്ട് . ഇരുവശത്തും നിരയായി ബന്ധുക്കളും സേവകരും നിലത്തിരിപ്പുണ്ട് . മിക്കവരുടെയും കയ്യില്‍ തോക്കും കുന്തവും ഉണ്ട് . ആകെ ഒരു അര്‍ദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലാണ് ഇവരെല്ലാം കൂടി ഇരിക്കുന്നത് . ഞങ്ങളും അതെ പോലെ നിന്നതോടെ അതൊരു പൂര്‍ണ്ണവൃത്തമായി മാറി .

““““““““““““`

സ്വാഗതം ആശംസിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം കുറച്ച് കലബാഷ് കപ്പുകളില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പാനീയം കുടിക്കുവാന്‍ തന്നു . നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ടും, ക്യാപ്റ്റന്‍ സ്റ്റിവാര്‍ഡും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേര്‍ന്നു . ആഘോഷങ്ങള്‍ അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ ഞങ്ങളില്‍ കുറച്ചുപേര്‍ക്ക്‌ താമസിക്കുവാന്‍ ഒന്ന് രണ്ടു കുടിലുകള്‍ ലഭ്യമായി . ബാക്കിയുള്ളവര്‍ക്ക് പുളിമരച്ചുവടുകളില്‍ കിടന്നുറങ്ങേണ്ടി വന്നു . അങ്ങിനെ രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി . ഇതിനിടെ എന്നെ സന്ദര്‍ശിക്കുവാന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ നിന്നൊരാള്‍ ഒന്ന് രണ്ടു തവണ ഇറങ്ങി വന്നു . രാജാവിന്‍റെ പതിമൂന്ന് വയസുള്ള മകള്‍ ! അവളെന്താണ് പറയുന്നത് എന്നൊന്നും എനിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല . എനിക്ക് പിടികിട്ടാന്‍ ആംഗ്യഭാഷയില്‍ എന്തെക്കെയോ പറഞ്ഞു . വേറെ മാര്‍ഗ്ഗമില്ലാതതിനാല്‍ ഞാനതൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ടും അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുവാന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടും ഇരുന്നു . അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം സാം എന്‍റെ അടുക്കല്‍ വന്ന് ഒരു കാര്യം രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു . രാജാവിന്റെ മകള്‍ അവളുടെ പരിചാരികയുടെ വീട്ടില്‍ ഉണ്ട് . നിന്നെ അവളുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ക്ഷണിക്കുന്നു !

““““““““““““““““
ഞാന്‍ പോയി . വേറെ മാര്‍ഗമില്ലായിരുന്നു . അവള്‍ നന്നായിതന്നെയാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത് . ഓരോ ദിവസവും പ്രത്യേകം ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്‍ വിളമ്പാന്‍ അവള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു . അങ്ങിനെ ഒരുനാള്‍ സാം പറഞ്ഞു . അവള്‍ക്ക് നിന്നോട് പ്രേമമാണ് . പക്ഷെ നീയും ഞാനുമല്ലാതെ മറ്റാരും അറിയരുത് എന്നവള്‍ വിലക്കിയിട്ടുണ്ട് . ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടിയതുപോലെ ഞാന്‍ നിന്നു . എന്‍റെ ജീവന്‍ വെച്ചുള്ള കളിയാണ് അവള്‍ കളിക്കുന്നത് . പക്ഷെ പതിനേഴ്‌ വയസുള്ള എന്‍റെ ഹൃദയം പതിനാലുകാരിയുടെ വിളികേട്ടപ്പോഴേ കിടന്ന് വിറയ്ക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി . അന്ന് രാത്രി അവളുടെ പരിചാരിക എന്‍റെ കുടിലില്‍ വന്ന് പറഞ്ഞു . “രാജകുമാരി നിന്നെ വിളിക്കുന്നു !! ” . ഞാന്‍ പോയില്ല . നല്ല സുഖമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറി . പക്ഷെ വെളുപ്പിനെ അവള്‍ വീണ്ടും ആളെ പറഞ്ഞയച്ചു . ഇപ്രാവിശ്യം എനിക്ക് പോകാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല .

സത്യത്തില്‍ എന്തുചെയ്യണം എന്ത് ചെയ്യരുത് എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു . ചെറുപ്പത്തിന്റെ ചാപല്യം ഒരുവശത്ത് , കൂട്ടത്തില്‍ അവള്‍ പിണങ്ങുമോ എന്ന ഭയം . മറുവശത്ത് രാജാവറിഞ്ഞാല്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ഭീകരാവസ്ഥ ! അയാള്‍ക്ക്‌ ഇവള്‍ ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരിയാണ് എന്ന് ഏവര്‍ക്കും അറിവുള്ളതാണ് . കൂടെയുള്ളവര്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്നെ പഴിക്കും . ഈ ഭയം അവള്‍ക്കും ഉണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് പിടികിട്ടി . ചില ദിവസങ്ങളില്‍ ഒഴിവ്കഴിവുകള്‍ പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ തടിതപ്പിയെങ്കിലും എപ്പോഴും വിദ്യകള്‍ ഫലിച്ചില്ല . തല്‍ക്കാലം അവളെ പിണക്കേണ്ട എന്നായിരുന്നു സാമിന്‍റെയും ഉപദേശം . പക്ഷെ എല്ലാത്തിനും ഒരവസാനം ഉടന്‍തന്നെ ഉണ്ടായി .
“““““““““““““““““““““`

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂട്ടംകൂടി രാജാവിനെ ചെന്ന് സന്ദര്‍ശിക്കുന്ന കീഴ്വഴക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു . അന്നൊരു ദിവസം രാജാവ് ഞങ്ങളെ അത്യധികം കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്ന ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു . പടിഞ്ഞാറുള്ള മറ്റൊരു രാജാവ് ഈ രാജ്യം ആക്രമിക്കാന്‍ കോപ്പുകൂട്ടുന്നുണ്ടത്രേ! രാജാവ് തുടര്‍ന്നു .” പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിന് നമ്മുടെ കൂടെയാണ് വെള്ളകാര്‍ കൂടുതല്‍ . പക്ഷെ നിങ്ങളെല്ലാവരും ഇവിടെ ഒരുമിച്ച് നിന്നാല്‍ ശരിയാവില്ല . നിങ്ങള്‍ക്കും അത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ് . രാജ്യത്തിന്‍റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി എന്‍റെ മക്കള്‍ താമസിക്കുന്നുണ്ട് . നിങ്ങള്‍ പല സംഘങ്ങളായി പിരിഞ്ഞ് ഓരോരുത്തരുടെയും കൂടെ താമസിക്കണം ” സത്യത്തില്‍ ഇതു കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി . ചിതറിക്കപ്പെടാല്‍ ഇനിയൊരിക്കലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് തിരികെപോകാന്‍ ആവില്ല . അത് രാജാവിനും അറിയാം . അതിനാണ് അയാള്‍ ഈ കുബുദ്ധി പ്രയോഗിക്കുന്നത് . എന്തെങ്കിലും ഉടന്‍ ചെയ്തേ തീരൂ .

““““““““““““““““““““““““

അതൊരു കാളരാത്രി തന്നെയായിരുന്നു . മുതിര്‍ന്നവര്‍ ആരുംതന്നെ ഉറങ്ങിയില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു . അവിടെയും ഇവിടെയും നിന്നു ആളുകള്‍ കുശുകുശുക്കുന്നു . ക്യാപ്റ്റന്‍മാര്‍ മൂവരും തീവ്രചര്‍ച്ചയിലാണ് . ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് ഞാനുറങ്ങിപ്പോയി . അതിരാവിലെ ഭയാനകമായ ഒരു വെടിശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാനുണര്‍ന്നത് ! ആളുകള്‍ പരക്കം പായുന്നു . എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് . ഒന്നുമറിയാതെ ഞാനും നീഗ്രോകളുടെ ഒപ്പം ഓടി . ആകെ ബഹളം . പെട്ടോന്നോരാള്‍ എന്നെപിറകില്‍ നിന്നും വലിച്ചു . ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍പെട്ട ആളാണ്‌ . അയാള്‍ എന്നെ പിടിച്ച് വലിച്ച് കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോയി . അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച കണ്ട് സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു . രാജാവിനെയും ഭാര്യയേയും ഒരു മകനെയും എന്‍റെ ആളുകള്‍ ബന്ദിയാക്കിയിരിക്കുന്നു ! അവരുടെ കൈകള്‍ പിറകില്‍ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട് . എന്റെകൂടെയുള്ളവര്‍ കൊട്ടാരം മുഴുവനും കയറിയിറങ്ങുകയാണ് . കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ ,അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളൊക്കെയും അവര്‍ എടുത്തു കഴിഞ്ഞു . ചിലര്‍ ചെറു തോക്കുകളും കുന്തങ്ങളും കയ്യില്‍ കരുതി . ഓടിപ്പോയ നീഗ്രോകള്‍ പേടിച്ചു കടന്നതല്ല . മറ്റു ടൌണുകളില്‍ പോയി കൂടുതല്‍ ആളുകളെ കൂട്ടി അവര്‍ തിരിച്ചെത്തിക്കഴിഞ്ഞു . ഇതിനിടെ പുറത്തുകൂടിയ നീഗ്രോകളില്‍ ആരോ ഒരാള്‍ വെടിവെച്ചു . ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടതിലോരാള്‍ക്ക് തന്മൂലം സാരമായ പരിക്ക് പറ്റുകയും ചെയ്തു . കോപിഷ്ടനായ ക്യാപ്റ്റന്‍ യന്ഗ് സാമിനോടായി പറഞ്ഞു . രാജാവിനോട് പറയുക , അവരുടെ ആളുകള്‍ വെടിവെച്ചാല്‍ നിങ്ങളുടെ മരണം ഉറപ്പാണെന്ന് . രാജാവ് ഉറക്കെ വെടിവെക്കരുത് എന്ന് ആളുകളോടായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു . അതോടെ അവര്‍ ചെറുത്തുനില്‍പ്പ്‌ അവസാനിപ്പിച്ചു . ഞങ്ങള്‍ ജാഥയായി കൊട്ടാരത്തിന് പുറത്തേക്ക് തടവുകാരെയും കൊണ്ടുനടന്നു . രാജാവിനും ബാക്കിരണ്ടുപേര്‍ക്കും മുന്നിലും പിറകിലും ആറുപേര്‍ വീതം കാവലായി നടന്നു . ദയതോന്നിയ ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ട് , രാജ്ഞിയോട് തിരികെ മകളുടെ അടുത്തേക്ക് പൊയ്ക്കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവര്‍ ഭര്‍ത്താവിനെ വിട്ടുപോകാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല . ഞങ്ങളുടെ മാര്‍ച്ച് ഏകദേശം നാലുമൈളോളം കഴിഞ്ഞു . പിറകെ അധികം ദൂരത്തല്ലാതെ നീഗ്രോകളുടെ ഒരു വന്‍പട രാജാവിനെ അനുഗമിച്ച് നടന്നു വരുന്നുണ്ട് . കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പരിക്കേറ്റയാളുടെ സ്ഥിതി വളരെ മോശമായി തുടങ്ങി . അയാളെ വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ലാതെ യാതൊരു വഴിയുമില്ല . അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാവരുടെയും ജീവന്‍ അപകടത്തിലാകും . വഴിയില്‍ കണ്ട ഒരു ചെറുകുളത്തിനരികെ ഞങ്ങള്‍ മനസില്ലാമനസോടെ അയാളെ കിടത്തിയ ശേഷം മുന്നോട്ട് നടത്തം തുടര്‍ന്നു . കുറെക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നീഗ്രോകളുടെ കൊലവിളി പിറകില്‍ കേട്ടു . സാം പറഞ്ഞു , അവര്‍ അയാളെ കൊന്നു .

““““““““““““““““““““

അധികം താമസിക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ വനപ്രദേശത്ത് നിന്നും തെളിഞ്ഞ പുല്‍മെട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു . കിലോമീറ്ററുകള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നമ്മുക്ക് കാണാം . ഇനി പ്രശ്നമാണ് . പിറകെ വരുന്നവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളെ ഇനി എളുപ്പം കണ്ടുപിടിക്കാം . ഞങ്ങളും പിറകെ വരുന്നവരും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞ് വന്നു . അതോടെ ഞങ്ങള്‍ നടത്തം നിര്‍ത്തി പിറകോട്ട് അവര്‍ക്കഭിമുഖമായി നിലയുറപ്പിച്ചു . ക്യാപ്റ്റന്മാര്‍ പറഞ്ഞത് സാം അവരോട് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി . “ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇവരെ ഉപദ്രവിക്കണമെന്ന് യാതൊരു ഉദ്യേശവുമില്ല . നിങ്ങളുടെ രാജ്യത്തിന്‍റെ അതിര്‍ത്തി കടന്നാലുടന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കിവരെ തിരികെ കിട്ടും ” . രാജാവ് അവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ജനറലിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു .അയാള്‍ കുന്തവും തോക്കും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങളുടെ അരികിലെത്തി രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു . അതോടെ അവര്‍ ശാന്തരാകുകയും കുറച്ചു ദൂരം ഇടവിട്ട്‌ നടക്കുവാനും തുടങ്ങി . വൈകുന്നേരം വരെ നടന്ന് അവസാനം ഒരിടത്ത് വിശ്രമിക്കാനായി ഞങ്ങള്‍ ക്യാമ്പ് കൂട്ടി . രാജവിനോപ്പം നടന്നിരുന്ന ജനറലിനോട് ഒരു കാളയെ കൊണ്ടുവരാന്‍ അദ്ദേഹം ഉത്തരവിട്ടു . അയാള്‍ അരമണിക്കൂറിനകം ഒരു കാളയും രാജാവിന് കുടിക്കാന്‍ കാളക്കൊമ്പില്‍ കുറച്ചു ജലവും എത്തിച്ചു . അവര്‍ മൂവരും കുടിച്ച ശേഷം മിച്ചമുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം ക്യാപ്റ്റന്‍ യങ്ങിന് കുടിക്കുവാനായി രാജാവ് നല്‍കി . നീഗ്രോകളോട് കുറച്ച് വിറകു കൊണ്ടുവരാന്‍ പറയണമെന്ന് സാം രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു . അങ്ങിനെ കാളയെ ചുട്ടടുത്ത് കാര്യമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചെങ്കിലും ഗുരുതരമായ ഒരു പ്രശ്നം ഞങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . വെള്ളം ! . പരിക്കേറ്റ ആളെ ഉപേക്ഷിച്ച സ്ഥലത്തായിരുന്നു അവസാന കുളം ഉണ്ടായിരുന്നത് . അത് പത്ത് മൈല്‍ പിറകിലാണ് . ഇനി ഇവരുടെ രാജ്യാതിര്‍ത്തിയില്‍ ഉള്ള Mandrere നദി വരെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളില്‍ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കിട്ടാനില്ല !

““““““““““““““““““

രാജാവിന്‍റെയും കൂട്ടരുടെയും കൈകള്‍ ഞങ്ങള്‍ പിറകില്‍ നിന്നും മാറ്റി മുന്നിലേക്ക്‌ കെട്ടി . അവര്‍ക്ക് കിടന്നുറങ്ങാനുള്ള സൗകര്യം കണക്കിലെടുത്തായിരുന്നു ഇത് . മൂന്നു ക്യാപ്റ്റന്‍മാരുടെ കീഴില്‍ ഞങ്ങളെ മൂന്നായി ഭാഗിച്ചു . ഓരോ സംഘവും ഊഴമിട്ട്‌ ഉണര്‍ന്ന് കാവലിരിക്കണം . രാജാവ് തന്‍റെ പത്നിയോട് തിരികെ മകളുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാന്‍ അപേക്ഷിച്ചു . അവസാനം മനസില്ലാമനസോടെ അവര്‍ ഭര്‍ത്താവിനെയും മകനെയും കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ വിട്ടുപിരിഞ്ഞു . പതിനഞ്ച് മിനിട്ടോളം ആ യാത്രയയപ്പ് നീണ്ടുനിന്നു . അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ യാത്രയുടെ രണ്ടാം ദിനം പ്രഭാതമായി . ഇന്നലത്തെ കാളയിറച്ചിയുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ വര്‍ദ്ധിതവീര്യത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് നടന്നു . പഴയ ജനറല്‍ വീണ്ടും കുറച്ചു ഭക്ഷണവും വെള്ളവുമായി രാജാവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ എത്തി . ഇപ്രാവിശ്യം ഒരു ഡീലും കൊണ്ടാണ് അയാള്‍ വന്നിരിക്കുന്നത് . രാജാവിനെ വിട്ടയക്കുന്നതിന് പകരമായി ആറു തോക്കുകള്‍ തരാം എന്നാണ് അയാള്‍ പറയുന്നത് . രാജകുമാരനെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൈവശം വെയ്ക്കുകയും ആവാം . അടുത്ത രാജ്യത്ത് പ്രവേശിച്ചാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോക്കുകള്‍ ആവശ്യമായതിനാല്‍ അതൊരു നല്ല നീക്കമായി പലരും വിലയിരുത്തി . അങ്ങിനെ അവസാനം ആറു നല്ല തോക്കുകള്‍ക്ക് പകരമായി ഞങ്ങള്‍ രാജാവിനെ തിരകെ കൊടുത്തു . പിതാവിന്‍റെയും മകന്‍റെയും വിടപറയല്‍ അത്യന്തം വേദനാജനകമായിരുന്നു . പരസ്പ്പരം ചുംബനങ്ങള്‍ കൈമാറി മിനിട്ടുകള്‍ നിന്നശേഷമാണ് രാജാവ് നടന്നു കൂട്ടരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയത് . അത്യാഹ്ളാദത്താല്‍ അവര്‍ വെടി പൊട്ടിച്ചും ചൂളമടിച്ചും രാജാവിനെ വരവേറ്റു . അവസാനം വീണ്ടും രാത്രിയായി . പാദങ്ങള്‍ക്ക് കീഴെ പരുക്കന്‍ മണ്ണിനു പകരം ഇപ്പോള്‍ നനുനനുത്ത മണല്‍ ആണ് . കിടന്നുറങ്ങാന്‍ കൂടുതല്‍ സുഖം കിട്ടിയേക്കും . ഇന്നലത്തെപ്പോലെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് സംഘങ്ങളായി കാവല്‍ ഇരുന്നു . ഇപ്രാവിശ്യം പക്ഷെ കാളയിറച്ചി ഇല്ലായിരുന്നു . എല്ലാവരും തളര്‍ന്നു കിടന്നുറങ്ങി . കുറച്ചു ദൂരെ മാറി നീഗ്രോ സൈന്യവും കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

“““““““““““““““““““

മൂന്നാം ദിവസം പ്രഭാതമെത്തി . ഞങ്ങള്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പിറകിലെ നീഗ്രോ സൈന്യവും ജീവന്‍ വെച്ചു . പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല . ഉച്ചയോടെ സംഘം ഒരു കുന്നിന്‍ചെരുവില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . അവിടെ അടുത്തകാലത്ത്‌ നിര്‍മ്മിച്ച ഒരു കുളം കണ്ടു . എല്ലാവരും ആര്‍ത്തിയോടെ അതിനരികെ എത്തി . പക്ഷെ വെള്ളം കുടിക്കുന്നതില്‍ നിന്നും മുതിര്‍ന്നവര്‍ ഞങ്ങളെ വിലക്കി . ഇതൊരു കെണിയാവാം . അവര്‍ നമ്മുക്ക് മുന്നേ ഇവിടെത്തി വിഷം കലക്കിയിട്ടുണ്ടോ എന്നെങ്ങിനെ അറിയും . അവര്‍ക്ക് വളരെ വേഗം ഇവിടെത്താനാകും . അതോടെ ആ പ്രതീക്ഷയും അസ്തമിച്ചു . ചുണ്ടുകള്‍ വറ്റിയുണങ്ങി വേര്‍പെടുത്താനാവാത്ത അവസ്ഥയിലായിക്കഴിഞ്ഞു . അപ്പോളതാ പഴയ ജനറല്‍ പുതിയ ഡീലുമായി എത്തിയിരിക്കുന്നു . “കുമാരനെ വിട്ടുതന്നാല്‍ പകരം രാജ്യത്തെ മൂന്നു പ്രമാണിമാരെ ഞങ്ങള്‍ വിട്ടുതരാം ” ഇതായിരുന്നു പുതിയ വാഗ്ദാനം . രാജകുമാരന്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് നീഗ്രോപ്പട ഞങ്ങളെ അനുഗമിക്കുന്നത് എന്ന് ക്യാപ്റ്റന്‍ യന്ഗ് ചിന്തിച്ചു . വിട്ടുകൊടുത്താല്‍ അവരുടെ ശല്യം ഒഴിവായെക്കാം . ” ആ മൂന്ന് പേരില്‍ ഒരാള്‍ നിങ്ങള്‍ ആവണം ” ക്യാപ്റ്റന്‍ നീഗ്രോ ജനറലിനോടായി പറഞ്ഞു . അത് സാധ്യമല്ല എന്ന് അയാള്‍ തീര്‍ത്തു പറഞ്ഞു . അതിനു തനിക്കു അനുവാദമില്ല എന്നയാള്‍ പറഞ്ഞു . പകരം തന്‍റെ സഹോദരന്‍ ഞങ്ങളുടെ തടവുപുള്ളിയാകും എന്നയാള്‍ പറഞ്ഞു . അങ്ങിനെ ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ അയാള്‍ പുതിയ മൂന്നു തടവുകാരെയും കൊണ്ടു ഞങ്ങളുടെ അടുക്കല്‍ എത്തി . തിരികെയെത്തിയ രാജകുമാരന് ഗംഭീര വരവേല്‍പ്പാണ് നീഗ്രോ സൈന്യം കൊടുത്തത് .

“““““““““““““““

ക്യാപ്റ്റന്‍ യങ്ങ് ചെയ്ത രണ്ടാമത്തെ ഭീമാബദ്ധം ആയിരുന്നു അത് . വിചാരിച്ചത് പോലെ നീഗ്രോകള്‍ തിരികെ പോയില്ല . ഞങ്ങളും അവരും തമ്മിലുള്ള ദൂരം കുറഞ്ഞ് കുറഞ്ഞ് വന്നു . ചിലര്‍ ഓടിക്കയറി ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ സഞ്ചരിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി . ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ വെച്ച് ഒരു കാല്‍ നഷ്ട്ടപെട്ട ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുണ്ടായിരുന്നു . മരക്കാല്‍ വെച്ച് നടന്നിരുന്ന അയാള്‍ നടത്തത്തില്‍ നന്നേ പിറകിലായിപ്പോയി . നീഗ്രോകള്‍ അയാളെ പിടികൂടി ശരീരമാസകലം കുന്തം കുത്തിയിറക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ നേര്‍ക്കുനേര്‍ കണ്ടു ! ഞങ്ങളുടെ വിധിയും ഇത്തന്നെയെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു . നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടണമെന്ന് ഉണ്ട് . കഴിയുന്നില്ല . ആക്രോശങ്ങളും അലര്‍ച്ചകളും അടുത്ത് വരുന്നു . മൂന്നു തടവുകാരില്‍ ഒരാള്‍ ഞങ്ങളെ വെട്ടിച്ച് കടന്ന് കളഞ്ഞു . ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ടിനു നടക്കാനാവുന്നില്ല . ഭീതിയുടെ കാര്‍മേഘം ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുകളില്‍ ഉരുണ്ടുകൂടി !

“““““““““““““““““

രാത്രിയോടെ ഒരുവിധം ഞങ്ങള്‍ ഒരു പുളിമരച്ചുവട്ടില്‍ എത്തിചേര്‍ന്നു . അതിന്റെ ഇലകള്‍ ചവച്ചു ഭക്ഷണമാക്കി . ഇനി അധികനേരം ഇങ്ങനെ തുടരാനാവില്ല . രാത്രിയുടെ മറവില്‍ നീഗ്രോകളെ പറ്റിച്ച് ഇവിടെനിന്നും കടക്കണം . കാരണം ഇനി അവര്‍ എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും ആക്രമിച്ചേക്കാം ! അങ്ങിനെ പറ്റിയ സമയം നോക്കി ഞങ്ങള്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ അവിടെ നിന്നും കടന്നു . വെളുക്കുവോളം നിര്‍ത്താതെ നടന്ന ഞങ്ങള്‍ അവസാനം നദീതീരത്തിനടുത്തെത്തി . ഇനി നീഗ്രോകള്‍ ഉടന്‍ തന്നെ പിന്തുടര്‍ന്നെത്തില്ല എന്നയുറപ്പില്‍ പലരും കണ്ട മരങ്ങളുടെ ചോലയില്‍ വിശ്രമിക്കാനിരുന്നു . ഞാനും കപ്പലില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ട സ്ത്രീയും വീണ്ടും നടന്നു . മുന്നില്‍ അകലെയായി ക്യാപ്റ്റനും സംഘവും ഉണ്ട് . നദി കടന്ന് കിട്ടിയാല്‍ സാമുവേല്‍ രാജാവിന്‍റെ രാജ്യമാണ് . ഇവരുടെ ശത്രുവാണ് അയാള്‍ . അവിടെ കടന്ന് ഞങ്ങളെ പിന്തുടരാന്‍ ഇവര്‍ മുതിരില്ല . കൂട്ടത്തിലുള്ള നീഗ്രോകളെ കാഴ്ചവെച്ചാല്‍ അയാളുടെ പ്രീതി പിടിച്ചുപറ്റുകയുമാവാം . ഈവിധതിലുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം കണ്ടു നടന്ന ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത് ഒരു വെടിയൊച്ച കേട്ടാണ് . രാവിലെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ കാണാതായത്തോടെ നീഗ്രോ സൈന്യം വര്‍ദ്ധിച്ച വീര്യത്തോടെ വേട്ടപ്പട്ടികളെപ്പോലെ ഞങ്ങളെ പിന്തുടര്‍ന്നെതിയതാണ് ! മരച്ചുവടുകളില്‍ വിശ്രമിച്ചവരെയെല്ലാം അവര്‍ കുന്തം കൊണ്ടു കശാപ്പ് ചെയ്യ്തു കഴിഞ്ഞു . ഞാനും ആ സ്ത്രീയും പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രാണരക്ഷാര്‍ത്ഥം ഓടി . അടുത്ത വെടിയൊച്ചയില്‍ ആ സ്ത്രീയും വീണു ! എന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറി . എങ്ങനെയും ക്യാപ്റ്റന്റെ അരികിലെത്തണം.

തലങ്ങും വിലങ്ങും വെടിയൊച്ചകള്‍ , കൂട്ടനിലവിളികള്‍ ! എത്രവേഗത്തിലാണ് ഞാനോടിയത് എന്ന് അറിയില്ല . അങ്ങ് ദൂരെ ക്യാപ്റ്റനും സംഘവും ആയുധമെടുത്ത് തയ്യാറായി നില്‍പ്പുണ്ട് . ഓടിയെത്തിയ എന്നോടായി അവര്‍ ഇനിയുമാരെങ്കിലും രക്ഷപെട്ടു വരാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു . ഇല്ല എന്ന് ഞാന്‍ മറുപടി നല്‍കി . അവരെല്ലാം തന്നെ വധിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു . നദീതീരത്തുള്ള നില്‍പ്പ് അപകടമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഞങ്ങള്‍ തൊട്ടടുത്ത്‌ കണ്ട കാട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി . കുറേ ഓടിയ ശേഷം ഞങ്ങള്‍ പലതായി പിരിഞ്ഞ് മരങ്ങളുടെ മറവില്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു . ശത്രുക്കള്‍ എത്രയുണ്ട് എന്നറിയില്ല . ആയിരമോ അതോ രണ്ടായിരമോ ? അതിലും കൂടുതലുണ്ടോ ? അത്രയ്ക്കുണ്ട് അവര്‍ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന കൊലവിളി . ചരല്‍ വാരി എറിയുന്നത് പോലെ വെടിയുണ്ടകള്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്നു . ഞങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഷെല്ലുകള്‍ തീരാറായി . ഭാഗ്യത്തിന് നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി . അപകടം മണത്ത ഞങ്ങള്‍ വെടിനിര്‍ത്താന്‍ തയാറാണെന്ന് സാമിനെക്കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ച് പറയിപ്പിച്ചു . എന്തുകൊണ്ടോ അവര്‍ വെടി നിര്‍ത്തി . ഞങ്ങള്‍ പതുക്കെ നടന്ന് കാടിന് വെളിയില്‍ എത്തി . നീണ്ട മണല്‍പ്പരപ്പാണിവിടെ . അവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളെ വേഗം കണ്ടുപിടിക്കാം . പക്ഷെ രാത്രിയായിരികുന്നു . ഞങ്ങള്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മണല്‍ക്കൂനകള്‍ക്ക് പിറകില്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു . അവരും വിശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു . രാത്രിയില്‍ പിന്നെ വെടിവെപ്പുണ്ടായില്ല . രാത്രിയുടെ നിശബ്ധതയിലെ വെടിശബ്ദം സാമുവേല്‍ രാജാവിന്‍റെ ആളുകളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചേക്കാം എന്ന ധാരണയാകാം അവരുടെ നിശബ്ധതക്ക് പിറകില്‍ . എന്തായാലും ഞാനുറങ്ങിപ്പോയി . നേരം പരപരാന്ന് വെളുത്ത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ യങ്ങിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ഉണര്‍ന്നത് .

“““““““““““““““`

ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ടും സംഘവും അപ്രത്യക്ഷരായിക്കഴിഞ്ഞു . രാത്രിയുടെ മറവില്‍ ഞങ്ങളോട് പറയാതെ അവര്‍ അവിടം വിട്ടു ! സാം മാത്രം ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ട് . എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞങ്ങള്‍ പരിഭ്രമിച്ചു . പ്രധിരോധിച്ചുനില്ക്കാന്‍ ഞങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ ഒന്നുമില്ല . അങ്ങിനെ അനിവാര്യമായ വിധി സമാഗതമായി . നീഗ്രോകള്‍ ഞങ്ങളെ വളഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു . ഇനി എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും കുന്തമോ വെടിയുണ്ടയോ എന്‍റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കും . പേടി തോന്നുന്നില്ല . മനസ് അത്രയ്ക്ക് മരവിച്ചു കഴിഞ്ഞു . ഞങ്ങള്‍ നിഷ്ക്രിയരാണ് എന്ന് കണ്ട് രാജകുമാരന്‍ പതുക്കെ അടുക്കലെത്തി . മറ്റുള്ളവര്‍ എവിടെ എന്നായിരുന്നു ആയാള്‍ക്കറിയേണ്ടിയിരുന്നത് . അറിയില്ല എന്ന് സാം മറുപടി നല്‍കി . അവര്‍ക്ക് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് വളരെ വേഗം പിടികിട്ടി . പോയവര്‍ കിംഗ്‌ സാമുവേലിന്റെ ആളുകളെ ഇപ്പോള്‍ വിവരം അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം . അവരുടെ സൈന്യം എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ എത്താം . കാര്യങ്ങള്‍ അതിന് മുന്‍പ് തീര്‍ക്കണം .

“““““““““““““““

രാജകുമാരന്‍ തന്‍റെ ആളുകളോടായി എന്തോ പറഞ്ഞു . അടുത്ത അഞ്ചു മിനിട്ടുകള്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് വര്‍ണ്ണിക്കുന്നില്ല . എനിക്കതിനുള്ള ശേഷിയില്ല . ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോള്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ യങ്ങിന്റെ കഴുത്തില്‍ കുത്തിയിറക്കിയ കുന്തം ഒരാള്‍ വലിച്ചൂരുന്ന കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത് . അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വയര്‍ കുത്തിപ്പൊളിച്ച് കുടല്‍ വെളിയിലിട്ടു . ബാക്കിയുള്ളവരെ തലങ്ങും വിലങ്ങും അവര്‍ വെട്ടിക്കൊന്നു . ഇരുപത് വയസിനു കീഴെയുള്ള ഞങ്ങള്‍ നാല് പേരെ അവര്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു . അങ്ങിനെ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നും തുടങ്ങിയ ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമായ യാത്രയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏതാനും പേര്‍ അവശേഷിച്ചു . കൈകള്‍കൂട്ടിക്കെട്ടി ഞങ്ങളെ ഓരോ മൂപ്പന്മാര്‍ക്കായി അവര്‍ വീതം വെച്ചു . സാം അപ്പോഴും വധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല . നീഗ്രോകള്‍ പല സംഘങ്ങളായി പിരിഞ്ഞു . അതിലൊരു സംഘം സാമിനെ കൊണ്ടുപോയി . അന്നുമുതല്‍ ഇന്നോളം ഈ കഥയിലെ സാമിന്‍റെ ഭാഗം എനിക്ക് പിടികിട്ടിയിട്ടില്ല . പിന്നെ അയാളെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല . അകലെ നിന്നും മറ്റൊരു കൊലവിളി കേള്‍ക്കുന്നു ! കിംഗ്‌ സാമുവേലിന്റെ സംഘമാണ് . ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവര്‍ നന്നേ താമസിച്ചിരിക്കുന്നു . നീഗ്രോകള്‍ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവിടം വിട്ടു . എന്‍റെ സംഘം എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടു പോയി .

““““““““““““““

ഇതുവരെയുള്ള സംഭവങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ അബദ്ധങ്ങള്‍ മാത്രമേ കാണിച്ചിട്ടുള്ളൂ . ക്യാപ്റ്റന്‍ യങ്ങിന്‍റെ പിതാവിനോടുള്ള ബഹുമാനമാണ് മകന്‍റെ അബന്ധങ്ങളെ മറ്റുള്ളവര്‍ ചോദ്യം ചെയ്യാതിരുന്നതിന്റെ പ്രധാനകാരണം . ഇതേ അബദ്ധതീരുമാനങ്ങള്‍ മൂലമാകാം മറ്റുള്ളവര്‍ ഇരുളിന്‍റെ മറവില്‍ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞ് പോയതും . രാജാവിനെ ഒരുകാരണവശാലും വിട്ടുകൊടുക്കാന്‍ പാടില്ലായിരുന്നു . അയാളെ കിംഗ്‌ സാമുവേലിന് കൈമാറുകയായിരുന്നു വേണ്ടത് . നദീതീരത്ത് എത്തിയ ശേഷം കുറച്ചാളുകളെ വിട്ടു കിംഗ്‌ സാമുവേലിന്റെ ആളുകളെ വിവരം അറിയിക്കേണ്ടതായിരുന്നു . ഇതൊക്കെ എന്തുകൊണ്ട് ചെയ്തില്ല എന്നൊക്കെ നിങ്ങള്‍ എന്നോട് ചോദിക്കരുത് . തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുത്തിരുന്നത് ഞാനായിരുന്നില്ലല്ലോ . വഴിനീളെ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ആളുകളുടെ ശവശരീരങ്ങളെ ചവിട്ടി മെതിച്ചുകൊണ്ട് എന്‍റെ തിരികെയുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു . കുറച്ചു പാതിവെന്ത മാംസം കഴിക്കാന്‍ കിട്ടിയതിനാല്‍ ക്ഷീണം തോന്നിയില്ല . അല്ലേലും മനസു മരവിച്ചയാള്‍ക്ക് എന്ത് ക്ഷീണം .

“““““““““““““

നീഗ്രോ സംഘങ്ങള്‍ ഓരോ മൂപ്പന്മാരുടെ കീഴില്‍ പലതായി പിരിഞ്ഞുപോയി . അവരൊക്കെ അവരവരുടെ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ് . എന്‍റെ സംഘം ഞങ്ങള്‍ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന വഴിയെ തന്നെയാണ് പോകുന്നത് . മൂപ്പന്‍ എന്നോട് ദയാപൂര്‍വ്വം തന്നെയാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത് . രാത്രിയില്‍ കിടക്കാന്‍ പുല്ലുവെട്ടിയിട്ടു തരിക പോലും ചെയ്തു . പക്ഷെ കൂടെക്കിടന്ന കൂറ്റന്‍ നീഗ്രോയുടെ ദേഹത്തുനിന്നും വന്ന മണം കാരണം ഞാന്‍ പുറംതിരിഞ്ഞാണ് കിടന്നിരുന്നത് . പിറ്റേ ദിവസത്തെ യാത്രയില്‍ കണ്ട കാഴ്ചകള്‍ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു . വഴിനീളെ കുളങ്ങള്‍ ! ഞങ്ങള്‍ ഇങ്ങോട്ട് നടന്ന വഴിയില്‍ നിന്നും അധികം ദൂരെയല്ലാതെ തന്നെ ! സമര്‍ഥമായി കബളിപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ . ഇനി ഓര്‍ത്തിട്ടും പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല . പഴയതുപോലെ വഴിനീളെ പല ഗ്രാമങ്ങള്‍ താണ്ടിയാണ് ഞങ്ങള്‍ യാത്ര ചെയ്തത്. പല സ്ഥലങ്ങളിലും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുവാന്‍ ഓടിക്കൂടി . ചിലര്‍ തട്ടുകയും തുപ്പുകയും ഇടിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു . വേദനയെടുത്ത് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞു. പക്ഷെ അപ്പോഴൊക്കെ മൂപ്പന്‍ അവരെ ഓടിച്ച് എന്നെ രക്ഷപെടുത്തി . അയാള്‍ കുറച്ചു നല്ലവനാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി . എന്‍റെ ഭക്ഷണകാര്യങ്ങളിലൊക്കെ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു . അവസാനം നീണ്ട യാത്രക്കൊടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . വീടുകളില്‍ നിന്നും സ്ത്രീകള്‍ ഇറങ്ങി വന്നു മുട്ടിന്മേല്‍ നിന്ന് വണങ്ങി ആണുങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു . യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് വിജയിച്ചു വരുന്നവരെ അങ്ങിനെയാവാം അവര്‍ സ്വീകരിക്കുന്നത് . മൂപ്പന്‍ ( അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേര് മേവാരോ – Mevarrow എന്നാണെന്ന് ഞാന്‍ പിന്നീട് മനസിലാക്കി ) അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭവനത്തിലേക്ക്‌ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി . എന്നെ കെട്ടുകള്‍ അഴിച്ച് സ്വതന്ത്രനാക്കി . എനിക്ക് ഭക്ഷണവും വെള്ളവും തന്നു . അവരുടെ മുറിയില്‍ എന്നെ കിടക്കുവാന്‍ അനുവദിച്ചു . ( ആകെ ഒരു മുറിയെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ) . യജമാനത്തി വളരെ കരുണയുള്ളവര്‍ ആയിരുന്നു . എന്‍റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവര്‍ ശ്രദ്ധചെലുത്തി . മേവാരോ മൂപ്പന്‍ വേറെ ഏതോ രാജ്യം ആക്രമിച്ച് അവിടെ നിന്നും കടത്തിക്കൊണ്ടു വന്ന് സ്വന്തമാക്കിയ രാജകുമാരി ആയിരുന്നു അവര്‍ . അതാണ്‌ എന്താണ്ട് അതേ രീതിയില്‍ ഇവിടെ തടവുകാരനായി എത്തിയ എന്നോട് അവര്‍ ഇത്രയും സ്നേഹം കാണിക്കുവാന്‍ കാരണം .

“““““““““““““““

കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അവര്‍ അവരുടെ അമ്മായിയുടെ വീട്ടില്‍ എന്നെ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി . അവിടെയും അവരും മകളും എന്നോട് നല്ല രീതിയില്‍ത്തന്നെയാണ് പെരുമാറിയത് . അവരുടെ കൃഷിയിടങ്ങളും മറ്റും എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി കാണിച്ചു തന്നു . ഇടയ്ക്കിടെ ഞാന്‍ പഴയ മൂപ്പന്റെ വീട്ടിലും പോകുമായിരുന്നു . യജമാനത്തി എനിക്ക് നല്ല ഭക്ഷണവും മറ്റും ഉണ്ടാക്കി തന്നിരുന്നു . കുറെ മാസങ്ങള്‍ക് ശേഷം അവര്‍ എന്നെ ജോലി ചെയ്യുവാന്‍ അനുവദിച്ചു . കാലിനോട്ടമായിരുന്നു പ്രധാന പണി . അതിരാവിലെ തന്നെ ഞാനും എന്‍റെ സമപ്രായക്കാരായ മൂന്നാല് പേരും കൂടി അനേകം കാലികളെയും തെളിച്ചുകൊണ്ട്‌ ദൂരെ കാട്ടിലേക്ക് പോകും അവിടെ വലിയ കുളവും പുല്‍മേടുകളും ഉണ്ട് . കാലികളെ മേയ്ക്കാന്‍ വിട്ടാല്‍ പിന്നെ രസമാണ് . ഞങ്ങള്‍ ചില സമയങ്ങളില്‍ കാട്ടുകിഴങ്ങുകള്‍ പറിച്ചുകൊണ്ട് വന്ന് കഴിക്കും . മറ്റു സമയങ്ങളില്‍ ടാന്‍ട്രക്കാ മൃഗത്തെ അതിന്‍റെ മാളങ്ങളില്‍ പോയി കയ്യിട്ടു പിടിച്ച് കൊന്ന് ചുട്ടെടുത്ത് കഴിക്കും . മഡഗാസ്കറില്‍ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന , മുള്ളന്‍പന്നിയെ പോലിരിക്കുന്ന മൃഗമാണിത് . നല്ല രുചിയാണ് ഇതിന്റെ ഇറച്ചിക്ക് . മാത്രമല്ല കാട്ടില്‍ തേനും മറ്റ് വനവിഭവങ്ങളും കിട്ടാറുണ്ട് .

 

““““““““““““““

അങ്ങിനെയിരിക്കെ മേവരോയും കൂട്ടരും ഒരു യുദ്ധത്തിനായി പോയി . യജമാനത്തിയെ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ടാണ് അവര്‍ പോയത് . ആ തക്കത്തിന് ഞാന്‍ യജമാനത്തിയോടു എന്‍റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മറ്റ് മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാരെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടുമോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു . അവരില്‍ ഒരാള്‍ അടുത്തെവിടെയോ മറ്റൊരു മൂപ്പന്റെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടെന്ന് അറിവുകിട്ടി . എന്തായാലും യജമാനത്തി എന്‍റെ കൂടെ അവനെ കാണാന്‍ വരാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു . അവസാനം മറ്റൊരു വിദൂര ഗ്രാമത്തില്‍ അവനെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി . എന്നെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടപ്പോള്‍ അവനുണ്ടായ സന്തോഷം നിങ്ങള്‍ കാണേണ്ടത് തന്നെയാണ് . ഞങ്ങള്‍ കുറേനേരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു . ആരെങ്കിലും ഒരാള്‍ നാട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ മറ്റേയാളുടെ വീട്ടില്‍ വിവരങ്ങള്‍ അറിയിക്കും എന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തശേഷമാണ് ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞത് . മാസങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി . നാട്ടിലെത്തണം എന്ന വിചാരം എന്‍റെയുള്ളില്‍ നീറിക്കൊണ്ടിരുന്നു . പക്ഷെ വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്‍റെ ജീവിതം വീണ്ടും മാറിമറയാന്‍ അധികനാള്‍ വേണ്ടി വന്നില്ല . ഇതുവരെയും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വലിയ യുദ്ധത്തിന്റെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ ആകാശത്ത് ഉരുണ്ടുകൂടി .

“““““““““““`

ആണുങ്ങളെല്ലാം യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു . കാര്യങ്ങള്‍ പഴയതുപോലല്ല എന്നെനിക്ക് ഉടന്‍തന്നെ മനസിലായി . പെണ്ണുങ്ങളെയും കുട്ടികളെയും കന്നുകാലികളെയും കൊണ്ട് ദൂരെ കാട്ടിലുള്ള ഒളിസങ്കേതങ്ങളിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ ഉടന്‍ മാറണം . കാരണം പിടികിട്ടി .അതിശക്തനായ ഒരു ശത്രുവിനെയാണ് അവര്‍ക്ക് നേരിടേണ്ടത് . ശത്രു ഇവരെ തോല്‍പ്പിച്ചാല്‍ അവര്‍ ഈ ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തും . അവരില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടുത്താനാണ് സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും കന്നുകാലികളെയും രഹസ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് മാറ്റുന്നത് . റ്റുലെയ് നോറോ എന്ന ആളാണ്‌ അയാളുടെ കീഴിലുള്ള വന്‍പടയെ ഈ രാജ്യം ആക്രമിക്കുവാന്‍ അയച്ചിരിക്കുന്നത് . അയാളുടെ ആളുകള്‍ നമ്മുടെ രാജ്ഞിയേയും എന്‍റെ പഴയ നായികയായ രാജകുമാരിയേയും കൊട്ടാരം ആക്രമിച്ച് തടവുകാരായി പിടിച്ചുകഴിഞ്ഞു ! ഈ റ്റുലെയ് നോറോ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല , ഞാന്‍ മുന്‍പേ പറഞ്ഞ സാക്ഷാല്‍ കിംഗ്‌ സാമുവേല്‍ !

 

കന്നുകാലികളെ ഒരു വനത്തിലും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മറ്റൊരു വനത്തിലുമായിരുന്നു പാര്‍പ്പിച്ചിരുന്നത് . സ്വാഭാവികമായും ഞാന്‍ കന്നുകാലികളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ തന്നായിരുന്നു . കിഴങ്ങുകളും പച്ചിലയും മാത്രം കഴിച്ച് ഞാനും കൂട്ടുകാരും ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അവശരായി . കുറച്ച് ഇറച്ചി കഴിക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആഗ്രഹമേറിവന്നു . ഇവര്‍ ഒരിക്കലും സ്വന്തം കന്നുകാലികളെ കൊന്ന്തിന്നാറില്ല . പകരം മറ്റുള്ളവരുടെ മോഷ്ടിച്ച് തിന്നാറാണ് പതിവ് . അവസാനം എന്‍റെ തലയില്‍ ഒരു കുരുട്ട് ബുദ്ധിയുദിച്ചു . കൂട്ടത്തില്‍ ഒരെണ്ണത്തിനെ തട്ടുക . എന്നിട്ട് കുറച്ച് രക്തം എടുത്ത് വേറൊരു കാളയുടെ കൊമ്പില്‍ പിരട്ടുക . കാളകള്‍ തമ്മിലുള്ള പോരില്‍ പറ്റിയതാണെന്ന് പറയാം . ഒരെണ്ണം ചത്ത്‌ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഇറച്ചി പങ്കുവെയ്ക്കാം എന്നാണ് നിയമം . പക്ഷെ സൂത്രം പാളിപ്പോയി . ഞാനാണ് ഈ കൊലപാതകത്തിന് പിറകില്‍ എന്ന് മുതിര്‍ന്നവര്‍ വളരെ വേഗം കണ്ടെത്തി . എന്നെ പിടിച്ചവര്‍ കെട്ടിയിട്ടു . അപ്പോഴേക്കും യുദ്ധമുഖത്ത് നിന്നും ഒരു ദൂതന്‍ ഞങ്ങളുടെ അരികില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . എന്നെ പിടിച്ചോണ്ട് അങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ലാനാണ് യജമാനന്‍റെ കല്‍പ്പന . കൈമാറ്റമാണ് നടക്കാന്‍ പോകുന്നത് . കുറച്ച് മുന്തിയ ഇനം തോക്കുകള്‍ക്ക് പകരമായി ഒരു കുട്ടി വെള്ളക്കാരന്‍ ! അതോടെ യുദ്ധം അവസാനിക്കും . സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് സന്തോഷമടക്കാനായില്ല . കിംഗ്‌ സാമുവേലിന്റെ അധികാരപരിധിയിലാണ് ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ തുറമുഖമുള്ളത് . എങ്ങിനെയും നാട്ടിലെത്താം എന്ന പ്രത്യാശ എന്നില്‍ മുളച്ചു . ഞാനത് മറച്ചുവെച്ച് യജമാനത്തിയോടു കണ്ണീരോടെ യാത്ര പറഞ്ഞു . അങ്ങിനെ രാത്രിയേറെ ചെന്നിട്ട് ഞാനും അകമ്പടിക്കാരും യജമാനന്‍റെ ക്യാമ്പില്‍ എത്തി . അവിടെ വെച്ച് അയാള്‍ എന്നെക്കൊണ്ട് ഒരു സത്യം ചെയ്യിച്ചു . സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന കാട് ശത്രുക്കള്‍ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കരുത് എന്നായിരുന്നു അത് . അങ്ങിനെ ആ സമയം സമാഗതമായി ഉടമ്പടി പാലിക്കാന്‍ രണ്ടു വശത്തും ആളുകള്‍ നിരന്നു . എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് യജമാനനും മറ്റുള്ളവരും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി . ശത്രുപക്ഷത്തുനിന്നും കുറച്ചുപേര്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി വന്നു . അടുത്ത് വന്ന അവരില്‍ ഒരാളെ കണ്ട്ഞാന്‍ ഞെട്ടി. ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ട് !

““““““““““““““““““`

എന്നെ കണ്ട സന്തോഷത്തില്‍ അദ്ദേഹം നിനക്കെങ്ങിനെ ഉണ്ട് എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു . പക്ഷെ ഞാന്‍ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ യജമാനന്‍റെ കൈ എന്‍റെ കരണത്ത് പതിഞ്ഞിരുന്നു . ഒരക്ഷരം മിണ്ടരുത് എന്ന് എന്നോട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു . ഞാന്‍ അവര്‍ക്കെന്തോ രഹസ്യം കൈമാറിയെന്നും , അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവര്‍ വന്നതെന്നും എന്‍റെ കൂടെയുള്ളവര്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു . രംഗം ആകെ വഷളായി . ആരോ വെടിവെച്ചു . തിരിച്ചും ഉണ്ടായി . എന്നേം കൊണ്ട് യജമാനനും സംഘവും കാട്ടില്‍ മറഞ്ഞു . എന്തുണ്ടായി എന്നൊന്നും എനിക്ക് മനസിലായില്ല . പിറ്റേ ദിവസം എന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുപോയതോടുകൂടി എന്‍റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ അസ്തമിച്ചു . രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ എല്ലാവരും ഗ്രാമത്തില്‍ തിരികെ എത്തി . കിംഗ്‌ സാമുവേലുമായി അവര്‍ വേറേതോ ധാരണയില്‍ എത്തിയത്രേ ! അങ്ങിനെ അയാള്‍ പിന്‍വാങ്ങിയതായി ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു . എനിക്ക് കരയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഞാന്‍ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ? ഇവിടെ , ഈ അന്യനാട്ടില്‍ കിടന്ന് മരിക്കേണ്ടിവരും . ഇനിയൊരിക്കലും ഞാന്‍ മാതാപിതാക്കളെ കാണില്ല . ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ടുമായുള്ള സംസാരം എന്നെ സംശയത്തിന്‍റെ മുനയില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ യജമാനനെയും കൂട്ടരെയും പ്രേരിപ്പിച്ചു . അദ്ദേഹം എന്നെ കൊല്ലാന്‍ പോലും നോക്കി . അയാളുടെ അനുജന്‍ ഇടപെട്ടതുകൊണ്ട്‌ മാത്രമാണ് ഞാന്‍ രക്ഷപെട്ടത് . രണ്ടു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കിംഗ്‌ സാമുവേല്‍ മരിച്ചതായുള്ള വാര്‍ത്തകൂടി കേട്ടതോടെ ഞാന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും തളര്‍ന്നു . യജമാനനും കൂട്ടരും നടത്തിയ ആഭിചാരക്രിയ്യകളുടെ ഫലമായിട്ടാണത്രേ അയാള്‍ മരിച്ചത് !

“““““““““““““““““““““““

യജമാനന് എന്നിലുള്ള വിശ്വാസം തീരെകുറഞ്ഞുവന്നു . എന്നെ ദൂരെയുള്ള തോട്ടങ്ങള്‍ നോക്കാനായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞയച്ചു . പക്ഷെ ആ ജീവിതം ഞാന്‍ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു എന്ന് വേണം പറയുവാന്‍ . കൃഷിയും തേന്‍ ഉല്‍പ്പാദനവും ഞാന്‍ നന്നായി പഠിച്ചു . ഇതിനിടയ്ക്ക് അനേകം ചെറുപോരാട്ടങ്ങള്‍ക്കും ഞാന്‍ സാക്ഷിയായി . ഈ ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റകൃത്യമായ മോഷണം ( തേന്‍ , പിന്നെ കന്നുകാലി ) തന്നെയായിരുന്നു സകല ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കും ഹേതു . പുതിയ വാര്‍ത്തകളൊന്നും എന്‍റെ ചെവിയില്‍ എത്തിയില്ല . മറ്റൊരു വെള്ളക്കാരനെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളേറെക്കഴിഞ്ഞു . നാടിനെയും മാതാപിതാക്കളെയും ഓര്‍ക്കാതെ ഒരു രാത്രിയും കിടന്നുറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല . പല മുഖങ്ങളും മനസ്സില്‍ അവ്യക്തമായി തുടങ്ങി . എനിക്കിപ്പോള്‍ ഇവരുടെ ഭാഷയറിയാം , കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ സംസ്കാരവും ജീവിതരീതികളും ഏറെക്കുറെ മനസിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് .

““““““““““““““““““““““““`

ഇതിനിടയില്‍ നടന്ന രസകരമായ ഒരു സംഭവം ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് പറയാം . ഈ ദ്വീപില്‍ ഊരുതെണ്ടിനടക്കുന്ന ചില മന്ത്രവാദികള്‍ ഉണ്ട് . ആളുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി കൂടോത്രം , ശത്രുസംഹാരം തുടങ്ങിയ പണികള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ . അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഇത്തരം ഒരു മന്ത്രവാദി (Umossee) എന്‍റെ യജമാനന്‍റെ അരികിലും എത്തി . ആയിടയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ തേന്‍ അടകള്‍ മോഷണം പോകുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു . ഇതിനൊരു പരിഹാരം നിര്‍ദേശിക്കാന്‍ യജമാനന്‍ മന്ത്രവാദിയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു . അയാള്‍ ഒരു പരിഹാരം നിര്‍ദേശിച്ചു . ഒരു പ്രത്യേക മരത്തിന്‍റെ രണ്ടു ദിശകളിലായി പോകുന്ന വേര് കണ്ടെടുത്ത് ഇടിച്ചുപിഴിഞ്ഞ് നീരാക്കി തേനടകളില്‍ പിരട്ടുക . അത് കഴിക്കുന്നവര്‍ ആറു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ജ്വരം ബാധിച്ച് മരണമടയും . ആ പരിഹാരം ഏവര്‍ക്കും നന്നേ ബോധിച്ചു . പക്ഷെ കൂടുതല്‍ മരണങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ ഈ മരുന്നിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനം ഒരാളില്‍ പരീക്ഷിക്കണം . ഇത് കാണുന്നതോടെ മറ്റുള്ളവര്‍ പേടിച്ച് പിന്നെ ഈ വഴി വരില്ല . പരീക്ഷണം നടത്തുന്ന ആളെ രക്ഷിക്കാന്‍ വഴിയുണ്ട് . അതെ മരത്തിന്‍റെ തന്നെ എതിര്‍ ദിശകളിലെ വേര് കഴിച്ചാല്‍ മതി, പക്ഷെ അത് രഹസ്യമായി വെയ്ക്കണം . ഈ നിര്‍ദേശം എനിക്കിഷ്ട്ടപെട്ടു . പരീക്ഷണവസ്തുവായി ആരും മുന്നോട്ട് വരാന്‍ തയ്യാറാകാതിരുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ അത് കഴിക്കാം എന്ന് യജമാനനെ അറിയിച്ചു . അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കുവാനുള്ള ഒരവസരമായി ഞാനിതിനെ കരുതി . എന്തായാലും മന്ത്രവാദി തന്ന മരുന്ന് ഞാന്‍ കഴിച്ചു . ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു . കുറച്ചു മണിക്കൂറുകള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജ്വരം പിടികൂടിയതായി ഞാന്‍ അഭിനയിച്ചു . മരുന്നിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനം കാണുവാന്‍ ആളുകള്‍ തടിച്ചുകൂടി . ഏവരും എന്‍റെ അഭിനയം കണ്ട് നന്നേ ഭയപ്പെട്ടു . ഉടന്‍ തന്നെ മന്ത്രവാദി വന്ന് എനിക്ക് മറുമരുന്നുതന്നു . കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാം ഭേതമായതായി ഞാന്‍ ആളുകളെ അറിയിച്ചു . സന്തോഷം കൊണ്ട് മതിമറന്ന യജമാനന്‍ എനിക്ക് രണ്ടു കന്നുകാലികളെ സമ്മാനമായി തന്നു . അതെ ഞാനിപ്പോള്‍ ധനികനാണ് . സ്വന്തമായി കന്നുകാലികളും, പാലും, തോട്ടവും ഉള്ളവന്‍ ! എന്തായാലും പിന്നീട് ഞങ്ങളുടെ തേന്‍കൂടുകള്‍ മോഷണം പോയില്ല . എന്‍റെ അഭിനയം അത്രയ്ക്ക് ഗംഭീരമായിരുന്നു !

“““““““““““““““““““““`

കന്നുകാലിമോഷണവും അതെ തുടര്‍ന്നുണ്ടാകുന്ന യുദ്ധങ്ങളും ഈ ദ്വീപില്‍ നിത്യ സംഭവങ്ങളാണ് . കുഴപ്പം എന്താണെന്ന് വെച്ചാല്‍ ഒരാള്‍ തന്‍റെ സ്വന്തം കന്നുകാലികളെ ഒരിക്കലും ഭക്ഷിക്കില്ല . മാംസം കഴിക്കണമെന്ന് തോന്നുമ്പോള്‍ വേറെ ഒരാളുടെ കാളയെ മോഷ്ട്ടിക്കും . എന്തിന് , എന്‍റെ യജമാനന്‍പോലും അതാണ്‌ ചെയ്യുന്നത് . അതെ തുടര്‍ന്നുണ്ടാകുന്ന ഏറ്റുമുട്ടലുകളൊക്കെ ഇവര്‍ക്ക് നിസാരകാര്യങ്ങളാണ് . അങ്ങിനെ കൃഷിയും ചെറു യുദ്ധങ്ങളുമായി എന്‍റെ പ്രായം മുന്നോട്ട് പോയി . വിശ്വസിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകും , പക്ഷെ സത്യമാണ് …… ഞാനീ ദ്വീപില്‍ എത്തിയിട്ട് പത്തുവര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിടുന്നു ! ഞാനിപ്പോള്‍ യജമാനന്റെ ഔദ്യോഗിക കശാപ്പുകാരനാണ് . ഒരു യുദ്ധം നടന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ അവസാനം മിക്കവാറും ഒരു ഉടമ്പടി ഉണ്ടാവും . അതിനു ശേഷം ഇരുപക്ഷവും ഓരോ കാളകളെ അറുത്തു ഭക്ഷിക്കും . പക്ഷെ ഇവരുടെ രീതി അനുസരിച്ച് സ്വന്തം ആളുകള്‍ അറുത്ത കാളയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഇവര്‍ കഴിക്കില്ല . ഇപ്പോള്‍ യജമാനന് വേണ്ടി ഈ പണി ചെയ്യുന്നത് ഞാനാണ് . അതായത് ഞാന്‍ അവരില്‍ ഒരാളായിക്കഴിഞ്ഞു . അറുത്ത് കഴിഞ്ഞാല്‍ നല്ല , വലിയൊരു ഭാഗം എനിക്കുള്ളതാണ് .

““““““““““““““““`

അങ്ങിനെയിരിക്കികെ ദ്വീപില്‍ വലിയൊരു കലാപം തലപൊക്കി . രാജാക്കന്മാരെല്ലാം പക്ഷം ചേര്‍ന്ന് വലിയൊരു യുദ്ധത്തിനുള്ള കോപ്പുകൂട്ടിത്തുടങ്ങി . രക്ഷപെടാന്‍ സമയമായി എന്നെന്‍റെ ഹൃദയം മന്ത്രിച്ചു . അങ്ങിനെ കലാപകലുഷിതമായ ഒരുനാളില്‍ ഞാനൊരാളെ പരിചയപ്പെട്ടു . Mahafaly രാജാവിനെതിരെ മറ്റു രാജാക്കന്മാരെ അണിചേര്‍ക്കാന്‍ സകാലവ ഗോത്രക്കാരുടെ ഒരു പ്രതിനിധി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തി . അയാള്‍ രക്ഷപെടാനുള്ള ഒരു വഴി എനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നു !

കാട്ടുപന്നികളെപ്പോലെയാണ് ഈ ദ്വീപിലെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം . കുറുക്കന്മാരെയും മറ്റും പേടിച്ച് പന്നികള്‍ തങ്ങളുടെ മാളങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കും . അതുപോലെ തന്നെയാണ് ദ്വീപിലെ ജനജീവിതവും . ഒരു യുദ്ധം തുടങ്ങിയാല്‍ സ്വന്തം ഗ്രാമം അവര്‍ ആദ്യമേ തരിശാക്കും . കാരണം ദൂരയാത്ര ചെയ്തു വരുന്ന ശത്രുസൈന്യത്തിന് ദാഹജലമോ , മരച്ചീനിപോലുമോ ഈ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും ലഭിക്കരുത്‌ . എന്നിട്ട് ദൂരെ ഏതെങ്കിലും കാട്ടില്‍ പോയി ഒളിക്കും . എല്ലാം കഴിഞ്ഞു സുരക്ഷിതമായി എന്ന് കണ്ടാല്‍ തിരികെ വന്ന് എല്ലാം പൂജ്യത്തില്‍ നിന്നും വീണ്ടും തുടങ്ങും . ഇപ്പോള്‍ അതുപോലുള്ള ഒരു ഒളിച്ചോട്ടത്തിലാണ് ഞങ്ങള്‍ . ദ്വീപിലാകെ കലാപമാണ്‌ . ഏവരും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചേരി തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . എന്‍റെ യജമാനനെപ്പോലുള്ളവര്‍ ഏതെങ്കിലും രാജാവിന്‍റെ കൂടെ കൂടിയേ മതിയാകൂ . അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ സ്വന്തം ഗ്രാമം തരിശാക്കി യാത്ര തുടങ്ങി . വഴിയില്‍ കണ്ട ചെറു ഗ്രാമങ്ങള്‍ ആക്രമിച്ച് അവരുടെ കാലികളെ സ്വന്തമാക്കി . ഇപ്പോള്‍ ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ കാലികള്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുണ്ട് . ഇവറ്റകളെയും കൂട്ടി ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര ദുഷ്ക്കരമാണ് . അവസാനം യജമാനന്‍ അവയെല്ലാം എന്‍റെ സംരക്ഷണയില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചു . എന്നിട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സുഹൃത്തായ Murnanzack എന്ന മറ്റൊരു പ്രഭുവിനെ ഈ കാലികളെ ഏല്‍പ്പിച്ചശേഷം മടങ്ങി വരുവാന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു . പക്ഷെ നീണ്ട യാത്രക്ക് ശേഷം അയാളുടെ അടുക്കലെത്തിയ എന്നെ അദ്ദേഹം മടക്കി അയച്ചില്ല . കാലികളെ ഞാന്‍ തന്നെ അവിടെയും നോക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു . ഒരു വെള്ളക്കാരന്‍ കാലികളെ മേയിച്ച് നടക്കുന്നത് അദ്ദേഹം ആദ്യമായി ആണത്രേ കാണുന്നത് !

“““““““““““““““““““““`

അങ്ങിനെ എന്‍റെ അടുത്ത യാത്ര അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കൂടെ ആരംഭിച്ചു . പ്രഭുവും കൂട്ടരും ആദ്യ സംഘത്തില്‍ ഉണ്ടാവും . ഒന്ന് രണ്ടു മൈലുകള്‍ പിറകില്‍ ഞാനും കൂട്ടരും കാലികളെ മേയിച്ച് അവരെ അനുഗമിക്കും . ഞങ്ങളുടെയും പിറകില്‍ ആഹരസാധനങ്ങളും മറ്റ് ആയുധങ്ങളും ചുമന്നുകൊണ്ട് അടുത്ത സംഘം ഉണ്ടാവും . അതിന്റെയും പിറകില്‍ ചെറിയൊരു കാവല്‍ പട്ടാളവും . ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ നടന്നെത്തിയിരിക്കുന്ന പ്രദേശം ഞാന്‍ ഇതുവരെയും കണ്ടത്തില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമാണ് . കാല്‍ച്ചുവട്ടിലെ മണല്‍ മാറി നല്ല വളക്കൂറുള്ള മണ്ണായി മാറിയിരിക്കുന്നു . ചുറ്റും ഉയരം കൂടിയ തരം പുതിയ വൃക്ഷങ്ങള്‍ . കാട് നിറയെ പലതരം പഴങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ചെടികളും മരങ്ങളും . അതിനുള്ളില്‍ പന്നികളും കാട്ടുകാളകളും . ഇവിടെ ജീവിക്കാന്‍ കൃഷിയൊന്നും ചെയ്യണ്ട . എല്ലാം പ്രകൃതിയില്‍ തന്നെയുണ്ട്‌ . ഇപ്പോള്‍ ചെറിയൊരു പുല്‍മൈതാനത്താണ് ഞങ്ങള്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നത് . പ്രഭുവും പാരിവാരങ്ങളും അവിടെ തമ്പടിച്ചിട്ടുണ്ട്‌ . രസകരമായ ഒരു വിനോദത്തിനാണ് അവര്‍ കോപ്പുകൂട്ടുന്നത് .

““““““““““““““““

അകലെ ഒരു കൂറ്റന്‍ കാട്ടുപോത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് മേയുന്നുണ്ട് . ഞങ്ങളുടെ മുഴുവന്‍ സംഘത്തിനും കഴിക്കാനുള്ള മാംസം അവന്റെ ദേഹത്തുണ്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പോകും . അവനെ തോക്കില്ലാതെ തന്നെ , ദ്വീപിലെ പരമ്പരാഗതരീതിയനുസരിച്ച് പിടികൂടാനാണ് തലവന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് . ആദ്യമേ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ കാലിസംഘത്തില്‍ നിന്നും സുന്ദരികളായ കുറച്ച് എരുമകളെ അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുത്തു . എന്നിട്ട് അവറ്റകളെ പോത്തിന്‍റെ അരികിലേയ്ക്ക് പതുക്കെ നടത്തിവിട്ടു . എരുമകളുടെ മറവില്‍ നീണ്ട കുന്തങ്ങളുമായി പ്രഭുവും പരിചയസമ്പന്നരായ ഏതാനും വേട്ടക്കാരും പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി പോത്തിനെ സമീപിക്കുന്നുണ്ട് . പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടതോടെ ആശാന്‍ തീറ്റ നിര്‍ത്തി തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി . പക്ഷെ പൊട്ടന്‍ പോത്ത് , എരുമകളെയല്ലാതെ പിറകില്‍ ഇഴഞ്ഞ് വരുന്ന മനുഷ്യക്കൊലങ്ങളെ തീരെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല . അവന്‍ മുക്രയിട്ട്‌ പതുക്കെപ്പതുക്കെ എരുമസുന്ദരികളെ സമീപിച്ചു . തൊട്ടടുത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും പ്രഭുവിന്‍റെ കുന്തം ആദ്യ പ്രഹരം അവനില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു . പതിവുപോലെ കാലികള്‍ വിരണ്ടോടി ഞങ്ങളുടെ അരികില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . മുറിവേറ്റ പോത്ത് വട്ടത്തില്‍ തിരിഞ്ഞ് ഒരു പ്രതിരോധത്തിന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് ഓടി രക്ഷപെടാന്‍ ശ്രമിച്ചു . പക്ഷെ തലങ്ങും വിലങ്ങും ചീറിപ്പാഞ്ഞു വന്ന കുന്തമുനകളെ ചെറുത്ത് , രക്തം വാര്‍ത്തുകൊണ്ട് അധികദൂരം ഓടുവാന്‍ അവനു സാധിച്ചില്ല . മൈതാനത്തിന്‍റെ ഒത്തനടുവില്‍ അവന്‍ നിന്നു . ഒരാള്‍ കുന്തമെറിയുമ്പോള്‍ അവന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ തിരിയും , അപ്പോള്‍ പിറകില്‍ നിന്നും അടുത്തയാള്‍ ഏറിയും , ഉടനെ പോത്ത് അങ്ങോട്ട്‌ തിരിയും . അങ്ങിനെ തിരിഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് അവസാനം ആ കൂറ്റന്‍ പോത്ത് അവിടെതന്നെ ചത്തുമലച്ചു . അന്നത്തെ സദ്യ ഗംഭീരം തന്നെയായിരുന്നു .

““““““““““““““““““

പിറ്റേ ദിവസം ഞങ്ങള്‍ ആവുന്നത്ര തേനും ഇറച്ചിയും , മരച്ചീനിയും കാട്ടില്‍ നിന്നും സംഭരിച്ചു . കാരണം ഇനിയങ്ങോട്ട് ഇതൊന്നും ലഭ്യമായെന്ന് വരില്ല . കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ പ്രഭുവിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . നദിയോട് ചേര്‍ന്നുള്ള വനത്തിനരികിലായിരുന്നു ഞാനും കന്നുകാലികളും തമ്പടിച്ചത് . ഈ നാട്ടിലുള്ളവര്‍ ഒരു വെള്ളക്കാരനെ മുന്‍പ് കണ്ടിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ തന്നെ ആളുകള്‍ എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കിയാണ് നടന്നിരുന്നത് . എന്നിട്ട് പരസ്പപരം ഇതെന്ത് ജീവിയാണ് എന്ന മട്ടില്‍ നോക്കും . ഇവിടെയും രാജകീയ കശാപ്പുകാരന്‍ എന്ന പദവിയാണ്‌ എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നത് . കൂട്ടത്തില്‍ മുന്തിയ ഇനം ഇറച്ചി പങ്കായി ലഭിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ഭക്ഷണം കുശാലായിരുന്നു .

“““““““““““““““

ഇതിനിടയില്‍ രസകരമായ ഒരു അനുഭവം എനിക്കുണ്ടായി . ഈ രാജ്യത്തിലെ സകല കന്നുകാലികളുടെയും തലവനായ ഒരാള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . അദ്ദേഹം ഒരുനാള്‍ എന്നോടായി പറഞ്ഞു . ഈ ദ്വീപില്‍ നീ കാണാത്ത ചില മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഉണ്ട് . അവര്‍ക്ക് രാജ്യമോ രാജാവോ ഒന്നുമില്ല . കാടുകളിലാണ് താമസം . നാടോടികള്‍ . ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നവരെയും ഒരിടത്ത് താമസിക്കും . പിന്നീട് അവിടം ഉപേക്ഷിക്കും . വലിയ വിവരമൊന്നും ഇല്ല . ഞാന്‍ ഒരു ബുദ്ധി പറയാം . നീ അവരുടെ മുന്‍പില്‍ ഇവിടുത്തെ പ്രഭുവിന്‍റെ അനുജനായി അഭിനയിക്കണം . അവര്‍ പ്രഭുവിനെ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല . നിന്‍റെ നിറവും മറ്റും കാണുമ്പോള്‍ ഏതോ രാജാവാണ് എന്നവര്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കും . നിന്നെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനായി അവര്‍ ധാരാളം സമ്മാനങ്ങള്‍ ( തേനും മറ്റു കാട്ടു വിഭവങ്ങളും ) തരും . നമ്മുക്ക് അതെല്ലാം വീതിച്ചെടുക്കാം . അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ വിശ്വസ്തരായ കുറച്ചു പേരെയും കൂടെക്കൂട്ടി കടുത്ത പരിശീലനത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടു . ഞാന്‍ രാജാവ് , കന്നുകാലിതലവന്‍ എന്‍റെ ചീഫ് , ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ദാസന്മാര്‍ . സംഭവം എനിക്ക് രസിച്ചു . പരിശീലനം കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ തലവന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ ഇങ്ങനെയൊരു രാജാവ് ഈ വഴി വരുന്നുണ്ട് എന്ന് നാടോടികളെ മുന്നേ അറിയിക്കാന്‍ പോയി . അവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാന്‍ സകല ഏര്‍പ്പാടുകളും ആ പാവങ്ങള്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു . എല്ലാവരും അവരവരുടെ ഭാഗങ്ങള്‍ തകര്‍ത്തഭിനയിച്ചു . രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങള്‍ അവരുടെകൂടെ ചിലവഴിച്ച് കഴിയുന്നത്ര സമ്മാനങ്ങള്‍ വാരിക്കൂട്ടി ഞങ്ങള്‍ തിരികെയെത്തി. ശേഷം മുന്‍പറഞ്ഞിരുനതുപോലെ തന്നെ കിട്ടിയതൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ വീതം വെച്ചെടുത്തു .

““““““““““““`

ഈ ദ്വീപിലെ എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ ദിനങ്ങളായിരുന്നു അത് . പക്ഷെ അത് അധികനാള്‍ നീണ്ടു നിന്നില്ല . എന്‍റെ യജമാനന്‍ എനിക്കായി ആളുകളെ അയച്ചിരിക്കുന്നു . കാലികളുമായി ഞാന്‍ യജമാനന്‍റെ ഇപ്പോഴത്തെ താവളത്തിലേക്ക് ചെല്ലണം . അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കാലികളൊക്കെ അവര്‍ തിന്നു തീര്‍ക്കുകയോ ശത്രുക്കള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയോ ചെയ്തിരിക്കുന്നു . അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന പാതകളൊക്കെയും താണ്ടി വീണ്ടും എന്‍റെ യജമാനന്‍റെ അരികിലെത്തി . അവര്‍ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ തുള്ളിച്ചാടി . കാരണം ഇവിടെ നിന്നും പോയതിന്‍റെ ഇരട്ടിയോളം കാലികളുമായി ആണ് ഞാന്‍ തിരികെയെത്തിയിരിക്കുന്നത് ! . കൂടുതല്‍ കന്നുകാലികള്‍ ഉള്ളവന്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തനാണിവിടെ . പക്ഷെ ആ ശക്തി ഒരു പോരായ്മയായി ഭവിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ അസംഖ്യം കന്നുകാലികള്‍ ഉള്ളതായുള്ള വാര്‍ത്ത ഞങ്ങളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ശ്രതുക്കള്‍ അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് !

“““““““““““““““““““

ഒരുനാള്‍ ഞാന്‍ കാലികളെ വെള്ളം കുടിപ്പിച്ച് തിരികെ വരുമ്പോള്‍ ഇരുന്നൂറോളം വരുന്ന ഒരു സംഘം ഞങ്ങളെ ആക്രമിച്ചു . അവരില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് കുതറിയോടിയെങ്കിലും ചീറിപ്പാഞ്ഞുവന്ന കുന്തമുനകളില്‍ നിന്നും തീര്‍ത്തും രക്ഷപെടുവാനാകുമായിരുന്നില്ല . മുറിവേറ്റു വഴിയില്‍ വീണ എന്നെ കൊല്ലുവാന്‍ ഒരാള്‍ പാഞ്ഞടുക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു . ഭാഗ്യത്തിന് ശത്രുക്കളുടെ അലര്‍ച്ച ഞങ്ങളുടെ ആളുകള്‍ കേട്ടിരുന്നു . അവരില്‍ ഒരാളെറിഞ്ഞ കുന്തം കാലില്‍ തറച്ച് എന്നെ കൊല്ലാന്‍ വന്നയാള്‍ മലര്‍ന്നടിച്ചു വീണു . അയാള്‍ വീണ്ടും എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത്‌ കണ്ട ഞാന്‍ മരിച്ചു കിടന്ന ഒരാളുടെ കുന്തം കൈവശപ്പെടുത്തി പാഞ്ഞു ചെന്ന് അയാളെ വകവരുത്തി . നിങ്ങള്‍ എന്നെ കുറ്റം വിധിക്കരുത് . എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു . എനിക്ക് ജീവനോടെ ഇംഗ്ളണ്ടില്‍ ചെല്ലണം , എന്‍റെ മാതാപിതാക്കളെ കാണണം . ഇനി ഞാന്‍ പുറകോട്ടില്ല .

“““““““““““““`

ഞങ്ങളുടെ കന്നുകാലികളൊന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല . ശീതകാലം സമാഗതമായി . ഇനി പഴയതുപോലെ കപ്പയും ചേനയും തേനും ലഭിക്കില്ല . കാര്യങ്ങള്‍ പരുങ്ങലിലാണ് . അങ്ങിനെ കാര്യങ്ങള്‍ വഷളായിരിക്കെ ഞാന്‍ മുന്‍പ് പറഞ്ഞ സന്ദേശവാഹകന്‍ സമാധാനദൂതുമായി എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേര് Ey-Nanno. സന്ധി സംഭാഷണത്തിനിടെ കുറച്ച് മാറി നിന്നിരിന്ന എന്നെ അദ്ദേഹം മുറി ഇംഗ്ലീഷില്‍ അരികിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചു . എന്നിട്ട് അവരോട് ചോദിച്ചു . കാക്കകള്‍ക്കിടയിലെ പ്രാവാണ് ഈ മനുഷ്യന്‍ . വേറേതോ ദേശത്ത് ജനിച്ചു വിധിയാല്‍ ഇവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന ഈയാളെ ഇങ്ങനെയാണോ നിങ്ങള്‍ ഇത്രയും കാലം നോക്കിയത് ? ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കീറിപ്പറിഞ്ഞ തുണികള്‍ നോക്കൂ . കഷ്ടം തന്നെ ! എന്‍റെ രാജാവായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇദ്ദേഹത്തെ ആദ്യം കാണുന്ന കപ്പലില്‍ തരികെ അയക്കുമായിരുന്നു . ആപ്പോള്‍ എന്‍റെ യജമാനന്‍ പറഞ്ഞു . ഞാന്‍ ഈയാളെ തീരെ അവഗണിച്ചിട്ടില്ല . ഈ വെള്ളക്കാരന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ ഞങ്ങളുടെ രാജാവിനോട് എന്താണ് ചെയ്തത് എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കറിയില്ലേ ? അതുകൊണ്ട് ഈ മനുഷ്യന്‍ എന്ത് പിഴച്ചു ? നാനോ കുപിതനായി . അദ്ദേഹത്തോട് രാത്രിയില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കുവാന്‍ എന്‍റെ ഹൃദയം വെമ്പി . നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്‍റെ വികാരം മനസിലാകുമല്ലോ അല്ലേ ?

“““““““““““`
കണ്ണുനീരോടെ ഞാന്‍ എന്‍റെ കഥ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു . എന്‍റെ ദുഃഖം മനസിലാക്കിയ ആ നല്ല മനുഷ്യന്‍ എന്നെ രക്ഷപെടുത്തുവാന്‍ ഒരു ഉപായം കണ്ടുപിടിച്ചു . പിറ്റേ ദിവസം സമ്മേളനത്തിനിടെ എന്നെ വില്‍ക്കുന്നോ എന്ന് നാനോ യജമാനനോട് ചോദിച്ചു. പകരം തോക്കുകളോ അല്ലെങ്കില്‍ എത്ര അടിമകളെ വേണമെങ്കിലും തരാമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു . പക്ഷെ എന്‍റെ യജമാനന്‍ ഒരു കാരണവശാലും എന്നെ വിട്ടു തരില്ല എന്ന് ശഠിച്ചു . തകര്‍ന്നുപോയ ഞാന്‍ രാത്രിയില്‍ വീണ്ടും നാനോയെ കണ്ടു . ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള തുറമുഖത്തേക്കുള്ള വഴി അദ്ദേഹം വിശദമായി എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നു . തേന്‍ ശേഖരിക്കാനും , ചേന കണ്ടുപിടിക്കാനും പന്നികളെ പിടിക്കാനും , കാട്ടുപോത്തിനെ കൊല്ലാനും എനിക്കറിയാം . നാല്‍പ്പതിയഞ്ചു ദിവസത്തെ യാത്രയില്‍ അതുകൊണ്ട് ഭക്ഷണത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവുകയില്ല . യജമാനന്‍ എന്നെങ്കിലും ഒരു ദൂരയാത്രയ്ക്ക് പോകുന്ന ദിവസം ഇവിടെനിന്നും രക്ഷപെടുക . അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ആ ദിവസത്തിനായി കാത്തിരുന്നു . ഇനി താമസിച്ചാല്‍ എനിക്കെന്‍റെ മാതാപിതാക്കളെ ജീവനോടെ കാണാന്‍ സാധിക്കില്ല . വരും…….. എന്‍റെ ദിനം ഉടന്‍ എത്തിച്ചേരും . ഞാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ എണ്ണിത്തുടങ്ങി .

കഴിഞ്ഞ കലാപകാലത്ത് , യജമാനന്‍റെ കുറെ കാലികളെയും , അടിമകളെയും മറ്റൊരു പ്രഭു പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയിരുന്നു . സന്ധി അനുസരിച്ച് അതൊക്കെയും തിരികെ തരേണ്ടതാണ് . പക്ഷെ അയാള്‍ അതിന് മുതിരാഞ്ഞത് യജമാനനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു . അദ്ദേഹം മുന്നൂറോളം പേരെ സജ്ജമാക്കി യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി . എനിക്ക് അവസരം വന്നു എന്ന് ഞാന്‍ കരുതി . രാത്രിയിലെ സമ്മേളനത്തിന് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ജോലികള്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ പതിവുപോലെ യജമാനത്തിയെയും കാലികളെയും എന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കും എന്ന് കരുതിയ എനിക്ക് തെറ്റി . അദ്ദേഹം എന്നോടായി പറഞ്ഞു . ” നീ ഇപ്പോള്‍ വളര്‍ന്ന് ഒത്ത യുവാവായിക്കഴിഞ്ഞു . ഇനിയും നിനക്ക് പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെ ഇവിടെ പതുങ്ങിയിരിക്കാനാവില്ല . നാളെ എന്‍റെ കൂടെ യുദ്ധത്തിന് വരാന്‍ നീയും തയ്യാറായിക്കൊള്ളുക ” . ഞാന്‍ നിരാശനായി . ഇനി ഒരവസരം എനിക്ക് ലഭിക്കില്ല . പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ അനുസരിച്ചേ പറ്റൂ . അങ്ങിനെ ഞാനും ആദ്യമായി ഒരു യുദ്ധത്തിന് നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കുവാന്‍ തയ്യാറായി . പതുവുപോലെ ആയുധമേന്തിയ വെള്ളക്കാരനെ ശത്രുക്കള്‍ ഭയക്കും എന്ന ധാരണ തന്നെയാണ് എന്നെ കൂടെക്കൂട്ടാന്‍ യജമാനനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് . ഞാന്‍ കുന്തങ്ങളും , മറ്റ് ആയുധങ്ങളും കയ്യിലെടുത്തു . തേനും , കാലികളും അയല്‍ക്കാരനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു . എന്‍റെ സാധനങ്ങള്‍ ചുമക്കാന്‍ യജമാനന്‍ രണ്ടു പേരെ നിയോഗിച്ചിരുന്നു .

“““““““““““““““““

യാത്ര പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു . മണല്‍ , കാട് , കാട്ടുപോത്ത് , വേട്ട , അത്താഴം . അതങ്ങിനെ ക്രമത്തില്‍ തന്നെ തുടര്‍ന്നു . ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ പോയ ചാരന്മാര്‍ തന്ന വിവരം അനുസരിച്ച് , ശത്രുക്കളുടെ പട്ടണം സംരക്ഷണഭിത്തിയുള്ളതായിരുന്നില്ല . ഞങ്ങള്‍ നടന്ന് അതിരാവിലെ തന്നെ അവരുടെ പട്ടണത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചു . യജമാനന്‍റെ ഉത്തരവ് കിട്ടേണ്ട താമസം , വെടിവെപ്പ് , ആക്രോശം , പരക്കംപാച്ചില്‍ എല്ലാം ഒരു സമയത്ത് തന്നെ തുടങ്ങി . ആളുകള്‍ക്ക് ഒന്നും പിടികിട്ടിയില്ല . വീടുകള്‍ക്ക് വെളിയിലിറങ്ങിയവരെ ഞങ്ങളുടെ ആളുകള്‍ കൊല്ലുകയോ തടവുകാരായി പിടിക്കുകയോ ചെയ്തു . ഞാന്‍ നേരെ കൊട്ടാരം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു . വലിയ ശ്രമം കൂടാതെ തന്നെ ആക്രമിച്ച് അകത്തുകടക്കാന്‍ സാധിച്ചു . അവിടെ രാജ്ഞിയും , മകളും പരിചാരകരോടൊപ്പം ഒരു പായില്‍ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു . ഞാന്‍ അവരെ രണ്ടുപേരെയും തടവുകാരായി പിടിച്ചു . പരിചാരകര്‍ എതിര്‍ത്തെങ്കിലും എന്നോട് പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ അവര്‍ക്കായില്ല . ഞാന്‍ രണ്ടുപേരെയും കൈകള്‍ ബന്ധിച്ചു പുറത്തിറക്കി . അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ ആളുകള്‍ ആ ചെറുപട്ടണം തകര്‍ത്തു തീയിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു . അനേകം കാലികളെയും , അടിമകളെയും ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടി . ഇനി ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നത് ശരിയല്ല . ഓടിപ്പോയവര്‍ രാജാവിനെയും കൂട്ടി കൂടുതല്‍ ആളുകളുമായി വന്നേക്കാം . ഞങ്ങള്‍ അതിവേഗം തിരികെ പോന്നു . എന്നാല്‍ കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുന്‍പ് ശത്രുക്കളുടെ ആരവം ഞങ്ങള്‍ പിറകില്‍ കേട്ടു . അവര്‍ ഇരുന്നൂറോളം പേരുണ്ട് . ഞങ്ങള്‍ യാത്ര നിര്‍ത്തി ആക്രമണസജ്ജരായി നിലകൊണ്ടു . അവര്‍ പതിവുപോലെ സന്ധി സംഭാഷണത്തിനായി വന്നു . അവസാനം കാലികളെയും അടിമകളെയും നേര്‍ പകുതിയായി പങ്കുവെയ്ക്കാം എന്ന ധാരണയില്‍ എത്തി . പക്ഷെ തടവുകാരുടെ കാര്യത്തില്‍ തീരുമാനമായില്ല . അവര്‍ തിരികെ പോയി .

“““““““““““““““`

രാത്രിയില്‍ എല്ലാവരും തങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടിയ തടവുകാരുമായി യജമാനന്‍റെ മുന്‍പില്‍ ചെല്ലണമെന്നാണ് ചട്ടം . ഞാന്‍ എന്‍റെ രണ്ട് സ്ത്രീ തടവുകാരുമായി അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ ചെന്നു . ” ഇതില്‍ ഇഷ്ടമുള്ളയാളെ നീ എടുത്തുകൊള്ളുക ” . യജമാനന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആരെ തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്ന് എന്‍റെ വായനക്കാര്‍ക്ക് മനസിലായിക്കാണുമല്ലോ . പതിനാറ് വയസുള്ള , ഒരു സുന്ദരിയായിരുന്നു അവള്‍ . ഒരു പക്ഷെ ഈ ദ്വീപില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടതിലും വെച്ച് ഏറ്റവും മിടുക്കി . ഞാനവളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്ന് കണ്ട അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു . നിയമമനുസരിച്ച് രാജ്ഞി യജമാനനുള്ളതാണ് . അവര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അടുക്കലേയ്ക്ക് മാറി നിന്നു . ഇതുകണ്ട യജമാനന്‍ അവരോടായി പറഞ്ഞു . ” ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഭര്‍ത്താവ് വരുത്തിവെച്ച വിനകളാണ് . എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കാന്‍ താല്‍പ്പര്യമില്ല . നിങ്ങള്‍ അയാളുടെ അരികിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോക്കോളൂ . പക്ഷെ ഒരു ശിക്ഷ എന്ന നിലയില്‍ മകള്‍ ഇവിടെ, ഞങ്ങളുടെ വെള്ളക്കാരന്റെ കൂടെ കഴിയും ”

“““““““““““““

അമ്മയുടെയും മകളുടെയും യാത്രപറച്ചില്‍ ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു . ഞാന്‍ അവരോടായി പറഞ്ഞു . ” നിങ്ങളുടെ മകളെ അടിമയായല്ല ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോകുന്നത് . അവള്‍ എന്‍റെ ഭാര്യ ആയിരിക്കും . ഈ ദ്വീപില്‍ വെച്ച് കിട്ടാവുന്നതില്‍ ഏറ്റവും നല്ല പയ്യനെയാണ് അവള്‍ക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത് ” ഇതുകേട്ട അവള്‍ എന്നെ നോക്കി ചെറുതായൊന്ന് ചിരിച്ചു . അതോടെ അവളുടെ അമ്മ തെല്ലരാശ്വാസത്തോടെ അവിടം വിട്ടു തിരികെ പോയി . എന്‍റെ വായനാക്കാര്‍ ആലോചിക്കുന്നുണ്ടാവും ഞാന്‍ എങ്ങിനെ ഒരു നീഗ്രോപെണ്ണിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് . നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ അതുവരെയുള്ള ജീവിതത്തില്‍ കണ്ട ഏറ്റവും മിടുക്കി പെണ്ണിനെയല്ലേ വിവാഹം കഴിക്കുക ? ഞാനും അതുതന്നെയാണ് ചെയ്തത് . മാത്രവുമല്ല , ഇവള്‍ സുന്ദരിയാണ് . ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ ആരും ഇഷ്ട്ടപെടും . ഞാന്‍ അവളെയും കൊണ്ടു യജമാനത്തിയുടെ അരികില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . അവര്‍ അവളെ ഒരു മകളെ എന്ന രീതിയില്‍ പരിചരിച്ച് ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊടുത്തു . കാരണം അവരും ഇതുപോലെ തടവുകാരിയായി ഇവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന് യജമാനന്‍റെ ഭാര്യയായതാണ് . സന്തോഷകരമായ ആ ദിനങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി . അവള്‍ നല്ലൊരു ഭാര്യയായിരുന്നു . വ്യത്യസ്തയിനം ഭക്ഷണങ്ങള്‍ അവള്‍ എനിക്ക് ദിവസവും ഉണ്ടാക്കിതന്നു . എനിക്കവിടം വിട്ട് പോകണമെന്നേ തോന്നിയില്ല .

““““““““““““““`

അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം യജമാനന്‍ തന്‍റെ വിശ്വസ്തരായ കുറച്ചു പേരെയും കൂട്ടി കാട്ടില്‍ നായാട്ടിനായി പോയി . അതില്‍ രണ്ട് സഹോദരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . ഒരാള്‍ യജമാനന്‍റെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അറിയാവുന്ന ഒരാള്‍ . അയാളുടെ സഹോദരനെയും കൂട്ടി യജമാനന്‍റെ മറ്റൊരു സുഹൃത്ത്‌ കുറച്ചു മുന്നേ പോത്തിനെ തപ്പി നടന്നു നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു . കുറെക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരെ കാണാതായി . വീണ്ടും അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കാട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു കൂവല്‍ കേട്ടു . പൊടുന്നനെ യജമാനന്‍ എഴുന്നേറ്റ് മറ്റേ സഹോദരന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ തന്‍റെ കുന്തം കുത്തിയിറക്കി അയാളെ കൊന്നു ! ഞങ്ങള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി . എല്ലാവരും ചിതറിയോടി . യജമാനന് ഭ്രാന്തായി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ കരുതി . ഓടി ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അവിടൊരു മന്ത്രവാദി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു . ഞങ്ങള്‍ വന്ന് കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ” അപ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ നടന്നു . നിങ്ങളുടെ യജമാനന് ഭ്രാന്തൊന്നും ഇല്ല . അദ്ദേഹം എന്‍റെ കൂടെയുള്ള ശക്തി പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ചു അത്രയേ ഉള്ളൂ ” സംഭവം ഉടന്‍തന്നെ ചുരുള്‍ നിവര്‍ന്നു . വധിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് സോദരില്‍ ഒരാള്‍ക്ക്‌ തന്‍റെ ഭാര്യയുമായി അവിഹിതബന്ധമുണ്ടെന്നു യജമാനന് പണ്ടേ സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു . ആരോ പറഞ്ഞതാണത്രെ ! ഇത്തരം മന്ത്രവാദികളില്‍ അമിതവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്ന യജമാനന്‍ ഈയാളുടെ ഉപദേശപ്രകാരമാണ് രണ്ടുപേരെയും വക വരുത്തിയത് . ഒരാളെ മാത്രം കൊന്നാല്‍ മറ്റെയാള്‍ ശത്രുവാകുകയും ഞങ്ങളെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും . അതൊഴിവാക്കാനാണ് കൂട്ടക്കൊല നടത്തിയത് .

“““““““““““““““

പക്ഷെ ഇതോടെ യജമാനനിലുണ്ടായിരുന്ന എന്‍റെ വിശ്വാസം പൂര്‍ണ്ണമായും നശിച്ചു . മന്ത്രവാദി നാളെ എന്‍റെ പേര് പറഞ്ഞാല്‍ ? യജമാനത്തി ഞാന്‍ കണ്ടിടത്തോളം നല്ലൊരു സ്ത്രീയാണ് . അവര്‍ക്കെന്നെ കാര്യവുമാണ് . ഒരു ഭീതി എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉടലെടുത്തു . സ്വന്തം ബുദ്ധിയെ വിശ്വസിക്കാതെ മന്ത്രവാദികളെ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളെ സേവിച്ചുകൂടാ . ഞാന്‍ ഉടന്‍ തന്നെ രക്ഷപെടാനുള്ള തന്ത്രം മെനഞ്ഞു . തോട്ടത്തില്‍ എനിക്ക് വിശ്വസ്തനായ ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . അവനോട് കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു . അവന്‍ കൂടെ നില്‍ക്കാമെന്ന് ഉറപ്പു നല്‍കി . മഴക്കാലമാണ് . ഇടയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ഒരു ദിവസം രാത്രി ഒരു കുട്ടിക്കാളയെ ഞങ്ങള്‍ ആരുമറിയാതെ ഒരിടത്ത് കെട്ടിയിടും . രാത്രിയില്‍ എന്നെ കാണാതാവുമ്പോള്‍ യജമാനന്‍ എന്നെ അന്വേഷിക്കും . അപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ പറയും ഒരു കാളയെ കാണാതായിട്ടുണ്ട് . അത് മറ്റ് ആളുകളുടെ കൃഷിയിടങ്ങളില്‍ കയറി നാശമുണ്ടാക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് പിടികൂടാന്‍ പോയതാണ് . ഇതുകേട്ടാല്‍ യജമാനന്‍ അത് വിശ്വസിച്ച് ആ രാത്രിയും അടുത്ത പകലും എന്നെ അന്വേഷിക്കില്ല . അങ്ങിനെ പദ്ധതി ആസൂത്രണം ചെയ്തു . പക്ഷെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഭാഗം ഇനി കിടക്കുന്നതേയുള്ളൂ . ഭാര്യയെ പറഞ്ഞ് സമ്മതിപ്പിക്കണം . അവളെ ഇവിടെ ഇട്ടിട്ടു പോകുവാന്‍ മനസ് അനുവദിക്കുന്നില്ല . ഞാന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കാലില്‍ വീണ് പോകരുതെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു . എന്‍റെ കൂടെ വന്നാല്‍ തിരികെ അവളുടെ പിതാവിന്‍റെ അരികില്‍ എത്തിക്കാം എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവള്‍ ഭയം കാരണം അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല . ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചോടുന്ന അടിമകളുടെ തലപൊട്ടിത്തെറിക്കുമത്രേ! ഞാന്‍ പോയാല്‍ അടിമയായി കഴിയേണ്ടി വരും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും കൂടെ വരാന്‍ അവള്‍ തീരെ കൂട്ടാക്കിയില്ല . അവസാനം ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ഒരു നാള്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം ആസൂത്രണം ചെയ്ത് ഞാന്‍ അവിടം വിട്ടു . ഭാര്യയേയും വിശ്വസ്തനായ കൂട്ടുകാരനെയും വിട്ട് ഞാന്‍ വളരെ വേഗം നടന്നു . ഓടുകയായിരുന്നു എന്ന് വേണം പറയുവാന്‍ . കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളില്‍ കൂടുതല്‍ ദൂരം താണ്ടണം . അകലെ കാണുന്ന യോന്‍ഗോര്‍വോ മലയുടെ അപ്പുറം അഫെറര്‍ എന്ന പ്രഭുവിന്‍റെ നാടാണ് . കേട്ടിടത്തോളം ഒരു മാന്യനാണ് അയാള്‍ . അവിടെ ചെന്ന് അഭയം ചോദിച്ചാല്‍ അദ്ദേഹം നിരസിക്കില്ല എന്നാണ് വിശ്വാസം . എത്ര പ്രാവിശ്യം ഞാന്‍ പിറകോട്ട് നോക്കിയെന്ന് അറിയില്ല . വിശാലമായ പുല്‍മൈതാനമാണ് . മൈലുകള്‍ക്കപ്പുറെ നിന്നു പോലും അവര്‍ക്കെന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാം . ഞാന്‍ ഓടി ….. ഇതിലും വേഗതയില്‍ ഈ ദ്വീപിലാരും ഓടിക്കാണില്ല .

““““““““““““““““““

ഇരുട്ടുന്നതിന്‌ മുന്‍പേ ഞാന്‍ അഫെറര്‍ പ്രഭുവിന്‍റെ വീടിനു മുന്‍പില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . എന്നെ കണ്ടയുടന്‍ അദ്ദേഹം യജമാനന്‍റെ അരികില്‍ നിന്നും എന്ത് സന്ദേശമാണ് ഉള്ളത് എന്ന് ചോദിച്ചു . ഞാനൊരു സന്ദേശവാഹകനാണ് എന്നാണ് അദ്ദേഹം തെറ്റിദ്ധരിച്ചു . എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഓടിപ്പോന്നതാണെന്നും ഇനിയൊരു അടിമയായി ജീവിക്കാന്‍ താല്‍പ്പര്യമില്ലെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു . നിനക്കിവിടെ ജീവിക്കാം . ഇവിടെ നീ അടിമയായിരിയ്ക്കില്ല . ഈ കുന്തവുമായി നിന്‍റെ കാണുമ്പോള്‍ ഒരു ചേര്‍ച്ചയില്ല . ഞാന്‍ ഒരു തോക്ക് തരാം . ഒരു വെള്ളകാരന് അതാണ്‌ ചേരുന്നത് . എനിക്കുണ്ടായ ആശ്വാസം നിങ്ങള്‍ക്ക് മനസിലാവുമല്ലോ . എനിക്ക് വിശ്രമിക്കാന്‍ ഒരു കുടിലും അദ്ദേഹം ഏര്‍പ്പാടാക്കി . പിറ്റെ ദിവസം നേരം പുലര്‍ന്നപ്പോള്‍ പ്രഭുവിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ പഴയ യജമാനന്‍റെ രണ്ട് ആളുകള്‍ നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടാണ്‌ ഞാന്‍ ചെന്നത് . തന്‍റെ അടിമയെ വിട്ടുതരണം എന്ന സന്ദേശമാണ് അവര്‍ പ്രഭുവിനെ അറിയിച്ചത് . കൂടാതെ എന്നെ പാര്‍പ്പിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷയായി അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രണ്ടാളുകളെ അടിമകളായി വിട്ടു കിട്ടണം എന്നുംകൂടി അവര്‍ പറഞ്ഞു ! ഇത് കേട്ട് അലറിച്ചിരിച്ച അഫെറര്‍ പ്രഭു അവരോട് പറഞ്ഞു . ഈ ദ്വീപില്‍ ഒരു വെള്ളക്കാരനെയും ആരും അടിമയായി വെക്കാറില്ല . അതിനാല്‍ അയാള്‍ ഇവിടെ അടിമയല്ല . അയാള്‍ക്ക്‌ ഇഷ്ടമുള്ളയിടത്തെയ്ക്ക് അയാള്‍ക്ക്‌ പോകാം ” . ഇത് കേട്ട് അവര്‍ തിരികെ പോയി . എന്‍റെ ഭാര്യ കുഴപ്പമൊന്നും കൂടാതെ യജമാനത്തിയുടെ കൂടെ ഉണ്ട് എന്നെനിക്ക് അറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു .

““““““““““““““““

ഇവിടിപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പൂര്‍ണ്ണസ്വതന്ത്രനാണ് . എനിക്ക് തോക്കുണ്ട് . എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും എവിടെ വേണമെങ്കിലും പോകാം . ഈ അവസരം ഞാന്‍ നന്നായി വിനിയോഗിച്ചു . വളരെ ദൂരം നടന്ന് , മലകളും കുളങ്ങളും , കാടുകളും ഞാന്‍ കണ്ട് മനപാഠമാക്കി . ഇനി കുറച്ചുകൂടി തയ്യാറെടുത്ത് വേണം ഇവിടം വിടാന്‍ . അങ്ങിനെ ഒരുനാള്‍ അഫെറര്‍ പ്രഭു കാട്ടില്‍ വെച്ച് ഒരുപിടി സൈന്യത്തോടൊപ്പം ഒരാളെ കണ്ടതായി എന്നോട് പറഞ്ഞു . അയാളുടെ പേര് കേട്ട് സന്തോഷം കൊണ്ടുഞാന്‍ മതിമറന്നു . നാനോ ! (Ry-Nanno) , പഴയ നല്ലവനായ സന്ദേശവാഹകന്‍ !!!!

നാനോയെ കാണാന്‍ തിരികെ കാട്ടിലേക്ക് പോകുവാന്‍ വിധി എന്നെ അനുവദിച്ചില്ല . കാരണം ശത്രുക്കള്‍ അടുത്ത യുദ്ധത്തിന് കോപ്പുകൂട്ടുന്നുണ്ട് എന്ന അറിവ് പ്രഭുക്കന്മാരെ ഭയചകിതരാക്കി . പഴയ യജമാനനും , ഇപ്പോഴത്തെ അഫെറര്‍ പ്രഭുവും ഒക്കെ നമ്മുടെ പഴയ ബന്ദിയാക്കപ്പെട്ട രാജാവിന്‍റെ സാമാന്തന്മാരാണ് . യുദ്ധത്തിനായി ഒരുമിച്ചുകൂടാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ആഹ്വാനം അനുസരിക്കാതെ വയ്യ . മൈലുകള്‍ക്കപ്പുറത്ത് ഒരിടത്ത് അദ്ദേഹം തമ്പടിച്ചിട്ടുണ്ട് . പക്ഷെ പ്രഭുവിന്‍റെ കൂടെ അവിടെയെത്തിയാല്‍ പഴയ യജമാനന്‍ എന്നില്‍ അവകാശം ഉന്നയിച്ച് രാജാവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലും എന്ന ഭയം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു . എന്നാല്‍ അക്കാര്യത്തില്‍ വിധി എനിക്കനുകൂലമായിരുന്നു . യജമാനന്‍ ജ്വരം ബാധിച്ച് കിടപ്പിലായതിനാല്‍ അനുജനാണ് പട നയിക്കുന്നത് ! അദ്ദേഹം നല്ലവനാണ് . അതിനാല്‍ പേടി മാറി ഞാന്‍ പ്രഭുവിനോടൊപ്പം രാജാവിന്‍റെ ക്യാമ്പിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു . അവിടെ രാജാവിന്‍റെ കീഴിലുള്ള സകല പ്രഭുക്കന്മാരും ഒരുമിച്ചുകൂടിയിരുന്നു . എല്ലാംകൂടി ഏകദേശം ആറായിരം സൈനികരായിരുന്നു ആ ക്യാമ്പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് . ദിവസവും കൂടുതല്‍ പ്രഭുക്കന്മാര്‍ ക്യാപിലേക്ക് എത്തിച്ചേര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു . പെരുമ്പറ മുഴക്കി നൃത്തം ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള അവരുടെ വരവ് ഒന്ന് കാണേണ്ടതാണ് .

“““““““““““““`

അടുത്ത ദിവസം തന്നെ രാജാവ് സൈന്യത്തെ മൂന്നായി പകുത്തു . ഓരോ വിഭാഗവും പത്ത് മൈല്‍ ദൂരവ്യത്യാസത്തില്‍ വേണം മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുവാന്‍ . ഇടയില്‍ സന്ദേശവാഹകര്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ടാവും . ഏറ്റവും മുന്നേ അസംഖ്യം ചാരന്മാരാണ് പോകുക . അവര്‍ മുന്നിലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളുടെ വിവരങ്ങളും കാട്ടുകാലികളുടെ എണ്ണവും , തമ്പടിക്കാന്‍ പറ്റിയ സ്ഥലങ്ങളുടെ രൂപവും എല്ലാം യഥാസമയം അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും . അങ്ങിനെയൊരു ദിവസം ഞങ്ങളുടെ ക്യാമ്പിനു നേരെ ശത്രുക്കളുടെ ആക്രമണം ഉണ്ടായി . രക്തരൂക്ഷിതമായ ഒരു യുദ്ധം തന്നെയായിരുന്നു അത് . ശത്രുക്കളുടെ നൂറില്‍പ്പരം ആളുകളെ വകവരുത്തി ഞങ്ങള്‍ ആ യുദ്ധം ജയിച്ചു . മരിച്ചു വീണവരുടെ ശരീരങ്ങള്‍ പലതായി വെട്ടിഞുറുക്കാന്‍ രാജാവ് ഉത്തരവിട്ടു . ശത്രുക്കള്‍ തിരികെ വന്ന് കൂട്ടാളികളുടെ ശരീരങ്ങള്‍ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി സംസ്കരിക്കരുത്, അതായിരുന്നു ഉദ്യേശം . പിന്നീടുള്ള യാത്രയില്‍ ഞങ്ങള്‍ അനേകം ഗ്രാമങ്ങള്‍ ചുട്ടെരിക്കുകയും നിരവധിപ്പേരെ തടവുകാരായി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു . അവരുടെ കാലികളെ പ്രഭുക്കന്മാര്‍ വീതം വെച്ചെടുത്തു .

““““““““““““““

യുദ്ധം വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു . ഗ്രാമങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നടിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു . പക്ഷെ ഞാന്‍ പഠിക്കുകയായിരുന്നു . വടക്കന്‍ പ്രദേശങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള സൈനികര്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുണ്ട് . ഇവര്‍ കാട്ടിലൂടെ തിരകെ പോകുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന അടയാളങ്ങള്‍ അടുത്ത മഴക്കാലം വരെയും ഉണ്ടാവും . അതിനുള്ളില്‍ എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും കടക്കാനായാല്‍ അതെ വഴി പിന്തുടര്‍ന്ന് യോന്‍ഗ് ലാ നദിക്കരയില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ സാധിക്കും . പിന്നെ നദിയുടെ ഒഴുക്കിനെ അനുഗമിച്ചാല്‍ സാവധാനം സെയിന്‍റ് അഗസ്റ്റിന്‍ ഉള്‍ക്കടലില്‍ എത്തിച്ചേരാം . അവിടെ അടുക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും കപ്പലില്‍ ഈ നശിച്ച സ്ഥലത്ത് നിന്നും രക്ഷപെടാം .

“““““““““`

മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് എനിക്കൊരു അവസരം കിട്ടി. അഫെറര്‍ പ്രഭുവും കൂട്ടരും എന്നെക്കൂട്ടി കാട്ടില്‍ ഹട്ടോയ് (Hattoy) കാലികളെ വേട്ടയാടാന്‍ പോയി . ഇവിടെ നാഥനില്ലാതെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന കന്നുകാലികളെ അങ്ങിനെയാണ് വിളിക്കുന്നത്‌ . പണ്ട് ഈ കാടുകള്‍ ഭരിച്ചിരുന്ന രാജാവായിരുന്നു ഹട്ടോയ് . അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ ജനത ചിതറിക്കപ്പെടുകയും ലക്ഷക്കണക്കിന് വരുന്ന കാലികള്‍ കാട്ടില്‍ ഒറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു . ഇന്നും വന്യമായി അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ഈ കൂറ്റന്‍ മൃഗങ്ങള്‍ അവയുടെ സന്തതികളാണത്രേ ! എന്തായാലും അന്നൊരു വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള്‍ ഒരു ഭീമന്‍ ഹട്ടോയ് കാളയെ കണ്ടു . പക്ഷെ വേട്ടക്കിടയില്‍ അവന്‍ ഞങ്ങളില്‍ ഒരാളെ കൊമ്പിന് തൂക്കിയെറിയുകയും കുത്തിപ്പരിക്കേല്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്തു . പാറപ്പുറത്ത് വീണ അയാള്‍ ഉടന്‍ തന്നെ മരണപ്പെട്ടു . കാളയെ കൊന്നെങ്കിലും ഏവരും ക്ഷീണിതരായിരുന്നു . ഈ രാത്രി തന്നാണ് തക്കം . എല്ലാവരുടെയും കൂടെ ഞാനും ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു . കണ്ണടച്ചെങ്കിലും നാനോ പറഞ്ഞ വഴികള്‍ മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ട് കിടന്നു . പാതിരാത്രിയോടെ കൂര്‍ഖംവലികള്‍ ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ എതിയതോട് കൂടി ഞാന്‍ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു .

““““““““““

കഴിയുന്നത്ര ആഹാരസാധനങ്ങള്‍ കയ്യില്‍ എടുത്തിരുന്നു . അനക്കം കൂടാതെ ഇരുളിന്‍റെ മറവില്‍ ഞാന്‍ ഒരു പൂച്ചയെപ്പോലെ കാട്ടിനുള്ളിലൂടെ നടന്നകന്നു . ഇരുളിന്‍റെ അന്തരാളങ്ങളില്‍ നിന്നും വന്യജീവികളുടെ മുക്കലും മൂളലും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട് . മിക്കതും ഹട്ടോയ് കാലികളുടെതാണ് . ഇവിടെ വലിപ്പമുള്ള ഇരപിടിയന്‍ ജീവികളെ ഞാന്‍ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല . നമ്മുടെ തുടയുടെ വണ്ണമുള്ള ഒരുതരം പാമ്പുണ്ട് (Mandouts എന്നയിനം പാമ്പാകാം റോബര്‍ട്ട്‌ ഉദ്യേശിക്കുന്നത് ) . അത് അപകടകാരിയാണ് . പിന്നെ രണ്ടുതരം കുറുക്കന്മാരുണ്ട് . അതിലൊന്ന് അപകടകാരിയാണ് ( കീരിയുടെ വംശത്തില്‍പ്പെട്ട , മഡഗാസ്കറില്‍ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന , സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു മാംസഭുക്ക് – Cryptoprocta ferox) . പക്ഷെ ഇതൊന്നും ദ്വീപിലെ കുന്തമേന്തിയ മനുഷ്യരേക്കാള്‍ അപകടകാരികളായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല . ഇടയ്ക്കിടെ ഒരല്‍പം നിന്ന് ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് കാതോര്‍ക്കും . വീണ്ടും അതിവേഗം നടക്കും . ഇല്ല , അവര്‍ക്കെന്നെ വളരെ വേഗം അനുഗമിക്കുവാന്‍ സാധ്യമല്ല . ദ്വീപിലെ മറ്റാരേക്കാളും വേഗത എനിക്കുണ്ട് . പഴയ റോബര്‍ട്ട്‌ അല്ലിത് . രാത്രി കടന്നുപോയത് ഞാനറിഞ്ഞില്ല . നേരം പൊട്ടിവിടര്‍ന്നപ്പോള്‍ അങ്ങ് ദൂരെ വെളുത്ത മലകള്‍ ദൃശ്യമായി . ഇടതൂര്‍ന്ന വനങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞു . ഇനി അതിവിശാലമായ പുല്‍മേടുകളാണ്. ചെറിയൊരു കുന്നിന്‍റെ മുകളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ പരിസരമൊന്നു വീക്ഷിച്ചു . അങ്ങകലെ നിന്നും അവിടവിടെയായി പുകയുയരുന്നുണ്ട് . ഒറ്റപെട്ട ഗ്രാമങ്ങളാവാം . ചെറിയൊരു അരുവി തൊട്ടടുത്തായി ഒഴുകുന്നുണ്ട് . അവിടെ ഞാനൊരല്‍പ്പം വിശ്രമിച്ചു . ഇനി ആരും പിന്തുടര്‍ന്നെത്തില്ല എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പായി . വീണ്ടും പകല്‍ മുഴുവനും പുല്‍മേടുകള്‍ താണ്ടി യാത്ര തുടര്‍ന്നു . ഇപ്പോള്‍ മൈലുകള്‍ക്കപ്പുറം നിന്നു പോലും ആര്‍ക്കും എന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാം . പക്ഷെ പിറകെ ആരുമില്ല എന്നു ഞാനുറപ്പിച്ചു . അതിനാല്‍ രാത്രി പറ്റിയ ഒരിടത്ത് വിശ്രമിച്ചു . കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഉണക്കയിറച്ചി ഭക്ഷിച്ചു . പുല്ലുകള്‍ കൂട്ടി കിടക്ക ഉണ്ടാക്കി അതില്‍ കിടന്നു . തോക്ക് തലയുടെ അരികില്‍ തന്നെ വെച്ചിരുന്നു . ഇരുട്ടില്‍ നിന്നുയര്‍ന്ന ശബ്ദങ്ങള്‍ പല തവണ ഉണര്‍ത്തിയെങ്കിലും പിന്നീട് മനസിനെ ശാന്തമാക്കി ഞാന്‍ കിടന്നുറങ്ങി .

“““““““““““`

പിറ്റേദിവസം പ്രഭാതത്തില്‍ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് നടപ്പ് തുടര്‍ന്നു . പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല . പക്ഷെ വൈകുന്നേരത്തോടെ മേഘങ്ങള്‍ കറുത്ത് തുടങ്ങുന്നത് ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു . നേരത്തെ തന്നെ എവിടെങ്കിലും കൂരയുറപ്പിക്കണം . വലിയൊരു മരം ഒരിടത്ത് നില്‍പ്പുണ്ട് . അതിന്റെ കീഴെയാവാം ഈ രാത്രി . മഴയ്ക്ക്‌ മുന്നേ ആഹാരം കഴിച്ചു . മിച്ചമുള്ളത് വെള്ളം കയറാതെ മരപ്പൊത്തില്‍ തിരുകിക്കയറ്റി . അധികം താമസിയാതെ ഇടിയുടെ അകമ്പടിയോടെ മഴയെത്തി . തണുത്തുവിറച്ച് ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു . ചുരുണ്ടുകൂടി തല തുടകള്‍ക്കിടയിലെത്തി. മൂന്നു മണിക്കൂറുകളോളം പ്രകൃതി എന്‍റെ മുന്‍പില്‍ നൃത്തം ചെയ്തു . ഒരു നദിയോളം ജലം എന്‍റെ ഇരുവശങ്ങളിമായി ഒഴുകിപ്പോയി . അവസാനം രംഗം ശാന്തമായി . അതെകിടപ്പില്‍ കിടന്ന് ഞാനുറങ്ങിപ്പോയി .

“““““““““““`

നേരം പുലര്‍ന്നു. എന്‍റെ ഇറച്ചിയൊക്കെ വെള്ളംകയറി നാശമായി . ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് കൂടി കഴിക്കാനുള്ളതേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ . ഇരുട്ടുന്നതിന്‌ മുന്‍പേ ഒരു ചെറുപന്നിയെ വേട്ടയാടിപ്പിടിച്ചേ മതിയാവൂ . ഈവിധ വിചാരങ്ങളുമായി അന്നത്തെ പകല്‍ ഞാന്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു . മുന്നില്‍ മലകളും അതിന് പിറകില്‍ വീണ്ടും മലകളുമാണ് കാണുന്നത് . കപ്പലില്‍ ഇതിനെ ഡബിള്‍ ലാന്‍ഡ് എന്ന് വിളിക്കും . ചെരുവുകളില്‍ നിബിഡവനങ്ങളാണ് ഉള്ളത്‌ . ഒരു വഴിയോ വിടവോ ഒന്നും കാണാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല . പെട്ടന്ന് തൊട്ടടുത്ത കുന്നിന്‍ ചെരുവില്‍ കുറെ മനുഷ്യര്‍ പ്രത്യക്ഷമായി ! ഞാന്‍ വളരെ വേഗം കാടിനുള്ളിലേക്ക്‌ പിന്‍വലിഞ്ഞു . അവരെന്നെ കാണരുത് . വേട്ടക്കാരാണ് . അവര്‍ വലിയൊരു കാലിക്കൂട്ടത്തെ ഉന്നമിട്ടിട്ടുണ്ട് . ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ മൃഗങ്ങളെ അവര്‍ കുന്തമെറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി . എനിക്ക് പ്രത്യാശയുദിച്ചു . അവര്‍ വേട്ടയാടിയത് മുഴുവനും കൊണ്ടുപോകില്ല .വിചാരിച്ചതുപോലെ തന്നെ അവര്‍ മിച്ചമുള്ള മാംസം അറുത്തെടുത്ത് മരക്കൊമ്പുകളില്‍ തൂക്കിയിട്ടു . കുറുക്കന്മാരെ പേടിച്ചാണ് അങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നത് . പിന്നീട് നാളെ വന്ന് ഇതെടുക്കാനാണ് പരിപാടി . അവര്‍ സ്ഥലം വിട്ടു എന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പതുങ്ങിച്ചെന്ന് എനിക്കാവശ്യമുള്ളത്ര ഇറച്ചി ഭാണ്ഡത്തിലാക്കി വളരെ വേഗം അവിടെനിന്നും സ്ഥലം വിട്ടു . അവര്‍ തിരികെയെത്തുന്നതിന് മുന്‍പേ ഇവിടം കടക്കണം .

““““““““““

വീണ്ടും കാടിനുള്ളിലൂടെയാണ് സഞ്ചാരം . ഇറച്ചിയുടെ മണം പിടിച്ച് കുറുക്കന്മാര്‍ എത്തുമോ എന്ന് ഞാന്‍ സംശയിച്ചു . അതിനാല്‍ അന്ന് രാത്രി ഞാന്‍ തീകൂട്ടി . തീയുണ്ടാക്കുന്ന കല്ലുകള്‍ എന്‍റെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നു . രാത്രി തീയണയ്ക്കാന്‍ പോയില്ല. ഈ കാടുകളില്‍ എന്തോക്കെതരം മൃഗങ്ങളാണ് ഉള്ളതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലല്ലോ . പിറ്റേദിവസം എത്ര കുന്നുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി എന്നെനിക്കറിയില്ല . അടുത്തെങ്ങും മനുഷ്യവാസമുള്ളതായി തോന്നിയില്ല . പ്രത്യേകിച്ച് വഴികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . പലപ്പോഴും മരങ്ങളില്‍ കയറി ഒരു വിദൂരവീക്ഷണം നടത്തി . ഇല്ല ആരുമില്ല , മുന്നിലുമില്ല പിറകിലുമില്ല . വൈകുന്നേരത്തോടെ മറ്റൊരു കുന്നിന്‍ചെരുവില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . നിറയെ പാറകളാണ് ചുറ്റും . ചെറിയൊരു ഗുഹപോലെ ഒന്ന് കണ്ടു . രാത്രിയുറങ്ങാം എന്ന് തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി അതിനുള്ളില്‍ കയറിയെങ്കിലും പേടിച്ചരണ്ട് തിരികെയിറങ്ങി . അകത്തെന്തൊക്കെയോ മുരളുന്നുണ്ട് . തന്നെയുമല്ല ചെറുശബ്ദങ്ങള്‍ പോലും പാറകളില്‍ തട്ടി വലിയ പ്രതിഫലനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതായി തോന്നി . അവസാനം ഒരു ചെറു മരത്തിനു കീഴെ അഭയംപ്രാപിച്ചു . അന്നുവെളുക്കുവോളം തീയണയ്ക്കാന്‍ പോയില്ല . കാട്ടുപന്നികളുടെ വലിയ കൂട്ടങ്ങള്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്നുണ്ടായിരുന്നു . എങ്കിലും വെളുപ്പിനെ ഞാന്‍ നന്നായി ഉറങ്ങി .

“““““““““““`

നേരം വെളുത്തുതുടങ്ങിയപ്പോഴേ ഞാന്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇന്ന് ആറാം ദിവസമാണ് . ചുറ്റും ഭംഗിയുള്ള കാഴ്ചകള്‍ . കിളികളും, കുഞ്ഞരുവികളും കൂടെ ആകെ ശബ്ദമയം. അതിനാല്‍ നടക്കാന്‍ നല്ല ഉന്മേഷം തോന്നി . കുടിക്കാന്‍ നല്ല ജലം കിട്ടിയതിനാല്‍ അന്നത്തെ പകല്‍ കൂടുതല്‍ ദൂരം നടന്നതായി തോന്നി. വൈകുന്നേരം വലിയൊരു തേനീച്ചക്കൂട് കണ്ടു . പുകച്ച് ഈച്ചകളെ അകറ്റിയശേഷം മരക്കുഴല്‍ കുത്തിയിറക്കി കുറച്ച് തേന്‍ ശേഖരിച്ചു . ആകെക്കൂടി നല്ലൊരു ദിവസമായിരുന്നു അത് . നല്ല ഭക്ഷണം വയറുനിറയെ കഴിച്ചതിനാലാവണം രാത്രിയില്‍ നന്നായുറങ്ങി . പക്ഷെ എന്തോ ഒന്ന് കാലില്‍ കടിക്കുന്നതായി തോന്നി കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഞെട്ടി . സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു കുറുക്കന്‍ എന്‍റെ കാലില്‍ കടിച്ചുപിടിച്ച് വലിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു . ഒരു നിമിഷം പകച്ചുപോയ ഞാന്‍ ഒരു വിറകുകൊള്ളിയെടുത്ത് ആ ജന്തുവിനെ ആഞ്ഞടിച്ചു . അടികൊണ്ട അവന്‍ ഉറക്കെ കൂവി . അപ്പോള്‍ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും തിളങ്ങുന്ന കുറേക്കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി . ഞാനപ്പോള്‍ ചട്ടി ചട്ടി എഴുന്നേറ്റു കഴിഞ്ഞിരുന്നു . കിട്ടിയ കമ്പുകള്‍ കൊണ്ട് നാലുപാടും ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ തലങ്ങും വിലങ്ങും എറിഞ്ഞു . അവറ്റകള്‍ പിന്‍വാങ്ങി എന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ മറ്റൊരു തീക്കുണ്ഡംകൂടി കത്തിച്ചു . അവന്‍ ആദ്യമേ തന്നെ എന്‍റെ പിടലിയില്‍ കടിക്കാഞ്ഞത് ഭാഗ്യമായി . കയ്യില്‍ കിട്ടിയതൊക്കെ വെച്ച് കാലിലെ മുറിവ് കെട്ടി . പിന്നെ ഞാനുറങ്ങിയില്ല .

““““““““““““

പിറ്റേദിവസം അധികം നടക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല . കാലിലെ മുറിവ് നന്നായി വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . വൈകുന്നേരം ധാരാളം മരങ്ങള്‍ ഉണങ്ങിയൊടിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്താണ് ഞാന്‍ എത്തിയത് . അത് നന്നായി . തീകൂട്ടാന്‍ വിറകിനായി നടക്കെണ്ടതില്ലല്ലോ. ചുറ്റും തീകൂട്ടി അതിനുള്ളിലാണ് ഞാനന്ന് കിടന്നത് . രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ വേദന അസഹ്യമായി തോന്നി. പാദം നീരുവെച്ച് വീര്ത്തിട്ടുണ്ട് . ഇന്ന് നടക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല . തേനും, കിഴങ്ങുകളും, കുറച്ച് ഇറച്ചിയും കയ്യിലുണ്ട് തല്‍ക്കാലം പേടിക്കാനില്ല . ആറുദിവസങ്ങളോളം ഞാനവിടെത്തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടി . അങ്ങിനെ പതിനാലാം ദിവസം ഞാന്‍ വീണ്ടും യാത്ര ആരംഭിച്ചു . ആ രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ അനേകം കുന്നുകള്‍ ചവുട്ടിതീര്‍ക്കാന്‍ പറ്റി . വഴിയില്‍ കാണുന്ന ചെറിയ ഉണക്കത്തടികള്‍ കയ്യില്‍ കരുതി . ഇനി തീകൂട്ടാതെ രാത്രികഴിയുന്ന പ്രശ്നമില്ല .

““““““““““

അടുത്ത ദിവസം ഉച്ചകഴിഞ്ഞതോടെ കുന്നുകള്‍ അവസാനിച്ചു . ഇനി സമതലപ്രദേശമാണ് . കാലിന് എന്തെന്നില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവപ്പെട്ടു . ഭാരം പെട്ടന്ന് കുറഞ്ഞതുപോലെ . ചെറിയൊരു വനപ്രദേശത്ത് അന്ന് ഞാന്‍ അന്തിയുറങ്ങി . പതിനെട്ടാം ദിവസം കട്ടുകാളകളുടെ അലര്‍ച്ച കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത് . അതെ ഇത് നാനോ പറഞ്ഞ സ്ഥലം തന്നെയാണ് . മഹത്തായ വടക്കന്‍ സമതലം . ഹട്ടോയ് കാട്ടുകാലികളുടെ വിഹാരകേന്ദ്രം .

തുടരും ……..

(ഡ്രൂറി പറയുന്ന കുറുക്കന്‍ താഴെ ചിത്രത്തില്‍ കാണുന്ന Cryptoprocta ferox ആണ് . മഡഗാസ്കറില്‍ കുറുക്കന്മാരില്ല )

ഞാന്‍ ഇതുവരെയും കണ്ടതില്‍ വലുപ്പമേറിയ കട്ടുകാളകളുടെ കൂട്ടങ്ങളാണ് ഇവിടെയുള്ളത് . ചിലവ എണ്ണിയാല്‍ തീരില്ല . പൊടിപറത്തിയുള്ള ഇവറ്റകളുടെ കൂട്ടപ്പാച്ചിലുകളും മുക്രയിടീലും ചേര്‍ന്ന് ആകെക്കൂടി സമതലമാകെ ശബ്ദമുഖരിതമാണ് .ഇനി ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കണം . വേട്ടക്കാര്‍ ഉണ്ടായേക്കാം . വെടിയൊച്ചകള്‍ക്ക് ഞാന്‍ കാതോര്‍ത്തു . കൂട്ടത്തില്‍ ദൂരെ ആകാശത്ത് കാക്കകള്‍ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും ശ്രദ്ധിച്ചു . ഒരു മൃഗം ചത്തുവീണത്തിന്‍റെ സൂചനയാണത് . പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിന് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല . ഒറ്റതിരിഞ്ഞ ഭ്രാന്തന്‍ കാളകളൊന്നും എന്‍റെ വഴിയില്‍ വന്നില്ല . വൈകുന്നേരത്തോടെ വലിയൊരു നദിയുടെ കരയില്‍ ഞാനെത്തിച്ചേര്‍ന്നു . സാമാന്യം വീതിയും ആഴവും ഉള്ള സാമാന്യം വലിയൊരു പുഴയിണിത്. അതിന്‍റെ തീരത്തൂടെ ഞാന്‍ നടന്നു . തിരികെപ്പോകാനൊക്കില്ലല്ലോ . എങ്ങിനെയും വീതികുറഞ്ഞ ഭാഗം കണ്ടെത്തി അപ്പുറം കടക്കണം . പക്ഷെ എന്‍റെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളെയും തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടു മിഴിഞ്ഞകണ്ണുകള്‍ ജലോപരിതലത്തിലേയ്ക്ക് പൊങ്ങി വന്നു . മുതല !

“““““““““““““““““““

നിരാശയോടെ ഞാന്‍ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു . മൂന്നാലെണ്ണത്തെക്കൂടി വീണ്ടും കണ്ടു . എങ്കിലും നദി മുറിച്ചു കടന്നേ തീരൂ . സന്ധ്യമയങ്ങിയതോട് കൂടി നദിയുടെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു ഭാഗം എന്‍റെ ശ്രദ്ധയില്‍പെട്ടു. പകുതിയോളം ആഴം കുറവാണ് . പിന്നെ നീന്തിയാല്‍ മിനിട്ടുകള്‍ക്കകം അക്കെരെയെത്താം . ആവേശത്തോട്‌ കൂടി ഞാന്‍ വെള്ളത്തിലിറങ്ങി . പക്ഷെ കുറച്ചകലെ കൂടിക്കിടന്നിരുന്ന മരക്കൊമ്പുകള്‍ വകഞ്ഞുമാറ്റി എന്‍റെ നേരെ നീന്തിയടുക്കുന്ന ജലരാജാവിനെ ഞാന്‍ മുന്നേകണ്ടു . അതെ വേഗതയില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തിരകെ കയറി . ബംഗാളില്‍ ഇത്തരം നദികളിലൂടെ ഞാന്‍ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ട് . രാത്രിയില്‍ വഞ്ചിയുടെ ഇരുതലകളിലും വലിയ തീപ്പന്തങ്ങള്‍ കത്തിച്ചു വെക്കും . ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ മുതലകളാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്. പക്ഷെ തീ വെളിച്ചത്തില്‍ അവറ്റകള്‍ വഞ്ചിയോട് അടുക്കില്ല . ഇവിടെയും അത് പരീക്ഷിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു . രാത്രിയാവാന്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു . ഇരുട്ട് വീണതോടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുന്തമുനയില്‍ കുറച്ചു പഴന്തുണികള്‍ ചുറ്റിവെച്ച് പന്തമുണ്ടാക്കി കത്തിച്ചു . എന്നിട്ട് അരയില്‍ ലംബമായി കെട്ടി . പകുതി കഴിഞ്ഞ് നീന്തേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ഇത് നേരെ ഉയര്‍ന്ന് നിന്ന് കത്തിക്കോളും . മുന്നോട്ടിറങ്ങുംതോറും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി . ഇത് മൃഗങ്ങള്‍ സഞ്ചരിക്കുന്ന വഴിയാണ് . അതിനാല്‍ തന്നെ ആഴക്കുറവും , മുതലകളുടെ സാന്നിധ്യവും ഉണ്ട് . എന്തായാലും ഞാന്‍ സുരക്ഷിതമായി നീന്തി അക്കരെയെത്തി . കയറിയ ഉടന്‍തന്നെ പന്തം നിലത്തിട്ട് ചവുട്ടി കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു . കുറ്റാകൂരിരുട്ട് . വലിയൊരു പോത്തിന്‍കൂട്ടം നദി കടക്കുവാന്‍ വരുന്നതിന്‍റെ ആരവം അടുത്ത് വരുന്നുണ്ട് . അവറ്റകളുടെ മണം എനിക്ക് കിട്ടുന്നുണ്ട്‌ . അതായത് എന്‍റെ മണം അവയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല . കാറ്റ് എന്നിലെക്കാണ് അടിക്കുന്നത് . ഞാന്‍ കുന്തവുമായി ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി നിന്നു . നാളത്തെ ആഹാരത്തിനുള്ള വക ഇപ്പോഴേ കണ്ടെത്തണം . പോത്തുകള്‍ നിരനിരയായി നദിയിലേക്ക് ചാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു . ഞാന്‍ മറവില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് മൂന്നാലെണ്ണത്തിന്‍റെ വയറിനിട്ടു നല്ല കുത്ത് കൊടുത്തു . കുത്ത്കൊണ്ടവ നദിയില്‍ ചാടാതെ മുക്രയിട്ട്‌കൊണ്ട് തിരിച്ചോടി . ഞാന്‍ സുരക്ഷിതമായൊരു മരച്ചുവട് കണ്ടെത്തി അവിടെ അന്തിയുറങ്ങി .

“““““““““““““`

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മൈതാനം മുഴുവനും അരിച്ചുനോക്കി . ഇന്നലത്തെ ജോലിയുടെ ഫലം അവിടവിടെയായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു . മൂന്നെണ്ണം ചത്തുമലച്ചിട്ടുണ്ട് . അത്രയും എനിക്കാവശ്യം വരില്ല . കൂട്ടത്തില്‍ നല്ലത് തന്നെ കഷ്ണങ്ങളാക്കി തീയില്‍ ചുട്ടെടുത്തു . ജലാംശം വലിഞ്ഞവ മടക്കികെട്ടി യാത്രയിലേക്ക് വേണ്ടി കരുതി . അത്യാവശ്യം നല്ലൊരു സദ്യതന്നെയായിരുന്നു അന്നത്തേത് . എന്‍റെ നടപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മാസമാകാറായി . ഈ മൈതാനം മുഴുവനും കന്നുകാലികളുടെ വിശാലമായ സാമ്രാജ്യമാണ്‌ . ഇടയ്ക്കിടെ കാട്ടുപട്ടികളെ കണ്ടു തുടങ്ങി . ചത്ത്‌കിടക്കുന്ന പോത്തിനുവേണ്ടി അവറ്റകള്‍ കടിപിടികൂടുന്ന ശബ്ദം അകലെനിന്നേ കേള്‍ക്കാം . വഴിയില്‍ ഒന്നുരണ്ട് മനുഷ്യരെ കണ്ടെങ്കിലും എന്നെകണ്ട്‌ പേടിച്ചു ഓടിയകന്നു . അകലെനിന്നും കനത്ത പുക വരുന്നുണ്ട്. ഏതാനും മൈലുകള്‍ക്കകത്ത് ഒരു ഗ്രാമം ഉണ്ടാവാം . വഴിനീളെ മുള്‍ച്ചെടികള്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു . ദേഹം മുഴുവനും പോറിയിട്ടുണ്ട് . അന്ന് രാത്രി ആ ദ്വീപിലാദ്യമായി ഞാന്‍ കൊതുകുകടി കൊണ്ടു . ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതെ പലവട്ടം ഉറങ്ങുന്ന സ്ഥലം മാറ്റേണ്ടി വന്നു . അവസാനം ഒരു കുന്നിന്‍മുകളില്‍ ചെന്നാണ് സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞത് .

“““““““““““

അടുത്ത ദിവസം മറ്റൊരു കൂറ്റന്‍ നദിയുടെ തീരത്താണ് ഞാനെത്തിപ്പെട്ടത്‌. യോന്‍ഗ് ലാ നദിക്കരയില്‍ ആണ് നില്‍ക്കുന്നത് എന്നെനിക്ക് മനസിലായി . അധികം ദൂരെയല്ലാതെ തുറമുഖം കണ്ടേക്കാം . എന്‍റെ മനസ് പിടഞ്ഞു . പക്ഷെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങണമെങ്കില്‍ നദിയുടെ അക്കരെ എത്തിയെ മതിയാവൂ . മറിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ചില ചെറുതടികള്‍ ഉരുട്ടി തീരത്ത് കൊണ്ടിട്ടു . അസാമാന്യ വലിപ്പവും നീളവുമുള്ള കുറെ കാട്ടുവള്ളികള്‍ കൊണ്ട് അവയെ കൂട്ടിക്കെട്ടി ചങ്ങാടം പോലെ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പരുവത്തിലാക്കി . ഒരുവിധത്തില്‍ അതില്‍ക്കയറിപ്പറ്റി വലിയ പരുക്കുകളൊന്നും പറ്റാതെ തന്നെ അക്കെരെയെത്തി . മറുകരയെത്തിയപ്പോള്‍ എന്തോ വലിയ ഒരു കാര്യം ചെയ്ത് തീര്‍ത്തതായി എനിക്ക് തോന്നി . അങ്ങിനെ ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസം പ്രഭാതമായി . നദിയുടെ അക്കരെക്കണ്ട അത്രയും കാലിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ ഇക്കരെയില്ല . ഇനി ജനവാസമുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍ കണ്ടേക്കാം എന്ന് തോന്നുന്നു . വഴിയില്‍ അനേകം പാല്‍മെറ്റോ മരങ്ങള്‍ കണ്ടുതുടങ്ങി . തെങ്ങുപോലെ നീണ്ട ഇലകളുള്ള മരമാണിത് . ഇതുപയോഗിച്ചാണ് ഇവിടുള്ളവര്‍ കുട്ടകളും , പായകളും , തൊപ്പികളുമൊക്കെ നിര്‍മ്മിക്കുന്നത് . വീണ്ടും ഗ്രാമത്തിന്‍റെ അടയാളമായി ഉയര്‍ന്ന് പൊങ്ങിയ പുക എന്‍റെ ശ്രദ്ധയില്‍പെട്ടു . ഇനി എന്തായാലും ആരുടേയും കണ്ണുവെട്ടിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുവാന്‍ സാധ്യമല്ല . ആദ്യം കാണുന്ന മനുഷ്യരോട് സംസാരിക്കുക തന്നെ . അകലെ കുട്ടികള്‍ കളിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു . ഞാന്‍ നേരെ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു . എന്നെ കണ്ടമാത്രയില്‍ കുട്ടികള്‍ പേടിച്ച് അടുത്തുള്ള കാട്ടിലേയ്ക്ക് ഓടിക്കയറി . ഉടന്‍ തന്നെ ആയുധധാരികളായ രണ്ടു മുതിര്‍ന്നവര്‍ എന്‍റെ മുന്‍പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . മുറി ഇംഗ്ലീഷില്‍ അവര്‍ എന്നെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു . ഞാന്‍ തിരിച്ച് അവരുടെ ഭാഷയില്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി . അവര്‍ നല്ലവരായിരുന്നു . എന്നെ അവര്‍ കുടിലിലേയ്ക്ക്‌ ക്ഷണിച്ച് ഭക്ഷണം തന്നു . ഇങ്ങനെയൊരു വെള്ളക്കാരനെക്കുറിച്ച് അവര്‍ക്ക് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് എനിക്കത്ഭുതം ഉളവാക്കി . പക്ഷെ അവര്‍ പിന്നീട് പറഞ്ഞ കഥ എന്‍റെ ആവേശം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു . ആ രാജ്യം തകര്‍ന്നു തരിപ്പണമായത്രെ ! ചുറ്റും ശത്രുക്കളാണ് . എങ്ങും പട്ടിണി മാത്രം . ദൂരെയുള്ള തുറമുഖത്താനെങ്കില്‍ കപ്പലുകള്‍ അടുത്തിട്ട്‌ വര്‍ഷങ്ങളായി . ഇവിടെ ദാരിദ്ര്യമാമാണെന്ന് അറിയാവുന്നതിനാലാണ് ആരും ഈ വഴി വരാത്തത് .

““““““““““

അന്ന് രാത്രി ഉറക്കം വന്നില്ല . ഈ യാത്ര എവിടെക്കൊണ്ടാവസാനിക്കും എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ വ്യാകുലപ്പെട്ടു . പിറ്റേ ദിവസം ഞാന്‍ പോകുവാനിറങ്ങി . അവര്‍ക്ക് കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഇറച്ചി കൊടുത്തു . പകരം അവര്‍ കുറച്ചു കാട്ടുകിഴങ്ങുകള്‍ തന്നു . പോകുന്ന വഴിയില്‍ അവ എവിടൊക്കെ കാണുമെന്നും എങ്ങിനാണ് പറിച്ചെടുക്കേണ്ടത് എന്നും പഠിപ്പിച്ചു . നല്ലവരായ അവരെ വിട്ട് ഞാന്‍ വീണ്ടും യാത്ര തുടര്‍ന്നു . പ്രധാന വഴിവിട്ട് കാട്ടിനുള്ളിലൂടെയാണ് ഞാന്‍ നടന്നത് . അന്ന് രാത്രി സുഖമായി ഉറങ്ങി . പിറ്റേ ദിവസം ഉച്ചയോടെ ഒരു കുന്നിന്‍ചെരുവില്‍ ഞാനെത്തിച്ചേര്‍ന്നു. അവിടെ നിന്നും നോക്കിയാല്‍ അകലെ കടല്‍ കാണാം . വഴിയില്‍ പിന്നെയും കുറച്ചാളുകളെ കണ്ടു . അവരോട് ഇവിടുത്തെ രാജാവാര് എന്ന് തിരക്കി . ബഫോഗര്‍ എന്നവര്‍ പറഞ്ഞു . ആ പേര് എനിക്ക് കുറച്ചാശ്വാസം നല്‍കി . കാരണം ആ പ്രഭുവിനെ ഞാന്‍ നേരത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു . പഴയ രാജാവിന്‍റെ സൈനികക്യാമ്പില്‍ വെച്ചായിരുന്നു അത് . അന്ന് ഞങ്ങള്‍ തോളോട് തോള്‍ ചേര്‍ന്ന് യുദ്ധം ചെയ്തതാണ് . ഞാന്‍ നേരെ പട്ടണത്തിലേക്ക് നടന്നു . കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രവുമായി നടന്ന എന്നെ കണ്ട് നാട്ടുകാര്‍ അമ്പരന്നു . ഇത്രയും വൃത്തികെട്ട രീതിയില്‍ ഒരു വെള്ളക്കാരനെ അവര്‍ ജീവിതത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല . എന്നെ കണ്ട പ്രഭുവിന് ആദ്യം എന്നെ പിടികിട്ടിയില്ല . പക്ഷെ അടുത്തുവന്ന എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഒരു സഹോദരനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു . ” റോബിന്‍ നീയെങ്ങിനാണ് ഇവിടെ എത്തിയത് ? ” എന്‍റെ യാത്ര മുഴുവനും വിവരിച്ചപ്പോള്‍ അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരെല്ലാം അമ്പരന്നുപോയി . അവര്‍ എനിക്ക് നല്ല ഭക്ഷണവും മറ്റും തന്നു . എനിക്കുവേണ്ടി പ്രത്യേകം ഉണ്ടാക്കിയ കുടിലില്‍ പാര്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്തു . എന്നാല്‍ ഇവിടെക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു കപ്പല് കാണുവാന്‍ വര്‍ഷങ്ങളെടുത്തെക്കും എന്ന അറിവ് അവിടം വിടാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു . തൊട്ടടുത്ത നാട്ടിലെ പ്രഭു ട്രോന്‍ഗാ ഈ ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഭരണാധികാരിയാണ് . വെള്ളക്കാരെ മാന്യമായിത്തന്നെ നോക്കുന്ന ആളാണ്‌ അദ്ദേഹം . ആ പ്രഭുവിനെയും ഞാന്‍ രാജാവിന്‍റെ പാളയത്തില്‍ വെച്ചു പരിചയപ്പെട്ടിരുന്നതാണ് . എന്തായാലും ഞാന്‍ ഇവിടം വിട്ട് ട്രോന്‍ഗാ പ്രഭുവിന്‍റെ അരികിലെത്തി . ഒരു മകനെപ്പോലെയാണ് അദ്ദേഹം എന്നെ സ്വീകരിച്ചത് . എന്‍റെ കഥകളൊക്കെ പൂര്‍ണ്ണമായും അറിയാമായിരുന്ന അദ്ദേഹം എന്നെ സഹായിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു . പക്ഷെ മാസങ്ങളായി ഇവിടെ കപ്പലുകളൊന്നും അടുക്കുന്നില്ല എന്ന സത്യം അദ്ദേഹവും ആവര്‍ത്തിച്ചു .

“““““““““““`

എങ്കിലും ഇവിടുത്തെ ജീവിതം തരക്കേടില്ലായിരുന്നു. ട്രോന്‍ഗാ പ്രഭു എനിക്ക് ആദ്ദേഹത്തിന്റെ തോക്ക് തന്നു . പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഞാനദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ചുറ്റിക്കറങ്ങി . വാഴപ്പഴം , നെല്ല് , കരിമ്പ് തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ കൃഷികള്‍ . ഇതൊന്നും ഞാന്‍ മുന്‍പ് ജീവിച്ച തെക്കന്‍ മടഗാസ്ക്കറില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . അങ്ങിനൊരുനാള്‍ പ്രഭുവിന് തൊട്ടടുത്ത മറ്റൊരു രാജാവിനെ ചെന്ന് കാണാനുള്ള ഉത്തരവ് ലഭിച്ചു . ഇവര്‍ തമ്മില്‍ അത്ര രസത്തിലല്ലായിരുന്നു . എന്തായാലും ആ യാത്രയില്‍ പ്രഭു എന്നെ കൂടെക്കൂട്ടി . സെയിന്‍റ് അഗസ്റ്റിന്‍ ഉള്‍ക്കടലിന്റെ തീരത്തായിരുന്നു ആ പട്ടണം . കടലില്‍ ഒരു കപ്പല് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . നേരത്തെ വന്ന വെള്ളക്കാര്‍ താമസിച്ചിരുന്ന കുടിലുകള്‍ പ്രഭു എന്നെ കാട്ടിത്തന്നു . ആളുകള്‍ അനേകം വെള്ളക്കാരെ ജീവിതത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും എന്നെ കണ്ടവര്‍ സത്യത്തില്‍ ഞെട്ടി . നാട്ടുകാരെപ്പോലെ അത്യാവശ്യം മാത്രം നാണം മറച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു വെള്ളക്കാരനെ അവര്‍ ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു ! അവരില്‍ ചിലര്‍ എന്നെ മറ്റൊരു വെള്ളകാരന്‍ താമസിക്കുന്ന കുടിലില്‍ എത്തിച്ചു . അതൊരു ഡച്ചുകാരനായിരുന്നു .

““““““““““““““““““““`

ഞങ്ങളെ കാര്യമായി തന്നെയാണ് രാജാവ് സ്വീകരിച്ചത് . അന്ന് രാത്രി ഒരു കാളക്കൂറ്റനെ ഞങ്ങള്‍ക്കായി പാകം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു . രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ തരികെ പോകുന്ന സമയത്ത് ഡച്ചുകാരന്‍ എഗ്ലസിനെ വിശദമായി പരിചയപ്പെടുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു . മുറി ഇംഗ്ലീഷില്‍ എന്നോട് സംസാരിച്ച അദ്ദേഹത്തെ മനസിലാക്കുവാന്‍ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല . വര്‍ഷങ്ങളോളം ഉപയോഗിക്കാതിരുന്ന് ഞാനെന്‍റെ മാതൃഭാഷ മറന്നു പോയിരുന്നു ! അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കുടിലിനരികിലായി താമസിച്ചിരുന്ന നീഗ്രോ സത്യത്തില്‍ നാട്ടുകാരനായിരുന്നില്ല .വെസ്റ്റ് ഇന്‍ഡീസില്‍ നിന്നും ഏതോ കടല്‍ക്കൊള്ളക്കാരുടെ കൂടെ ഇവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നതാണ് . ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ കുടുംബമായി കഴിയുന്നു . കേള്‍വിക്കുറവുള്ള അദ്ദേഹം ഇവരുടെ ഭാഷ പഠിച്ചില്ല . പക്ഷെ മക്കള്‍ക്ക്‌ ഇംഗ്ലീഷും നാട്ടു ഭാഷയും വഴങ്ങും ! അതിലോരുവന്‍ ഈ പാവം ഇംഗ്ലീഷുകാരന് നാട്ടു ഭാഷയില്‍ ഡച്ചുകാരന്‍ പറഞ്ഞ മുറി ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി കേള്‍പ്പിച്ചു !!

“““““““““““““““`

കാര്യങ്ങള്‍ കുഴപ്പമില്ലാതെ നീങ്ങുന്ന ഒരുനാള്‍ ഞാനും പ്രഭുവും തോട്ടത്തില്‍ നടക്കുന്ന സമയം ഒരു ദൂതന്‍ പാഞ്ഞെത്തി . വടക്കുനിന്നുള്ള ശത്രുക്കളുടെ ഒരു വന്‍പട ഇങ്ങോട്ട് നീങ്ങുന്നുണ്ട് . പത്തോ പന്ത്രണ്ടോ മണിക്കൂറുകള്‍ക്കകം അവര്‍ ഇവിടെ എത്തിച്ചേരും ! അപായ പെരുമ്പറ മുഴങ്ങി . ആളുകള്‍ സ്വന്തം വീട്ടിലേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു . ആണുങ്ങള്‍ ആയുധമെടുക്കാനും പെണ്ണുങ്ങള്‍ അലമുറയിടാനും തുടങ്ങി . തൊട്ടടുത്തുള്ള പ്രഭുക്കന്മാരുടെ അടുക്കലേയ്ക്ക് സഹായഭ്യര്‍ത്ഥനയുമായി ദൂതന്‍മാര്‍ പാഞ്ഞു . ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം എന്‍റെ കുന്തങ്ങള്‍ എടുക്കാന്‍ താമസിപ്പിച്ചു . എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിന് പോയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ പ്രഭുവിന്‍റെ പിറകെ പോകുന്നതായി ഞാന്‍ അഭിനയിച്ചു . അപ്പോള്‍ വിചാരിച്ചതുപോലെ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭാര്യ എന്നെ തടഞ്ഞു . ഇവിടെ പെണ്ണുങ്ങളും കുട്ടികളും മാത്രമേയുള്ളൂ , നീ കൂടി പോയാല്‍ ശരിയാവില്ല എന്നവര്‍ പറഞ്ഞു . ഞാന്‍ മനസില്ലാമനസോടെ അവിടെ നില്‍ക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചു . അധികം താമസിയാതെ ആ പട്ടണത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സകല പെണ്ണുങ്ങളും കുട്ടികളും അവിടെ ഒത്തുകൂടി . എല്ലാവര്‍ക്കുമുള്ള ഭക്ഷണം ഒരുമിച്ചാണ് പാകം ചെയ്തിരുന്നത് . പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ ഓര്‍ത്ത് കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളിനീക്കി . അധിക ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുന്നതിന് മുന്‍പ് തന്നെ പോയവര്‍ വിജയശ്രീലാളിതരായി തിരികെയെത്തി . എതിരാളികള്‍ വിചാരിച്ചയത്ര ശക്തര്‍ ആയിരുന്നില്ല .

“““““““““““““

രാജ്യത്ത് പട്ടിണി കൂടികൂടി വന്നു . പ്രഭു ആകെ അസ്വസ്ഥനായി കാണപ്പെട്ടു . അങ്ങിനെയിരിക്കെ പഴയ ഡച്ചുകാരന്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു . അയാളുടെ കൂടെ പോയ്‌ കുറച്ചുനാള്‍ താമസിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പ്രഭുവിനോട് അനുവാദം ചോദിച്ചു . അങ്ങിനെ ഞാന്‍ എന്‍റെ കുടില്‍ അടച്ചുപൂട്ടി , ദൂരെ ഡച്ചുകാരന്‍റെ കൂടെ താമസം ആരംഭിച്ചു . കുറച്ചുനാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം എനിക്ക് സാരമായ ജ്വരം ബാധിച്ചു . മിണ്ടാന്‍പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായി ഞാന്‍ . അപ്പോഴൊക്കെ ഡച്ചുകാരന്‍ എന്നെ ശുശ്രൂഷിച്ചു . അദ്ദേഹത്തിന് അവിടുത്തെ പ്രഭുവിനെ തീരെ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു . അയാളെ തരംകിട്ടിയാല്‍ കൊല്ലുമെന്ന് പലപ്പോഴും തമാശയായി പറയുമായിരുന്നു . പക്ഷെ രാജാവിന്‍റെ പ്രതികരണം ഭീകരമായിരുന്നു . ഒരുനാള്‍ ഡച്ചുകാരന്‍ തന്‍റെ കുടിലിന് മുന്‍പില്‍ വെച്ച് വധിക്കപ്പെട്ടു !.

ഇറച്ചിയും മീനും മേടിക്കാന്‍ വന്നവര്‍ എന്ന വ്യാജേനയാണ് രാജാവിന്‍റെ ആളുകള്‍ ഡച്ചുകാരന്‍റെ ഭവനത്തില്‍ എത്തിയത് . പക്ഷെ അവസാനം നിങ്ങള്‍ കുന്തം താഴെ വെക്കൂ , നമ്മുക്ക് കൂടുതല്‍ സംസാരിക്കാം എന്ന വാചകം അവര്‍ ഡച്ചുകാരനോട്‌ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് അപായ സന്ദേശം കിട്ടി . പക്ഷെ ഞാനോടി ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു . കുടലുവഴി കയറി കുന്തം അതിന്‍റെ തല മറുഭാഗത്ത്‌ കാണിച്ചിരുന്നു . കൊലപാതകികള്‍ ഓടി രക്ഷപെട്ടു . നാട്ടുകാര്‍ മാന്യമായി തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മൃതദേഹം സംസ്കരിച്ചത് . ഓര്‍ക്കുക ഒരു വിദൂദേശത്ത് പോയി ഇത്തരത്തില്‍ മരണപ്പെടുക ! ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ എന്‍റെ കാര്യം തന്നെ ഓര്‍ത്തുപോയി . കടല്‍ത്തീരത്ത്‌ പോയി ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു . മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പോയ ചില ചെറു തോണികള്‍ അശാന്തിയുടെ പ്രതീകങ്ങളായി ഓളപ്പരപ്പില്‍ അങ്ങുമിങ്ങും ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു . ഞാനൊരു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു .

“““““““““““`

ഒരു കപ്പലിനായി ദിവസവും കാത്തിരുന്ന എന്നെ തേടിയെത്തിയത് വീണ്ടുമൊരു അശുഭവാര്‍ത്തയായിരുന്നു . പഴയ (ഞങ്ങളുടെ തടവുകാരനായിരുന്ന ) രാജാവ് വീണ്ടും സൈന്യത്തെ വിളിച്ചുകൂട്ടുന്നു . എന്‍റെ ഇപ്പോഴത്തെ യജമാനന്‍ തന്‍റെ പട്ടാളവുമായി അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാന്‍ ചെല്ലണം . കപ്പലുകള്‍ നോക്കി കടല്‍തീരത്ത് ജീവിക്കുന്ന എന്നെ യുദ്ധത്തിനായി കൊണ്ടുപോകേണ്ട എന്ന് രാജാവ് ആദ്യം തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. മാത്രവുമല്ല പനിയൊക്കെ മാറിയ എന്‍റെ പഴയ യജമാനനും പട്ടാളവുമായി അതെ സൈനികക്യാമ്പിലാണ് വരുന്നത് . പക്ഷെ ഇവിടെയും മറ്റൊരു മന്ത്രവാദി എന്‍റെ വിധി എഴുതി . കുടുംബവും ബന്ധങ്ങളും ഇല്ലാത്ത ഒരാള്‍ കൂട്ടത്തിലുള്ളത് ശുഭകരമാണത്രെ ! ആ രാജ്യത്ത് അങ്ങിനെ ഒരു വ്യക്തി ഞാന്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ . അങ്ങിനെ മനസില്ലാമനസോടെ വീണ്ടും ഇത്രയും കഷ്ടപ്പാട് സഹിച്ചു താണ്ടി വന്ന അതേ സ്ഥലങ്ങള്‍ ഞാന്‍ മറ്റൊരു മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ തിരികെ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി . ഇപ്രാവിശ്യം കൂട്ടത്തിലൊരു സൈന്യം ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം ! ഞാന്‍ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്ന സകല കാടുകളും ഊടുവഴികളിലൂടെ സൈന്യം വളരെ വേഗം പിന്നിട്ടു . മുതലകള്‍ നിറഞ്ഞ പഴയ നദി, ഞാന്‍ കടന്ന അതെ സ്ഥലത്ത്കൂടി തന്നെയാണ് സൈന്യവും കടന്നത്‌ . ചുറ്റുപാടും വെടിവെച്ച് മുതലകളെ ഭയപ്പെടുത്തിയ ശേഷമാണ് ഇപ്രാവിശ്യം വെള്ളത്തില്‍ ഇറങ്ങിയത് എന്ന് മാത്രം ! അധികം താമസിയാതെ പഴയ അഫെറര്‍ പ്രഭുവും സംഘവും ഞങ്ങളുടെ കൂടെകൂടി . രാത്രിയില്‍ കടന്ന് കളഞ്ഞതിന്റെ ഒരു പരിഭവവും അദ്ദേഹം എന്നോട് കാണിച്ചില്ല . മാത്രവുമല്ല , ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതില്‍ അത്ഭുതം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു . കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ പ്രഭുക്കന്മാര്‍ വഴിയില്‍ ഞങ്ങളോട് ചെര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു . അവസാനം ആ കൂറ്റന്‍ സൈന്യം രാജാവിന്‍റെ പാളയത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാന്‍ എന്‍റെ പഴയ യജമാനനും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു !

““““““““`

എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയതല്ലാതെ അദ്ദേഹം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല . ബാക്കിയുള്ള സകല പ്രഭുക്കന്മാര്‍ക്കും എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു . പക്ഷെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ചറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ ഞാന്‍ രാത്രിയില്‍ ആരും കാണാതെ പഴയ യജമാനന്റെ തമ്പില്‍ എത്തി . പാദങ്ങള്‍ വന്ദിച്ച് ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തോട് ബഹുമാനം പ്രകടിപ്പിച്ചു . “നീ എന്തിനാണ് അവളെ വിട്ട് പോന്നത് ? അവള്‍ ഇതുവരെ വേറെ ആരെയും കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല . എന്നും നിന്നെ ഓര്‍ത്ത് കരയും ” ഇത് കേട്ട് ഞാന്‍ തകര്‍ന്നു പോയി . പക്ഷെ ഞാന്‍ തിരികെ ചെല്ലാനുള്ള തന്ത്രമാണോ ഇതെന്ന് ആദ്യം സംശയിച്ചു . പക്ഷെ യജമാനന്‍റെ സൈന്യത്തിന്റെ കൂടെ എന്‍റെ പഴയ വിശ്വസ്തനായ സുഹൃത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു . അവന്‍ പറഞ്ഞു , ” അയാള്‍ പറഞ്ഞതൊക്കെയും സത്യമാണ് . നിന്‍റെ കൂടെ അന്ന് രാത്രിയില്‍ ഇറങ്ങി വരാന്‍ പാറ്റാഞ്ഞതോര്‍ത്ത് അവള്‍ എന്നും എന്‍റെ അടുക്കല്‍ വന്നിരുന്ന് കരയും . പലരും വിവാഹവാഗ്ദാനങ്ങള്‍ നല്‍കിയെങ്കിലും അവള്‍ അതെല്ലാം നിരസിച്ചു ” . അന്ന് രാത്രി മുഴുവനും ഞാന്‍ കരഞ്ഞു . എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാനാവുമായിരുന്നില്ല . തിരകെ ചെന്നാല്‍ യജമാന്റെ ഭാവം മാറും എന്നുറപ്പാണ് . എന്‍റെ വിധിയെപ്പഴിച്ച് രാത്രി മുഴുവനും ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതിരുന്നു .

““““““

പിറ്റേ ദിവസം നാലായിരം പേരോളമുള്ള ആ സൈന്യം നീങ്ങിത്തുടങ്ങി . മന്ത്രവാദി പറഞ്ഞ ഭാഗ്യനക്ഷത്രമായ എന്നെ ആയിരുന്നു അവര്‍ ഏറ്റവും മുന്‍പില്‍ നടത്തിച്ചത് ! പതുക്കെ സൈന്യം ഒരു കൊടുംകാട്ടിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചു . വിരണ്ടു പോയ ഞാന്‍ എനിക്ക് മുന്നേ കുറച്ചു പേരെ നടത്താമോ എന്ന് ചോദിച്ചെങ്കിലും അവര്‍ ചെവികൊണ്ടില്ല . പൊടുന്നനെ ഉള്‍ക്കാട്ടില്‍ നിന്നും കനത്ത ഒളിയാക്രമണം ഉണ്ടായി . കുന്തങ്ങളും വെടിയുണ്ടകളും നാല് വഴിയും പാഞ്ഞു . എനിക്ക് നിസാര പരിക്കുകള്‍ പറ്റി . ആക്രമണകാരികള്‍ ഉടന്‍തന്നെ പിന്‍വാങ്ങി . പക്ഷെ ഇനിയും മുന്‍പില്‍ നടക്കാന്‍ പറ്റില്ലഎന്ന്ഞാന്‍ തീര്‍ത്തും പറഞ്ഞു . അവസാനം എനിക്ക് മുന്‍പേ നൂറ് പേരടങ്ങുന്ന ഒരു ചെറു സംഘത്തെ അവര്‍ നിയോഗിച്ചു . അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും യാത്ര തുടര്‍ന്നു . അവസാനം ഞങ്ങള്‍ തുറസായ ഒരു സ്ഥലത്ത് വീണ്ടും തമ്പടിച്ചു . ഞാന്‍ നല്ലവനായ യജമാനന്‍ ട്രോന്‍ഗാ പ്രഭുവിന്റെയും മറ്റ് രണ്ടു വടക്കന്‍ പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും കൂടെ തന്നെ യാത്ര ചെയ്തു . നല്ലവരായ അവരെ മാത്രമാണ് എനിക്കിപ്പോള്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിയൂ .

““““““““

പിറ്റേ ദിവസം ഒരു വാര്‍ത്തയുമായി ചാരന്മാര്‍ എത്തി . “ദൂരെ ഒരിടത്ത് ഇരുന്നൂറോളം കാലികളുടെ ഒരു കൂട്ടം മേയുന്നുണ്ട് . ചെറിയൊരു സംഘം ശത്രുക്കള്‍ മാത്രമേ പരിസരത്തുള്ളൂ . ഉടന്‍ പോയാല്‍ അവരെ തുരത്തി കാലികളെ സ്വന്തമാക്കാം” . ചെറിയൊരു കൂട്ടത്തെ തുരത്താന്‍ ഞങ്ങളുടെ സൈന്യം മുഴുവനും അങ്ങോട്ടേക്ക് നീങ്ങേണ്ട എന്ന് എല്ലാവരും തീരുമാനിച്ചു . ആരെങ്കിലും ഒരു പ്രഭു പോയാല്‍ മതി . നറുക്ക് വീണത്‌ എന്‍റെ ട്രോന്‍ഗാ പ്രഭുവിന് തന്നായിരുന്നു . അദ്ദേഹമില്ലാതെ തമ്പില്‍ കഴിയാന്‍ ഭയന്നിരുന്ന ഞാനും യുദ്ധത്തിനായി ആ ചെറു സൈന്യത്തോടൊപ്പം യാത്രയായി . എങ്കിലും അന്നത്തെ ആക്രമണത്തില്‍ ഏറ്റ പരിക്കുമൂലം എനിക്ക് പ്രഭുവിനോടൊപ്പം നീങ്ങാന്‍ സാധിച്ചില്ല . പിറ്റേ ദിവസം ഉച്ചയോടെ അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരിടത്ത് ഇരുത്തിയിട്ട് പറഞ്ഞു . ” നീ ഇവിടെ വിശ്രമിക്കുക . ഞാന്‍ പോയി യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് കാലികളുമായി തിരകെ വരാം . ഇവിടെ ജലവും കിട്ടാനുണ്ട് ” അങ്ങിനെ ഞാന്‍ അവിടെ കൂടി . സൈന്യം പ്രഭുവിന്‍റെ കൂടെ പോയി . രണ്ടു ദിവസങ്ങളോളം അവിടെ കിഴങ്ങുകളും മറ്റും കഴിച്ച് കടന്ന് കൂടി . മൂന്നാള്‍ നാള്‍ അകലെ നിന്നും ഞങ്ങളുടെ രണ്ടു പേര്‍ ഓടിവരുന്നത്‌ കണ്ടു . എനിക്ക്അപകടം മണത്തു . ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയ അവര്‍ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കേള്‍ക്കാനാഗ്രഹിക്കാതിരുന്ന ആ വാര്‍ത്ത പറഞ്ഞു .”ചതിയായിരുന്നു . നാം യുദ്ധം തോറ്റു . പ്രഭു കൊല്ലപെട്ടു ! ”

“““““““

എന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറി . ഈ ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും നല്ലവനും എന്‍റെ രക്ഷകനുമായിരുന്ന ആളാണ്‌ വധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് . എന്‍റെ ഭാവി ഇതോടെ തീരുമാനമാവും . തിരികെ പാളയത്തില്‍ പഴയ യജമാനന്‍ കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും ! ഞാന്‍ ഒരു പാറയില്‍ പിടിച്ചിരുന്നു . എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് അവരോട് ചോദിച്ചു . ” അതൊരു വിശാലമായ പുല്‍മൈതാനമായിരുന്നു . ഒരാള്‍ പൊക്കമുള്ള പുല്ലുകളൊക്കെ വേനലില്‍ ഉണങ്ങിയിരുന്നു . കാറ്റത്ത്‌ ഇളകിയാടുന്ന പുല്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ ആയിരുന്നു കാലികള്‍ മേഞ്ഞിരുന്നത് . ദൂരെ മാറി ഇരുപതില്‍ താഴെ വരുന്ന ശത്രുക്കള്‍ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു . ഞങ്ങളാണ് ആദ്യ ആക്രമണം തുടങ്ങിയത് . അവര്‍ പേടിച്ചു അടുത്തുള്ള കാട്ടിലേയ്ക്ക് പിന്‍വാങ്ങി . ഞങ്ങള്‍ കാലികളുടെ അടുക്കല്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും അവര്‍ തിരികെയെത്തി . അപ്പോള്‍ അവരുടെ എണ്ണം ഇരട്ടിച്ചിരുന്നു . യുദ്ധം തുടങ്ങിയതോടു കൂടി കാട്ടില്‍ നിന്നും കൂടുതല്‍ ശത്രുക്കള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു . പരാജയം ഉറപ്പിച്ചതോടെ ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ പുല്ലുകള്‍ക്കിടയിലേക്ക് ഓടി മാറി അവിടെ ഒളിച്ചിരുന്നു . പക്ഷെ ശത്രുക്കള്‍ പുല്ലിന് തീയിട്ട് അവരെ അപ്പാടെ കത്തിച്ചു കളഞ്ഞു . ട്രോന്‍ഗാ പ്രഭു ഓടാന്‍ തയ്യാറാകാതെ അവരോട് യുദ്ധം ചെയ്തു . ഏറെ പരിക്കുകള്‍ പറ്റിയിട്ടും അദ്ദേഹം പൊരുതുന്നത് ഞങ്ങള്‍ ദൂരെനിന്നും കണ്ടു . പക്ഷെ അധികനേരം ആ ചെറുത്തുനില്‍പ്പ്‌ നീണ്ടില്ല . അദ്ദേഹത്തെ അവര്‍ പിച്ചിച്ചീന്തിക്കളഞ്ഞു .”

““““““““““““

ശത്രു ശത്രു എന്ന് പറയുന്നതല്ലാതെ ഇതുവരെ അയാളുടെ പേര് ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല . വൂസിങ്ങ്ടന്‍ എന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ അയാള്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് . ഈ ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൂത്രശാലി . ഞങ്ങളുടെ പാളയമാകെ നിരാശ പടര്‍ന്നു . ബഫോഗര്‍ പ്രഭു പ്രതികാര ബുദ്ധിയോടെ വന്‍സന്നാഹത്തോട്‌കൂടെ തിരികെ ചെന്ന് ശത്രുക്കളെ തുരത്തി അനേകം പേരെ അടിമകളായി പിടിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു . അന്ന് രാത്രി ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ തമ്പില്‍ രഹസ്യമായി ചെന്ന് അഭയം ചോദിച്ചു . പഴയ യജമാനന് എന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കരുതേ എന്ന് കാലില്‍ പിടിച്ച് അപേക്ഷിച്ചു . എന്നെ സംരക്ഷിച്ചുകൊള്ളാം എന്നദേഹം ഉറപ്പു നല്‍കി . പക്ഷെ മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണില്‍ പൊടിയിട്ടെ മതിയാകൂ . നാളെ സൈന്യത്തെ പലതായി വിഭജിക്കും . ഓരോ ഭാഗവും ഓരോ ദിശയിലേക്കാണ് നീങ്ങുക . ഞാന്‍ ഇന്ന് രാത്രി വിടെനിന്നും സ്ഥലം വിടണം . പ്രഭു മരിച്ചതിനാല്‍ ഞാന്‍ ഓടിപ്പോയി എന്ന് എല്ലാവരും കരുതും . പക്ഷെ ഞാനും എനിക്ക് കൂട്ടിനു വരുന്നവരും ബഫോഗര്‍ പ്രഭുവും സംഘവും പോകുന്ന ദിക്കിലെക്കാണ് രക്ഷപെടുക . നേരത്തെ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങള്‍ പ്രഭുവിനെ കാത്ത് നില്‍ക്കും . അദ്ദേഹം ആ വഴി വരുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം യാത്രയാകും. ഓടിപ്പോയെന്ന് കരുതിയ എന്നെ പിന്നെ വേറാരും അന്വേഷിക്കില്ല .

“““““““

തന്ത്രം ഫലിച്ചു . എനിക്കുവേണ്ടി പാളയത്തില്‍ തിരച്ചിലുകള്‍ നടന്നെകിലും ഞാന്‍ രക്ഷപെട്ടു എന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും കരുതി . പറഞ്ഞതുപോലെ ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം പ്രഭു ഞങ്ങള്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് വന്ന് എന്നെ കൂട്ടി . ഇത്രയും പ്രയാസപ്പെട്ട് ഭാഗ്യചിഹ്ന്നവും പേറി സൈന്യത്തിന് മുന്‍പില്‍ നടന്നതിന് പാരിതോഷികമായി രണ്ടു പശുക്കളെയും സംബോ എന്ന പേരുള്ള ജോലിക്കാരനേയും അദ്ദേഹം എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചു . എന്തായാലും എന്‍റെ തന്ത്രങ്ങള്‍ ഫലിച്ചു . ഞാന്‍ വീണ്ടും കടല്‍ത്തീരത്ത്‌ തന്നെ മടങ്ങിയെത്തി . നേരെ എന്‍റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു . കൊല്ലപ്പെട്ട പ്രഭുവിന്‍റെ വിധവയെ കാണാന്‍ പോയി . ആ രാജ്യം മുഴുവനും തേങ്ങുകയായിരുന്നു . കാരണം അത്രയും നല്ലൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു ട്രോന്‍ഗാ പ്രഭു . ഞാന്‍ ബഫോഗര്‍ പ്രഭുവിന്‍റെ കൂടെയായത് നന്നായി എന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു . അദ്ദേഹവും നല്ലവനാണ് . ഇതിനിടയ്ക്ക് ഈ ദ്വീപില്‍ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ഏറ്റവും കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു വാര്‍ത്ത എന്നെ തേടിയെത്തി . പഴയ രാജാവ് വധിക്കപ്പെട്ടു ! എന്‍റെ സകല കൂട്ടുകാരുടെയും മരണത്തിനിടയാക്കിയ , എന്നെ ഈ നിലയില്‍ കൊണ്ടെത്തിച്ച അയാളുടെ മരണം എനിക്ക് സന്തോഷമേകി എന്ന് നിങ്ങളോട് പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ .

““““““`

സൂത്രശാലിയായ വൂസിങ്ങ്ടന്‍ ആകെ ഭയന്നിരുന്നത് ധീരനായ ട്രോന്‍ഗാ പ്രഭുവിനെ മാത്രമായിരുന്നു . അദ്ദേഹം വധിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാളുടെ ചാരന്മാര്‍ ഞങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ രഹസ്യമായി പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നു . സൈന്യം വിഭജിക്കപ്പെട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാളുടെ സൈന്യം രാജാവിന്‍റെയും എന്‍റെ പഴയ യജമാനന്റെയും സംഘത്തിന്‍റെ പിറകെ രഹസ്യമായി അനുഗമിച്ചു . ഭൂരിഭാഗം പ്രഭുക്കന്മാരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് തിരികെ പോയി എന്നുറപ്പിച്ച ഒരു രാത്രി വൂസിങ്ങ്ടന്‍ ഒരു കനത്ത ആക്രമണം നടത്തി . രാജാവിനെയും കൂട്ടരെയും വെട്ടി നുറുക്കി . എന്‍റെ പഴയ യജമാനന്‍ കഷ്ടിച്ച് രക്ഷപെട്ടു എന്നാണ് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത് . എന്തായാലും ദൈവം രാജാവിന് തന്‍റെ ചെയ്തികള്‍ക്കുള്ള പ്രതിഫലം കൊടുത്തു എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു .

“““““`

കപ്പലുകള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള എന്‍റെ കാത്തിരിപ്പ് വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു . പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഇവിടെനിന്നും രക്ഷപെടാനുള്ള പദ്ധതിയായിരുന്നില്ല ദൈവം എനിക്കായി കരുതിയിരുന്നത് . കാരണം മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല വൂസിങ്ങ്ടന്‍റെ അടുത്ത വരവ് നേരെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെയായിരുന്നു , കൂട്ടത്തില്‍ മറുവശത്തുനിന്നും അവരെ സഹായിക്കാന്‍ ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും നല്ല സൈന്യമുള്ള സകാവല ഗോത്രവും ! വീണ്ടും യുദ്ധചരിത്രം പറഞ്ഞു ഞാന്‍ നിങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തുന്നില്ല . അവര്‍ എന്നെ തടവുകാരനായി പിടിച്ചു എന്ന് മാത്രം അറിയുക .!

ഞാനും കടല്‍ത്തീരത്തെ വെസ്റ്റ് ഇന്‍ഡീസ് നീഗ്രോയുടെ ഭാര്യയും മക്കളും പിന്നെ നൂറോളം നാട്ടുകാരുമാണ് ഇപ്പോള്‍ തടവിലായത് . ഈ ഗോത്രസൈന്യത്തിന്‍റെ ജനറല്‍, വോവോ എന്നൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു . എന്നെക്കണ്ട് അത്ഭുതംകൂറി അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു ” നിന്നെപ്പോലെ വേറെയും വെള്ളക്കാര്‍ ഇവിടുണ്ടോ? ” ഇല്ലായെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം എന്‍റെ കഥ കേള്‍ക്കുവാന്‍ താല്‍പ്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു . ഞാനത് മുഴുവനും വിശദമായി കേള്‍പ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു . ” നീ ഇവിടെ തടവുകാരനോന്നും അല്ല . കാരണം നിനക്ക് ഓടിപ്പോകേണ്ട കാര്യമില്ല . ഇത് നിന്‍റെ നാടല്ല . നീ എങ്ങോട്ട് പോകാന്‍ ? ഒരു കപ്പലിന്‍റെ സാന്നിധ്യമറിയുംവരെ നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പം കഴിയുക . ” എന്നെ വിശ്വസിച്ച ജനറല്‍ വോവോ , എന്‍റെ കൂടെ തടവുകാരായി പിടിച്ച ആളുകളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കുവാന്‍ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചു . അത് എന്‍റെ ആളുകള്‍ക്കും വലിയൊരു ആശ്വാസമായി . വീണ്ടും ഒന്നുരണ്ട് ദിവസങ്ങള്‍ക്കൂടി അവിടെത്തന്നെ ക്യാമ്പ് ചെയ്തു . മറുഭാഗത്ത് കൂടി രാജ്യത്ത് കടന്ന ജനറല്‍ വൂസിംഗ് ടണ്‍ എത്തിച്ചെരാനായി ആണ് അവര്‍ കാത്തത് . പക്ഷെ ആ നീക്കം ബഫോഗര്‍ പ്രഭു തടഞ്ഞു . അതിനാല്‍ കൂടുതല്‍ കാക്കാതെതന്നെ സൈന്യം തിരികെ അവരുടെ രാജ്യത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി .

—————–

പുതിയ കാടുകള്‍ , കാണാത്ത നാടുകള്‍ ! ഒന്നും പഴയതുപോലെയല്ല . കാട്ടിലെ മരങ്ങള്‍ നിറയെ വിവിധയിനം കുരങ്ങന്മാരും , ബബൂണുകളുമാണ് . മൈതാനങ്ങളില്‍ ഹട്ടോയ് കാളകളെ കാണാനില്ല . ധാരാളം പക്ഷികളുടെ സാന്നിധ്യം മനസിന്‌ കുളിരേകി . ചെറുഗ്രാമങ്ങളില്‍ കണ്ട കാലികള്‍ ഞാന്‍ ഇതുവരെയും കണ്ടതില്‍ വെച്ചും വലിപ്പമേറിയവയാണ് . മറ്റൊരു വര്‍ഗ്ഗമാണെന്ന് തോന്നുന്നു . കുട്ടിപ്രഭുക്കന്മാര്‍ ഓരോരുത്തരായി അവരവരുടെ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് പോയി . ഞങ്ങള്‍ നേരെ രാജാവിന്‍റെ കൊട്ടാരത്തിലെക്കാണ് പോയത് . ഞാനിതുവരെയും കണ്ടതിലെയ്ക്കും ഭീകരരൂപിയായിരുന്നു രാജാവ് . കണ്ടാല്‍ വിരണ്ടു പോകുന്ന രീതിയിലുള്ള നോട്ടവും വേഷഭൂഷാധികളും ! പതിവുപോലെ എന്നെ അരികില്‍ വിളിച്ച് ചരിത്രമൊക്കെ ചോദിച്ചു . ഇതുപോലെ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരന്‍ ഇവിടെയും ഉണ്ട് എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു . വില്‍ എന്നാണ് പേര് . ഇപ്പോള്‍ എവിടെയോ യാത്രയിലാണ് . തിരികെ വരുമ്പോള്‍ എന്റെയടുത്തേക്ക് അയയ്ക്കാം എന്നും രാജാവ് പറഞ്ഞു . ഞങ്ങള്‍ അവിടം വിട്ടു വീണ്ടും നടന്ന് ജനറല്‍ വോവോയുടെ പട്ടണത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു .

—————

ഇവിടെ എന്‍റെ ജീവിതം രാജകീയമായിരുന്നു . അടിമകളുടെ ചീഫ് ആയിരുന്നു ഞാന്‍ . പക്ഷെ അധികം വൈകാതെ വോവോ എനിക്ക് അപകടംപിടിച്ച മറ്റൊരു ജോലി തന്നു . വേറൊന്നുമല്ല , അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭാര്യയെ നോക്കണം എന്ന വിചിത്രമായ ജോലി ! കാരണം വേറൊന്നുമല്ല സംശയം അത്രതന്നെ . എന്‍റെ കൂടെയോ വോവോയുടെ കൂടെയോ അല്ലാതെ പുറത്തുപോകുവാന്‍ അവര്‍ക്ക് അനുവാദമില്ലായിരുന്നു . ഉള്ളില്‍ നീരസമുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും അവരത് പുറമേ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല . ഒന്‍പത് മാസങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി . ഒരുനാള്‍ വോവോ പറഞ്ഞു . ” നമ്മുക്ക് ദൂരെ വടക്കുള്ള എന്‍റെ ബന്ധുക്കളെ ഒന്ന് സന്ദര്‍ശിച്ചു വരാം . നീണ്ട യാത്രയാണ് , തയ്യാറെടുത്തുകൊള്ളുക . ” പട്ടണത്തിലെ പ്രധാന മൂപ്പന്മാരും , അവരുടെ കുടുംബവും , അടിമകളും , ഞങ്ങളും കൂടി ഒരു വന്‍ആള്‍ക്കൂട്ടമാണ് യാത്രക്കായി തിരിച്ചത് . വിശാലമായൊരു ചതുപ്പുനിലവും , ഒരു നദിയും കടന്ന് വേണം അപ്പുറത്തെ രാജ്യത്ത് എത്തിച്ചേരുവാന്‍ . ചതുപ്പില്‍ നിറയെ മുതലകളായിരുന്നു . ഒരണ്ണം എന്നെ ആക്രമിച്ചെങ്കിലും പിറകെവന്നവര്‍ ഒച്ചവെച്ച് ആളെക്കൂട്ടി അതിനെ പേടിപ്പിച്ചകറ്റി. ചെറു തോണികളിലാണ് ഞങ്ങള്‍ നദികടന്നത് . ഇതിനപ്പുറമുള്ള നാട് ഭരിക്കുന്നത്‌ വോവോയുടെ അമ്മാവനാണ് . അതായത് രാജാവിന്‍റെ മൂത്തമകന്‍ .
————

ഇവിടെ പക്ഷെ എന്‍റെ കഥ കേള്‍ക്കുവാന്‍ ഇവിടുത്തെ പ്രഭുവും , പന്ത്രണ്ടു ഭാര്യമാരും , മക്കളും , മൂപ്പന്മാരും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും കൂടി ഒരു വന്‍ജനാവലി തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു . എത്രയും പെട്ടന്ന് തന്നെ എനിക്ക് നാടുപറ്റാനാകട്ടെ എന്നവര്‍ ആശംസിച്ചു . കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഞങ്ങള്‍ അവിടെനിന്നും മറ്റൊരു പാതവഴി മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ചു . അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങള്‍ വോവോയുടെ മറ്റൊരു ബന്ധുവിന്‍റെ പട്ടണത്തിനു പുറത്തെത്തി . പക്ഷെ അയാളും ഇതുപോലെ ഒരു ദൂരയാത്രക്ക് പോയിരിക്കുവാണ് എന്നറിഞ്ഞു . ഉടന്‍ തന്നെ വോവോ ചില പദ്ധതികള്‍ ആസൂത്രണം ചെയ്തു . ഭാര്യയോടും മറ്റു ബന്ധുക്കളോടും തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് പോയ്ക്കൊള്ളുവാന്‍ അദ്ദേഹം ഉത്തരവിട്ടു . എന്നെ പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കൂടെ നിര്‍ത്തി . എല്ലാവരും പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പദ്ധതിയുടെ ചുരുള്‍ നിവര്‍ന്നു . ഈ ബന്ധുവിന്‍റെ ഭാര്യ , വോവോയുടെ മുന്‍ഭാര്യയാണ് ! അദ്ദേഹത്തിന് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടമുള്ളവള്‍ . പണ്ടൊരു ദേഷ്യത്തിന് ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് . പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവ് സ്ഥലത്തില്ല എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ അവളെക്കാണാനോരു പൂതി . ഈ പട്ടണത്തില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ജമൈക്കന്‍ നീഗ്രോ താമസമുണ്ട് . ഞാന്‍ ചെന്ന് അയാളെ കാണണം . അയാള്‍ വഴി അന്തപുരത്തില്‍ വാര്‍ത്ത എത്തിക്കാം .

———-

അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ലെവിസ് എന്ന ജമൈക്കന്‍ നീഗ്രോയെ കണ്ടെത്തി . അയാളുടെ ഭാര്യവഴി അന്തപുരത്തില്‍ വാര്‍ത്ത എത്തിച്ചു . കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി വോവോയുടെ മുന്‍ഭാര്യ ഒരു തോഴിയെയും കൂട്ടി ലെവിസിന്റെ വീട്ടിലെത്തി . രാത്രിയില്‍ അടുത്ത കാട്ടില്‍ വെച്ച് സന്ധിക്കാം എന്നവര്‍ പറഞ്ഞു . കൂട്ടത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുടിക്കുവാനുള്ള പാനീയവും അവള്‍ കരുതിയിരുന്നു . ഞാന്‍ സന്തോഷവര്‍ത്തമാനം വോവോയെ അറിയിച്ചു . രാത്രിയില്‍ നല്ല നിലാവുണ്ടായിരുന്നു .ഞങ്ങള്‍ പദ്ധതിയനുസരിച്ച് നേരത്തെ തന്നെ കാട്ടില്‍ എത്തി . ലെവിസ് റാണിയേയും കൊണ്ട് പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . അവളുടെ വിശ്വസ്തയായ തോഴി ഏവര്‍ക്കും കഴിക്കാനുള്ള വകകളും കരുതിയിരുന്നു . ഞങ്ങള്‍ പതിയെ രംഗത്ത്‌ നിന്നും വിടവാങ്ങി . ലെവിസിന്റെ കൂടെ കുടിച്ചും ഭക്ഷിച്ചും സമയം തള്ളിനീക്കി . വെളുക്കപ്പുറത്ത് വോവോയുടെ വിസില്‍ കേട്ടു . പെണ്ണുങ്ങള്‍ തിരികെ പോയപ്പോള്‍ വോവോ പറഞ്ഞു . ഇനി പകല്‍ മുഴുവനും നാം പന്നികളെ പോലെ പെരുമാറണം . എനിക്ക് കാര്യം മനസിലായി . പകല്‍ എവിടെങ്കിലും മാറി ആരുടേയും കണ്ണില്‍ പെടാതെ കഴിയണം . കാരണം നാളെ വീണ്ടും തിരികെ വരേണ്ടതാണ് . തിരകെ പോയ ഞങ്ങളെ വഴിയില്‍കണ്ട് പേടിച്ച് ഇറച്ചിയും തേനുമായി നടന്നു വന്ന ഒരു സാധുമനുഷ്യന്‍ അതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടിക്കളഞ്ഞു . എന്തായാലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് പകല്‍ മുഴുവനും കുശാലായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാന്‍ പറ്റി . രാത്രി വീണ്ടും അവര്‍ സന്ധിച്ചു . അതിരാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരോടും വിടചൊല്ലി . കാരണം ആളുകള്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ അതിര്‍ത്തി കടക്കണം . ആറര അടി ഉയരമുള്ള വോവോ ഉയരം കൊണ്ടും, ഞാന്‍ നിറം കൊണ്ടും ആരാലും പെട്ടന്ന് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും . ഊടുവഴികള്‍ തിരഞ്ഞെടുതാണ് പോയതെങ്കിലും അവിടെയും ഇവിടെയും ആളുകളുടെ അനക്കം കേട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു . അതിനാല്‍ മുള്ളുകള്‍ നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നടക്കേണ്ടി വന്നു . മുഖമൊഴികെ സകല ശരീര ഭാഗങ്ങളും മുള്ളുകുത്തി പരിക്കേറ്റ ഞങ്ങളെക്കണ്ട് പട്ടണത്തിന് പുറത്ത് ഞങ്ങളെ കാത്തുനിന്ന വോവോയുടെ പരിചാരകന്‍ ചിരിച്ചു മണ്ണുകപ്പി .

————–

തിരികെ വരും വഴി ഞങ്ങള്‍ വോവോയുടെ തോട്ടങ്ങളും , കാലിക്കൂട്ടങ്ങളെയും സന്ദര്‍ശിച്ചു . ഈ ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ രാജ്യമാണിത്‌ . പതിനായിരക്കണക്കിന് കാലികളാണ് മൈതാനങ്ങളില്‍ മേഞ്ഞു നടക്കുന്നത് . രാജാവിന്‍റെ കാലികളെ തിരിച്ചറിയാന്‍ അവയുടെ ദേഹത്ത് പ്രത്യേകം അടയാളങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവും . അവ തന്നെ മൂവായിരത്തോളം വരും ! പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും രാജാവിനെ കാണുവാന്‍ തലസ്ഥാനത്തേക്ക് തിരിച്ചു . എനിക്ക് വേറൊരു ഉദ്യേശവും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു . രാജാവ് പറഞ്ഞ ആ ഇംഗ്ലീഷുകാരനെ കണ്ടുപിടിക്കുക. വില്ല്യം തോണ്‍ബെറി എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേര് . ഇവിടെയെത്തിയിട്ട് ഒന്‍പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു . എന്നെപ്പോലെ പയ്യനായിരുന്നപ്പോള്‍ കപ്പലുകയറിയതാണ് . കടല്‍ക്കൊള്ളക്കാര്‍ ഇവിടെ പിടിച്ചിറക്കി വിട്ടതാണ് . കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടുപേര്‍ ജ്വരം ബാധിച്ചു മരിച്ചു . പിന്നെ ഈ രാജാവിന്‍റെ കൂടെ കൂടി കഴിയുന്നു . എന്റെതുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ വില്ല്യം ഭാഗ്യവാനാണ് . പിറ്റേ ദിവസം രാജാവ് വലിയൊരു സഭ വിളിച്ചു ചേര്‍ത്തു . അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കീഴെയുണ്ടായിരുന്ന സകല പ്രമാണിമാരും അവിടെയെത്തിയിരുന്നു . കൂട്ടത്തില്‍ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു മുഖം കണ്ട് സന്തോഷം കൊണ്ടു ഞാന്‍ മതിമറന്നു …… നാനോ !!

———-

എന്നെ ഇവിടെ കണ്ടതില്‍ നാനോ അതിയായ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു . അതോടൊപ്പം സെയിന്‍റ് അഗസ്റ്റിനില്‍ ഒരു കപ്പലുപോലും അടുക്കാതിരുന്നതില്‍ വിഷമം പ്രകടിപ്പിച്ചു . എങ്കിലും ഇവിടെ ഞാന്‍ അടിമയല്ലല്ലോ എന്ന സത്യം അദ്ദേഹത്തിന് ആഹ്ളാദമേകി . മാസങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി . ഇവിടെ ഞാന്‍ അടിമയോന്നും അല്ലെങ്കിലും പട്ടണം വിട്ട് പുറത്തുപോകുവാന്‍ എനിക്ക് അനുമതിയില്ലായിരുന്നു . അങ്ങിനെ ഒരുനാള്‍ ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു വാര്‍ത്ത എന്‍റെ ചെവിയിലെത്തി . കുറച്ചകലെയുള്ള ഒരു തുറമുഖത്ത് ഒരു കപ്പല്‍ അടുത്തിരിക്കുന്നു ! സന്തോഷം കൊണ്ടു ഞാന്‍ കരഞ്ഞുപോയി . പക്ഷെ എനിക്ക് പട്ടണം വിട്ടു പുറത്തുപോകുവാന്‍ അനുവാദമില്ലല്ലോ . വോവോ ആണെങ്കില്‍ സ്ഥലത്തില്ല താനും . കപ്പല്‍ വന്നിട്ട് ആഴ്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത് തന്നെ . ഞാന്‍ വേഗം വോവോയുടെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ ധരിപ്പിച്ചു . കപ്പല്‍ വന്നിരിക്കുന്നത് അടിമകളെ കൊണ്ടുപോകാനാണ്‌ . വോവോ അടിമകളെ വില്‍ക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ എന്നെക്കൂടി വിറ്റാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പമാവും . പക്ഷെ ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു . ഒന്നും നടന്നില്ല. അവസാനം ഞാന്‍ എന്‍റെ വഴിക്കൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കി . ഒരു ഇലയില്‍ ഞാന്‍ ആരാണെന്നും എവിടെയാണ് ഉള്ളതെന്നും നാല് വരിയില്‍ എഴുതി ഒരു കാപ്പിരിയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു . അയാളോട് വേഗം തുറമുഖത്തെത്തി ഏതെങ്കിലും വെള്ളക്കാരന് ഇത് കൊടുക്കുവാന്‍ ചട്ടം കെട്ടി . പക്ഷെ അവന്‍ തിരകെ വന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ എന്‍റെ ഹൃദയം തകര്‍ത്തുകളഞ്ഞു . കടല്‍ത്തീരത്ത്‌ കണ്ട ഒരു വെള്ളകാരന് ആ കുറിപ്പ് കൊടുത്തെങ്കിലും അയാള്‍ അത് കാര്യമാക്കാതെ വലിച്ചു കീറിക്കളയുകയാണ് ഉണ്ടായത് . കപ്പല്‍ അന്ന് തന്നെ തുറമുഖം വിടുകയും ചെയ്തു . വില്ല്യം, ആ കപ്പലില്‍ കയറി രക്ഷപെട്ടു എന്ന വാര്‍ത്തയാണ് എന്നെ കൂടുതല്‍ വേദനിപ്പിച്ചത് . അവന്‍ എന്നെക്കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം പോലും കപ്പലില്‍ പറഞ്ഞുകാണില്ല . അല്ലെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും എന്നെ തേടി ഇവിടെ എത്തിയേനെ . അടുത്തുള്ള കാട്ടിലേക്ക് പോയി അവിടിരുന്നു ഞാന്‍ മണിക്കൂറുകളോളം ആരും കാണാതെ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു . ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ട ഹൃദയവേദന എനിക്ക് മാരകമായ ഒരസുഖം സമ്മാനിച്ചു . പനികൂടി എനിക്ക് തീരെ നടക്കാന്‍ വയ്യെന്നായി . ദേഹം മുഴുവനും ചൊരിഞ്ഞു പൊട്ടി നീരോഴുകാന്‍ തുടങ്ങി . എന്നെ കൂടുതല്‍ ചികിത്സക്കായി വോവോ ദൂരെയുള്ള നാടോടികളായായ വസിംബ ഗോത്രക്കാരുടെ അടുക്കലേക്ക് അയച്ചു . മടഗാസ്ക്കറിലെ യഥാര്‍ത്ഥ ആദിവാസികളാണ് വസിംബകള്‍ . ആറുമാസം എന്തൊക്കെയോ നീരുകള്‍ പുരട്ടി അവരെന്നെ ശുശ്രൂഷിച്ചു . മണ്‍കലങ്ങളും , ചട്ടികളും ഉണ്ടാക്കുന്നതില്‍ അവര്‍ സമര്‍ത്ഥരായിരുന്നു . ഭൂത പ്രേത പിശാചുക്കളില്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഇവര്‍ ഭക്ഷണത്തിന് മുന്‍പ് ഒരു നുള്ള് പിറകിലെക്കെറിഞ്ഞു ഭൂതങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു . ഇതിനിടയില്‍ വോവോ മനപ്പൂര്‍വമാണ്‌ എന്നെ തുറമുഖത്തേക്ക് അയക്കാതിരുന്നത് എന്ന അറിവ് എനിക്ക് കിട്ടി . ഫലത്തില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും അടിമ തന്നെ! .

————–

പിറ്റേ ദിവസം ആദിവാസികളൊരാളോടു എന്നെ നദിക്കപ്പുറത്ത് വള്ളത്തില്‍ കൊണ്ടു വിടാന്‍ ഞാനപേക്ഷിച്ചു. ഒരു കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടു മടങ്ങി വരാം എന്നാണ് പറഞ്ഞത് . അപ്പുറം കടന്ന് കിട്ടിയ ഞാന്‍ ഒട്ടും കാത്ത്നില്‍ക്കാതെ ഓടി അടുത്ത പട്ടണത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . അവിടം ഭരിയ്ക്കുന്നത്‌ മോമെ പ്രഭുവാണ് . വോവോയുടെ ബന്ധുവാണെങ്കിലും നല്ലവെനെന്നാണ് കേട്ടിട്ടുള്ളത് . ഞാന്‍ നേരെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കയറി ചെന്നു . എന്‍റെ കഥ ഒരാവര്‍ത്തികൂടി അവിടെ പറഞ്ഞു . വോവോ കപ്പലില്‍ വിടാതെ എന്നെ ചതിച്ച കാര്യം കേട്ട് മെമോ ക്രൂദ്ധനായി .എന്നെ ആര്‍ക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല എന്നദ്ദേഹം ശപഥം ചെയ്തു . “വോവോയ്ക്ക് നീ യുദ്ധതടവുകാരനാണ് പക്ഷെ എനിക്ക് നീ അഭയം ചോദിച്ചെത്തിയ ഒരു സാധുവും . ഞാന്‍ നിന്നെ അങ്ങിനെയേ കരുതൂ . എന്‍റെ ആദ്യ ഭാര്യ നിനക്ക് അമ്മയുമായിരിക്കും ” മെമോ വാക്ക് പാലിച്ചു . എന്നെ തേടി വന്ന വോവോയുടെ ആളുകളെ അദ്ദേഹം പരിഹസിച്ച് തിരികെ അയച്ചു . അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭാര്യ എന്നോട് വളരെയധികം കരുണ കാണിച്ചു . എന്‍റെ വിധിയോര്‍ത്ത് അവര്‍ ഇടയ്ക്കിടെ കരയുമായിരുന്നു . നിരാശനായി നടക്കുന്ന എന്നെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുവരുവാന്‍ അവര്‍ ഒരുപായം കണ്ടുപിടിച്ചു . എന്നെ കല്യാണം കഴിപ്പിക്കുക ! ഞാന്‍ എതിര്‍ത്തെങ്കിലും അവര്‍ മേമോയെക്കൊണ്ട് എന്നെ സമ്മതിപ്പിചെടുത്തു. അങ്ങിനെ അവരുടെ പരിചാരികമാരിരോരുവള്‍ എന്‍റെ ഭാര്യയായി . നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വ്വമല്ല , അവളുടെ സമ്മതതോട് കൂടെ തന്നെയാണ് ആ വിവാഹം നടന്നത് .

———-

ഇതിനിടെ വോവോ , ബന്ധുവായ മോമെയെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ എത്തി . പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് അവസാനം വിഷയം ഞാനായി മാറി . പക്ഷെ മോമെ തന്‍റെ വാക്ക് ചാതുര്യത്താല്‍ വോവോ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസിലാക്കിക്കൊടുത്തു . അയാള്‍ എന്നോട് ഖേദം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു . അയാളുടെ പഴയ “രഹസ്യം ” ആരോടും പറയരുത് എന്നോരപേക്ഷയും കൂടെ വെച്ചു . അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാരായി തന്നെ പിരിഞ്ഞു . മാസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി . മോമെയുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നാളുകള്‍ ഞാന്‍ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു . അങ്ങിനെ രണ്ടരക്കൊല്ലം കടന്ന് പോയി .

————–

ഒരുനാള്‍ വൈകുന്നേരം ഞാന്‍ മോമെയുടെ കൂടെ വെളിയില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു . അകലെനിന്നും രണ്ടു കാപ്പിരികള്‍ ഞങ്ങളെ കാണുവാനായി അടുത്ത് വന്നു . അവര്‍ ഒരു പൊതി മോമെയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു . എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു . തുറമുഖത്ത് കപ്പല്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു ! അതിലെ ക്യാപ്റ്റന്‍ നിങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള വെള്ളക്കാരന് തരുവാന്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച ഒരു കത്ത് അതിനുള്ളില്‍ ഉണ്ട് . ഒരു നിമിഷം ! എന്‍റെ ശ്വാസം നിലച്ചു . ഒരു വിറയലോടെ ഞാനാകത്ത് പൊട്ടിച്ചു .

********************
” മഡഗാസ്കറിലെ റോബര്‍ട്ട്‌ ഡ്രൂറിക്ക് ……..
ഞാന്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ വില്ല്യം മാക്കെറ്റ് . ഇംഗ്ലണ്ടിലുള്ള താങ്കളുടെ പിതാവിന്‍റെ നിര്‍ദേശപ്രകാരം നിങ്ങളെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകുവാന്‍ ഞാനും എന്‍റെ കപ്പലുകളും എത്തിയിരിക്കുന്നു .”
**********************

എനിക്ക് മറുപടി എഴുതുവാനുള്ള കടലാസും പേനയും കൂടി അതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു ! …. കണ്ണുകളടച്ച് പഴയ കൂട്ടുകാരന്‍ വില്ല്യം തോണ്‍ബെറിക്ക് ഞാന്‍ നന്ദി പറഞ്ഞു .

സന്ദേശങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ കൈമാറാം എന്നുള്ളത് മോമെയ്ക്ക് പുതിയ അറിവായിരുന്നു . മുന്‍പ് ചില അറബി വ്യാപാരികള്‍ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അതൊക്കെ ഏതോ “ശക്തികള്‍” വഴി ചെയ്യുന്നതാകാം എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ധാരണ . എന്‍റെ മുഖത്തെ മാറ്റം മനസിലാക്കിയ അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു . ” നിനക്ക് പോകണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധമാണോ ? ഇവിടെ നിനക്ക് ഭാര്യയുണ്ട് , അമ്മയുണ്ട്‌ പിന്നെ അച്ഛനായ ഞാനും . നിനെക്കെന്തു കുറവാണ് ഇവിടുള്ളത് ? വേണമെങ്കില്‍ ഇനിയും കൂടുതല്‍ കാലികളെയും, അടിമകളെയും , കൃഷി ചെയ്യുവാന്‍ ധാരാളം ഭൂമിയും ഞാന്‍ നല്‍കാം . നിനക്ക് എന്‍റെ കൂടെ നിന്നു കൂടെ ? അതും പോരെങ്കില്‍ എന്‍റെ പുത്രനെന്ന നിലയിലുള്ള സകലവിധ അവകാശങ്ങളും ഞാന്‍ തരാം . ഒന്ന് കൂടെ ആലോചിച്ചു നോക്കൂ റോബിന്‍ ” എന്നോടുള്ള അമിതമായ സ്നേഹം മൂലമാണ് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത് . ഉടന്‍ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ആദ്യ ഭാര്യ (എന്‍റെ അമ്മ ) ഇറങ്ങി വന്നു . അവരും കരച്ചിലോടെയാണ് കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് . ഞാന്‍ പറഞ്ഞു . ” ഇതുപോലെ തന്നെ എന്‍റെ വരവും കാത്ത് വര്‍ഷങ്ങളായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും സഹോദരങ്ങളും എനിക്കുണ്ട് . മരിച്ചു എന്ന് കരുതിയ ഞാന്‍ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നു എന്നവര്‍ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു . അവരെ ഞാന്‍ പോയി കാണണ്ടേ ? ഞാന്‍ നിങ്ങളെ വിട്ട് എന്നന്നേയ്ക്കുമായി പോകുകയല്ല . ഞാന്‍ ഒരു നാള്‍ തിരികെ വരും , നിങ്ങളെ കാണും . ഞാനുറപ്പ് നല്‍കുന്നു ” ഈവിധം കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് ഞാനവരെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു . എന്നെ വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതിന് പകരമായി എന്ത് സമ്മാനമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്ന് മേമോയോടു ഞാന്‍ ആരാഞ്ഞു . ഒന്നും വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഒരു തോക്ക് കിട്ടാനുള്ള ആഗ്രഹം അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു .

“““““““““““““““““`

അങ്ങിനെ പിറ്റേ ദിവസം ഞാനും എന്‍റെ അടിമകളും കടല്‍തീരത്തേക്ക് യാത്രയായി . നടക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നിയതേയില്ല . മനസിനും ശരീരത്തിനും അത്രയ്ക് ഭാരക്കുറവ് അനുഭവപ്പെട്ടു . തീരത്ത് കപ്പലുകള്‍ ഒന്നല്ല, രണ്ടെണ്ണം നങ്കൂരമിട്ടു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു . ഡ്രേക്ക് , സാറാ എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു പേരുകള്‍ .അതില്‍ ഡ്രേക്ക് കപ്പലിന്‍റെ ക്യാപ്റ്റന്‍ ആണ് വില്ല്യം മാക്കെറ്റ്. എന്നെ തീരത്ത് കണ്ട കപ്പലിലെ ജോലിക്കാര്‍ ഉടന്‍തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് സന്ദേശമയച്ചു . ” താങ്കള്‍ തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് കാട്ടുമനുഷ്യന്‍ ഇതാ തീരത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു ” . അധികം വൈകാതെ ക്യാപ്റ്റന്‍ ഒരു തോണിയില്‍ തീരമണഞ്ഞു . എന്‍റെ വിചിത്രരൂപവും മുറിഇംഗ്ലീഷും കേട്ടു അദ്ദേഹം അമ്പരന്നുപോയി . എന്നെ ഇംഗ്ലീഷ് കോലത്തിലാക്കിയെടുക്കുവാന്‍ അവര്‍ കുറെ പ്രയാസപ്പെട്ടു. മുടിവെട്ടി , താടിവടിച്ച് , കുളിപ്പിച്ച് നല്ല വസ്ത്രങ്ങള്‍ നല്‍കി അവരെന്നെ യഥാര്‍ത്ഥ ഇംഗ്ലീഷുകാരനാക്കി മാറ്റിയെടുത്തു . എന്നിലെ മഡഗാസ്കര്‍ പ്രേതം ഒഴിഞ്ഞുപോയതായി എനിക്കും തോന്നി . കപ്പലിലെത്തിയ എനിക്ക് നാട്ടില്‍ ചെന്നപോലെതന്നെയാണ് തോന്നിയത് . ചിരിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് മുഖങ്ങള്‍ കാറ്റത്ത്‌ ആടിയുലയുന്ന സൂര്യഗാന്ധിപൂക്കള്‍ പോലെയായിരുന്നു . ഉടന്‍ തന്നെ ക്യാപ്റ്റന്‍ എന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ എഴുത്ത് എന്ന കാണിച്ചു .
“““““““““““`
=========================

Feb. 27, 1715

മഡഗാസ്കര്‍ ദ്വീപിലെ റോബര്‍ട്ട്‌ ഡ്രൂറിക്ക് ,
മകനേ , നീ മഡഗാസ്കര്‍ ദ്വീപില്‍ ആരോഗ്യത്തോടു കൂടി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതായി നിന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്‍ തോണ്‍ബെറി മുഖേന അറിയുവാനിടയായി . അതെനിക്ക് എത്രത്തോളം സന്തോഷമായി എന്നറിയാമല്ലോ . എന്‍റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് ടെറിയുടെ കൂട്ടുകാരനാണ് ക്യാപ്റ്റന്‍ . അദ്ദേഹം നിന്നെ കണ്ടുപിടിച്ച് ഇവിടെയെത്തിക്കാം എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പ് നല്‍കിയിട്ടുണ്ട് . ആ ദ്വീപില്‍ അദ്ദേഹത്തിന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ നീയത് സാധിച്ചുകൊടുക്കണം . മിസ്ടര്‍ ടെറിയോടുള്ള കടപ്പാടും നീ വിസ്മരിക്കരുത് .

എന്ന് ജോണ്‍ ഡ്രൂറി .
===========================

ദൈവം എന്തൊക്കെ അത്ഭുതങ്ങളാണ് എനിക്ക് വേണ്ടി കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് ? ലണ്ടനിലെ ഒരു പബില്‍ മാദോന്മത്തനായി മഡഗാസ്കറിലെ വീരസ്യം വിളമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന വില്ല്യം തോണ്‍ബെറിയുടെ അടുത്ത കസേരയില്‍ വന്നിരിക്കാന്‍ എന്‍റെ സഹോദരനെ തോന്നിപ്പിച്ചത് പിന്നാരാണ്‌ ? എന്‍റെ ഒരു സോദരന്‍ കപ്പല്‍ യാത്രക്കിടയില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന് സഹോദരന്‍ കഥക്കിടെ വില്ല്യമിനോടു പറഞ്ഞു . എന്‍റെ അറിവില്‍ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരന്‍ മഡഗാസ്കര്‍ ദ്വീപില്‍ ഉണ്ടെന്ന് വില്ല്യം . സഹോദരന്‍ ആ ഇംഗ്ലീഷുകാരന്‍റെ പേര് ചോദിച്ചതും പിന്നെ നടന്നതുമെല്ലാം ചരിത്രം .

““““““““““““`

എന്തായാലും കപ്പല്‍ ഉടന്‍ തുറമുഖം വിടില്ല . അടിവ്യാപാരത്തിനായാണ് അവര്‍ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നത് . വാക്ക് പ്രകാരം ഞാന്‍ അവരെ ഇതിന് സഹായിക്കണം . നാട്ടുഭാഷ അറിയാവുന്ന എന്നെ ക്യാപ്റ്റനു വളരെയധികം പ്രയോജനപ്പെട്ടു എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ . ദിവസങ്ങള്‍ക്കകം തീരത്ത് ധാരാളം അടിമകളുമായി പ്രിയ മോമെയും എത്തി . രൂപം മാറിയ എന്നെ ആദ്യമദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല എന്നത് ഏവരിലും ചിരിപടര്‍ത്തി . ക്യാപ്റ്റന്‍ തന്നിരുന്ന തോക്ക് , സമ്മാനമായി ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കൈമാറി . അവരോട് യാത്രപറഞ്ഞ്‌ അവിടുത്തെ വ്യാപാരം അവസാനിപ്പിച്ച ശേഷം കപ്പല്‍ ദ്വീപിലെ തന്നെ മറ്റൊരു തുറമുഖത്തേക്ക് യാത്രയായി . അവിടെ കച്ചവടത്തിനായി കരയിലിറങ്ങിയ എനിക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി മറ്റൊന്ന് കാണേണ്ടി വന്നു . നാട്ടുകാരില്‍ ഒരാള്‍ ഈ രാജ്യത്ത് രാജാവിന്‍റെ കൂടെ നാലഞ്ച് വെള്ളകാക്കാര്‍ താമസിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു . ആകാംക്ഷകാരണം ഞാന്‍ അവരുടെ കൂടെ വളരെദൂരം നടന്ന് കൊട്ടാരത്തില്‍ എത്തി അവരെ കണ്ടുപിടിച്ചു . അതില്‍ ഒരാള്‍ ഒരു ഡച്ചുകാരനായിരുന്നു . മറ്റൊരാള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ മുതല്‍ എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാന്‍ പകച്ചു . പക്ഷെ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ എന്‍റെ പേരാണ് തിരികെ പറഞ്ഞത് ! എന്‍റെ കൂടെ കപ്പലിറങ്ങിയവരെല്ലാം വധിക്കപ്പെട്ട ആ ദിവസം ഞങ്ങള്‍ നാല് ചെറുപ്പക്കാരെ അവര്‍ കൊല്ലാതെ വിട്ടകാര്യം ഓര്‍മ്മിക്കുന്നില്ലേ ? അവരില്‍ ഒരാളാണ് എന്‍റെ മുന്‍പില്‍ ഇപ്പോള്‍ നില്‍ക്കുന്ന നിക്കോളാസ് ഡോവ് എന്നയാള്‍ !! ഞങ്ങള്‍ ഇരുവര്‍ക്കും സന്തോഷം സഹിക്കാനായില്ല . അവനും എന്നെപ്പോലെ ദുരിതങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചവനാണ് . ദ്വീപില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ട് അവന്‍ കയറിപ്പറ്റിയത് കൊള്ളക്കാരുടെ കപ്പലില്‍ ആയിരുന്നു .അവിടെ നിന്നും ഒരു വിധത്തില്‍ രക്ഷപെട്ടാണ് ഇപ്പോഴത്തെ രാജാവിന്‍റെ അരികില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചത് . അയാളും എന്‍റെ മോമെയെപ്പോലെ നല്ലവനാണ് . അവനില്‍ നിന്നും പഴയ ക്യാപ്റ്റന്‍ ട്രുമോണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതായുള്ള വാര്‍ത്തയും അറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു .

“““““““““““““““`

എന്തായാലും കിട്ടാവുന്നത്ര അടിമകളെയും , ദ്വീപില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന വെള്ളക്കാരെയും കൂട്ടി കപ്പല്‍ മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം 1717 ജനുവരി ഇരുപതിന് മഡഗാസ്കര്‍ ദ്വീപ് വിട്ട് യാത്രയായി . ഡെക്കില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് അകന്നുപോകുന്ന ദ്വീപിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ എന്തൊക്കെയാണ് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത് എന്ന് ഇന്ന് ഓര്‍മ്മയില്ല . ഒരു പൊട്ടുപോലെ അത് കാഴ്ചയില്‍ നിന്നും മറയുന്നത് വരെ ഞാന്‍ കപ്പല്‍തട്ടില്‍ നിന്നു . ഇനി ഇംഗ്ലണ്ട് …. എന്‍റെ നാട് , എന്‍റെ വീട് , അച്ഛന്‍ അമ്മ , സഹോദരങ്ങള്‍ …….. അന്ന് ഞാന്‍ ഉറങ്ങി .

“““““““““““““““

ദ്വീപില്‍ നിന്നും ആഴക്കടലിലേക്കുള്ള ചുവടുമാറ്റം മനസ് ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും ശരീരം അംഗീകരിച്ചില്ല . വയറിളകി , ഓക്കാനിച്ച് ദിവസങ്ങളോളം അനങ്ങാന്‍ വയ്യാതെ കിടക്കേണ്ടി വന്നു . പക്ഷെ അതൊന്നും ദ്വീപിലെ യാതനകളുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല . കപ്പല്‍ ഗുഡ് ഹോപ്പ് മുനമ്പ്‌ സന്ദര്‍ശിച്ചില്ല . മറ്റനേകം ദ്വീപുകളില്‍ നിന്നും അടിമകളെ വാങ്ങിക്കെണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു . അവസാനം ജമൈക്കയില്‍ എത്തി വാങ്ങിയ മുഴുവന്‍ അടിമകളെയും അവിടെ വിറ്റു . അവരെല്ലാം ഇനി ആ ദ്വീപിലെ അനേകം റോബര്‍ട്ട്‌ ഡ്രൂറിമാരായി മാറും . യാത്ര വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു . അവസാനം 1717 സെപ്റ്റംബര്‍ ഒന്‍പതിന് ഞാന്‍ റോബര്‍ട്ട്‌ ഡ്രൂറി പതിനഞ്ച് കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് വെറുമൊരു പയ്യനായി യാത്രതുടങ്ങിയ അതേ ഡൗൺ തുറമുഖത്ത് തിരികെവന്നഞ്ഞു ! ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ കരയിലാണ് നില്‍ക്കുന്നത് എന്ന് എന്നെ തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു . സന്തോഷവും കരച്ചിലും എല്ലാം മുഖത്ത് ഒരേസമയം മാറിമറഞ്ഞു . സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ വായു ഞാന്‍ ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു .

““““““““““““““

എന്‍റെ ലക്ഷ്യം ലണ്ടനിലെ കിംഗ്സ് ഹെഡ് എന്ന സത്രമായിരുനു . എന്‍റെ അച്ഛന്‍ നടത്തിയിരുന്നതാണ് അത് . പക്ഷെ അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ പരിചയമുള്ള ആരെയും കണ്ടില്ല . നടത്തിപ്പുകാരനോട്‌ അച്ഛന്‍ ജോണ്‍ ഡ്രൂറിയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു . അയാള്‍ തന്ന മറുപടി എങ്ങിനെ ഞാന്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടു എന്ന് വിവരിക്കാനാവുന്നില്ല . അച്ഛന്‍ എനിക്ക് കത്തയച്ച് ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് മരിച്ചു . പതിനഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പേ എന്നെ കാണാതായി എന്നറിഞ്ഞതോട് കൂടി അമ്മ നേരത്തെ മരിച്ചിരുന്നു . എനിക്കായി കുറച്ച് കാശ് കരുതി വെച്ചിട്ടാണ് അച്ഛന്‍ യാത്രയായത് .ഇനി അവശേഷിക്കുന്നത് സഹോദരനും സഹോദരിയും മാത്രം !

““““““““““““““`

ലണ്ടന്‍ എന്ന മഹാജനസാഗരത്തില്‍ ഞാനൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപായി മാറി . അച്ഛന്‍ കരുതിയിരുന്ന മൂലധനം വളരെകുറവായിരുന്നു . ലണ്ടനില്‍ ജീവിക്കാന്‍ തക്ക ഒരു പണിയും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു . ആകെ അറിയാവുന്നത് മഡഗാസ്കര്‍ ഭാഷയാണ് . അത് പ്രയോജനപ്പെടുത്താന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു . അടിമവ്യാപാരം നടത്തുന്ന ഏതെങ്കിലും കപ്പലില്‍ പരിഭാഷിയായി കടന്നുകൂടുക . അതേയുള്ളൂ ഒരു വഴി . അങ്ങിനെ 1718 സെപ്റ്റംബറില്‍ മെര്‍ക്കുറി എന്ന കപ്പലില്‍ ഞാന്‍ അടിമവ്യാപാരത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു . ക്യാപ്റ്റന്‍ വൈറ്റ് ആയിരുന്നു കപ്പല്‍ മേധാവി . അടുത്ത വര്ഷം ജൂണ്‍ ഏഴിന് ഞാന്‍ വീണ്ടും മടഗാസ്ക്കര്‍ മണ്ണില്‍ കാലുകുത്തി . അവിടെ സന്തോഷകരമായ ഒരു വാര്‍ത്ത എന്നെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു . രാജാവ് മരിച്ചു . പകരം ഇപ്പോള്‍ അധികാരത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നത് മോമെ ആണ് ! അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്നെ കണ്ട ആദ്ദേഹം അന്തംവിട്ടുപോയി . ഭാര്യമാര്‍ ഇറങ്ങി വന്ന് ആഹ്ളാദം പ്രകടിപ്പിച്ചു . എന്‍റെ കാലികള്‍ ഒക്കെയും മാര്‍ക്ക് ചെയ്ത് അവര്‍ പരിപാലിച്ചിരുന്നു . പുതിയതായി ഉണ്ടായവയെ ഞാന്‍ തന്നെ മാര്‍ക്ക് ചെയ്തു . ഞങ്ങള്‍ സന്തോഷകരമായി തന്നെ അവിടെനിന്നും പിരിഞ്ഞു . കച്ചവടമെല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കി 1720 ല്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ലണ്ടനില്‍ തിരികെയെത്തി . ഇനി ഞാന്‍ ഒരിടത്തും പോകുന്നില്ല . യാത്ര മടുത്തു കഴിഞ്ഞു . ഈ പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നുള്ള വരുമാനം മതി ജീവിക്കാന്‍ .ഇപ്പോള്‍ വലിയ പ്രയാസങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുകൂടാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട് .

““““““““““““““““`

ഇതൊക്കെ വായിച്ച നിങ്ങള്‍ക്ക് പലര്‍ക്കും പലതും വിശ്വസിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാവും . പക്ഷെ വീട് വിട്ടു ഒരിക്കലെങ്കിലും അന്യദേശങ്ങളില്‍ പാര്‍ക്കേണ്ടിവന്നവര്‍ക്ക് ഇതെല്ലാം മനസിലാകും എന്നെനിക്ക് അറിയാം . ഞാനീ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണ് . കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ അറിയേണ്ടവര്‍ക്ക് ഓള്‍ഡ്‌ മാന്‍സ് കോഫീ ഹൗസില്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ വന്നാല്‍ എന്നെ കാണാം . വിവരങ്ങള്‍ ഞാന്‍ തന്നെ നേരിട്ട് പറയാം . ഇതെല്ലാം എത്രയാവര്‍ത്തി വേണമെങ്കിലും പറയാന്‍ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ , കാരണം ഞാന്‍ പറയുന്നത് എന്‍റെ ജീവിതമാണ് .

(റോബര്‍ട്ട്‌ ഡ്രൂറി )

 

1729 ലാണ് ഡ്രൂറി തന്‍റെ യാത്രാനുഭവങ്ങള്‍ Madagascar, or Robert Drury’s Journal എന്ന പേരില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് . ഇതൊരു വന്‍ വിജയമായിരുന്നു . അതിനാല്‍ തന്നെ ഇതിന്‍റെ തുടര്‍പതിപ്പുകള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിന്‍റെ നാലാം പതിപ്പ് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുന്‍പ് എന്നോ ആണ് (1750) ഡ്രൂറി മരിക്കുന്നത് . കൃത്യമായ തീയതി ഇന്നും അറിയില്ല . പക്ഷെ 1780 ആയപ്പോഴേക്കും പലരും ഇതിന്‍റെ ആധികാരികതെയെ ചോദ്യം ചെയ്തു തുടങ്ങി . 1658 ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ “ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് മടഗാസ്ക്കര്‍ ” (Etienne de Flacourt ) എന്ന കൃതിയിലെ വിവരങ്ങള്‍ ഇതുമായി അസാമാന്യ സാദൃശ്യം പുലര്‍ത്തുന്നു എന്നായിരുന്നു ആരോപണം . അതിന്‍റെ കര്‍ത്താവായിരുന്ന ഫ്ലാക്കൊര്‍ട്ട് മടഗാസ്ക്കറിലെ ഫ്രഞ്ച് ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ആയിരുന്നു . പിന്നീട് ആരോപണം സാക്ഷാല്‍ ഡാനിയേല്‍ ഡീഫോയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു . റോബിന്‍സണ്‍ ക്രൂസോയുടെ രീതികളുമായുള്ള സാമ്യമായിരുന്നു ആരോപണത്തിന്‍റെ കാതല്‍ . വീണ്ടും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഡ്രൂറി ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടേയില്ലെന്നും അത് ഡീഫോയുടെ ഒരു സാങ്കല്‍പ്പിക സൃഷ്ടി മാത്രമാണെന്നും ആളുകള്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി . അവസാനം നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് ശേഷം 1996 ല്‍ പുരാവസ്തുഗവേഷകനായ പിയേര്‍സണ്‍ (Mike Parker Pearson) തന്‍റെ ആധികാരികമായ പഠന പ്രബന്ധത്തിലൂടെ ഈ കൃതി ഒരു ചരിത്രസത്യമാണെന്നും , പുസ്തകത്തിലെ സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച ഒരാള്‍ക്ക്‌ മാത്രമേ ഇതെഴുതുവാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ എന്നും തെളിവുകള്‍ നിരത്തി സ്ഥാപിച്ചു . (http://hoaxes.org/Hoaxipedia/Madagascar_or_Robert_Drurys_Journal/) ഇംഗ്ലീഷില്‍ ദുര്‍ബലനായ ഡ്രൂറിക്ക് പകരം ഓള്‍ഡ്‌ മാന്‍സ് കോഫീ ഹൗസില്‍ നിന്നും ഡ്രൂറിയില്‍ നിന്നും നേരിട്ട് വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ച സാക്ഷാല്‍ ഡാനിയേല്‍ ഡീഫോ തന്നെയാകാം ഇത് എഴുതിയത് എന്ന് ഒരു അനുമാനം ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ട് . എന്തായാലും 1700 കളിലെ മടഗാസ്ക്കര്‍ ചരിത്രം പഠിക്കണമെങ്കില്‍ ഇത് വായിച്ചേ മതിയാവൂ .