ആഴങ്ങളിലെ കൊലയാളികള്‍ !

ഇരുപത് മീറ്ററോളം  നീളം ……..തല  മാത്രം  ശരീരത്തിന്‍റെ  മൂന്നിലൊന്നോളം  വരും ! …മനുഷ്യനേക്കാളും  അഞ്ചിരട്ടിയോളം  വലിപ്പമുള്ള  തലച്ചോര്‍ ! ….. ഇതൊരു  അന്യഗ്രഹജീവിയെപ്പറ്റിയുള്ള  വിവരണമല്ല …… ഭൂമിയിലെ  ഏറ്റവും  വലിയ സസ്തനികളില്‍  ഒന്നായ sperm whale ആണിത് .  സമുദ്രത്തിന്‍റെ അഗാതങ്ങളിലെയ്ക്ക്  ഊളിയിട്ട്  ഇരകളെ  പിടിക്കുന്നതില്‍  അഗ്രഗണ്യരാണ്  സ്പേം തിമിംഗലങ്ങള്‍. 2,250 മീറ്റര്‍  ആഴം  വരെ  നീര്‍ക്കാംകുഴി  ഇട്ടു  മുങ്ങുന്ന  ഇവ  , അത്രയും  ആഴത്തില്‍  ചെല്ലാന്‍  കഴിയുന്ന  അപൂര്‍വ്വം  സസ്തനികളില്‍  ഒന്നാണ് .   ആശയമിനിമയതിനായി 230 ഡെസിബല്‍  ശബ്ദം  വരെ  ജലത്തിനടിയില്‍  ഉണ്ടാക്കാന്‍  ഇവയ്ക്ക്  കഴിയും ! ഇത്രയൊക്കെ  കഴിവുകളുള്ള  ഇവറ്റകള്‍  ബുദ്ധിമാന്‍മാര്‍  തന്നെയാണോ ?  ഗവേഷകരെ  കുഴയ്ക്കുന്ന  ഒരു ചോദ്യമാണിത് .  കാരണം  ഇത്രയും  വലിയ  തലച്ചോര്‍  ഉണ്ടെങ്കിലും  കാര്യങ്ങള്‍  ഓര്‍ത്തുവെയ്ക്കുവാനുള്ള മെമ്മറിയുടെ  കുറവാണ്  കാര്യങ്ങള്‍  കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നത് .  അതുകൊണ്ട്  തന്നെ  പലകാര്യങ്ങളും  ഇവ  പെട്ടന്ന്  മറന്നുപോകാനും  സാധ്യത  ഉണ്ട്  എന്നാണ്  പലരും  കരുതുന്നത് .  പക്ഷെ  ഇക്കാര്യങ്ങള്‍  പത്തൊമ്പതാം  നൂറ്റാണ്ടിലെ  തിമിംഗലവേട്ടക്കാരോട്  ചോദിച്ചാല്‍  അവര്‍  സമ്മതിച്ച്  തരില്ല  എന്ന്  മാത്രം ! കാരണം  ചരിത്രത്തില്‍  പത്തൊന്‍പതാം  നൂറ്റാണ്ടില്‍  സ്പേം  തിമിംഗലങ്ങളുടെ  പേര്  അത്രക്കും   മോശമാണ് .  അക്കാലങ്ങളില്‍  തീര്‍ത്താല്‍  തീരാത്ത  പകയുടെ, നിണമണിഞ്ഞ   അനേകം  കഥകള്‍  നാവികര്‍ക്ക്  നമ്മോട്  പറയാനുണ്ടാകും !

തിമിംഗലവേട്ടയുടെ  പരമകോടിയിലാണ്  പത്തൊന്‍പതാം  നൂറ്റാണ്ട്  എരിഞ്ഞടങ്ങിയത് .  ഒരേ  സമയം  എണ്ണൂറോളം വേട്ടക്കപ്പലുകള്‍  പസഫിക്കിലും  അറ്റ്ലാന്ട്ടിക്കിലും  ആയി  അന്ന്  അമൂല്യമായ  തിമിംഗല  എണ്ണക്ക്  വേണ്ടി തലങ്ങും  വിലങ്ങും പരതി  നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .  വിളക്കിലൊഴിക്കുവാനും  മെഴുകു  തിരികളും  മറ്റും  ഉണ്ടാക്കുവാനും  അന്ന്  ഇത്  അത്യാവശ്യമായിരുന്നു .  ഇതിനുവേണ്ടി  മൂന്നോ  നാലോ  വര്‍ഷങ്ങള്‍  കപ്പലും  നാവികരും  തുടര്‍ച്ചയായി  കടലില്‍  കഴിയേണ്ടി  വന്നേക്കാം ! 1859 ല്‍ പെന്സില്‍വാന്യായില്‍ പെട്രോളിയം  കണ്ടെതിയതോട്  കൂടിയാണ്  എണ്ണയ്ക്ക്  വേണ്ടിയുള്ള  തിമിംഗല വേട്ട  അവസാനിച്ചത്‌  എന്ന്  കരുതാം .  പക്ഷെ  ഇന്നോളം  ഈ വേട്ടക്കിടയില്‍  മരിച്ചവരുടെ  എണ്ണം  ആര്‍ക്കും  തിട്ടപ്പെടുതുവാനാവില്ല .  കാര്യങ്ങളുടെ  ഭീകരത  മനസ്സിലാകുവാന്‍  ഒരു സംഭവ  കഥ  പറയാം …..

27 മീറ്റര്‍ നീളമുള്ള  ഒരു  തിമിംഗലവേട്ടക്കപ്പല്‍  ആയിരുന്നു  ,  Essex. ക്യാപ്റ്റന്‍   George Pollard ന്‍റെ നേതൃത്വത്തില്‍ 1819 ഒഗസ്റ്റ് പന്ത്രണ്ടാം  തീയതിയാണ്  ഇരുപതോളം നാവികരുമായി  തിമിംഗല   വേട്ടയ്ക്കായി കപ്പല്‍ അമേരിക്കന്‍  തീരം  വിട്ടത് .  ദക്ഷിണ  അമേരിക്കന്‍  തീരങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം തണുത്തുറഞ്ഞ  അന്‍റ്റാര്‍ട്ടിക്കന്‍  സമുദ്രത്തില്‍  രണ്ടരക്കൊല്ലതോളം  വേട്ട  നടത്തി  ആവുന്നിടത്തോളം  എണ്ണ  ശേഖരിച്ച്  മടങ്ങി  വരാനായിരുന്നു  അവരുടെ  പ്ലാന്‍ .  എന്നാല്‍  squall എന്നറിയപ്പെടുന്ന ,  പൊടുന്നനെയുണ്ടായ  ഒരു കൊടുംകാറ്റ്  തീരം  വിട്ട്  രണ്ടു  ദിവസങ്ങള്‍  കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും  എസ്സെക്സിനു  സാരമായ  കേടുകള്‍  വരുത്തി .  അതോടെ  സ്വതവേ അന്ധവിശ്വാസികളായിരുന്ന  അക്കാലത്തെ  നാവികര്‍  കപ്പലില്‍  ഉറപ്പായും  ഒരു  ഭൂതം  കയറിക്കൂടിയിട്ടുണ്ട്  എന്ന് കരുതി  .  എല്ലാ പരാധീനതകളെയും  അതിജീവിച്ച്  കപ്പല്‍ 1820  ജാനുവരിയില്‍  തെക്കേ  അമേരിക്കയുടെ  തെക്കേ  അറ്റമായ  ഹോണ്‍  മുനമ്പ്‌  കടന്ന്  പസഫിക്കില്‍  പ്രവേശിച്ചു .  എന്നാല്‍  ആവശ്യത്തിന്  അനുസരിച്ചുള്ള  തിമിംഗലങ്ങളെ  വഴിയില്‍  കിട്ടാതിരുന്നതിനാല്‍  ക്യാപ്റ്റന്‍  പൊള്ളാര്‍ഡ്‌  റൂട്ട്  മാറ്റുവാന്‍  തന്നെ  തീരുമാനിച്ചു .

മറ്റു  വേട്ടക്കപ്പലുകളില്‍  നിന്നും  കിട്ടിയ  വിവരമനുസരിച്ച്  തീരം  വിട്ടു  പസഫിക്കിലെയ്ക്ക്  കൂടുതല്‍  കയറി  ചെന്നാല്‍  ധാരാളം   സ്പേം  തിമിംഗലങ്ങളെ  കിട്ടും  എന്ന്  അദ്ദേഹത്തിന്  മനസ്സിലായി .  എന്നാല്‍  അന്നുവരെ  അധികം  കപ്പലുകള്‍  പോയിട്ടില്ലാത്ത  സ്ഥലത്തേക്കാണ്‌  കപ്പലിന്‍റെ  പോക്ക്  എന്നറിഞ്ഞ  നാവികര്‍  പരിഭ്രമിച്ചു .  അവിടെയുള്ള  ഒറ്റപ്പെട്ട  ദ്വീപുകളില്‍  നരഭോജികള്‍  കണ്ടേക്കാം  എന്നറിവ്  അവരുടെ  ഭയം  ഇരട്ടിപ്പിച്ചു ,  കൂടാതെ  കൊള്ളാവുന്ന  ഒരു ഭൂതം  നേരത്തെ  തന്നെ  കപ്പലില്‍ ഉണ്ട് താനും !  എന്തായാലും  അനന്തതയിലെയ്ക്കുള്ള  യാത്രയ്ക്ക്  വേണ്ട  കൂടുതല്‍  സാധനങ്ങള്‍  സംഭരിക്കുവാന്‍  അവര്‍  ഗാലപ്പഗോസ്  ദ്വീപുകളില്‍  നങ്കൂരം  ഇട്ടു .   അത്യാവശ്യം  ഇറച്ചിയുള്ള  മുന്നൂറോളം  ഗാലപ്പഗോസ്  ഭീമന്‍  ആമകളെയാണ് ( Galápagos giant tortoises)   അവര്‍  ഇതിനായി  പിടികൂടിയത് . കുറെയെണ്ണത്തിനെ  ഉണക്കി  സൂക്ഷിച്ചു .  ബാക്കിയുള്ളവയെ  വെറുതെ  കപ്പലില്‍  നടക്കാന്‍  അനുവദിച്ചു .  ആവശ്യമുള്ളപ്പോള്‍  കൊന്നാല്‍  മതിയല്ലോ .  എന്നാല്‍  നാവികരില്‍  ഒരാള്‍  Charles ദ്വീപില്‍  തമാശക്കായി  ഇട്ട തീയ്  ഒരിക്കലും  മാപ്പര്‍ഹിക്കാത്ത  ഒന്നായി  മാറി .  നിയന്ത്രണത്തിന്  അതീതമായി  ആളിപ്പടര്‍ന്ന  തീയ്  ദ്വീപിനെ  ആകെ  വിഴുങ്ങി .  ദ്വീപ്  വിട്ട് രണ്ടു  ദിവസം  കഴിഞ്ഞപ്പോഴും  കപ്പലില്‍  നിന്നും  കത്തുന്ന  ചാള്‍സ്  ദ്വീപ്  കാണാമായിരുന്നു .  ക്യാപ്റ്റനെ  പേടിച്ച്  വളരെ  നാളുകള്‍ക്കു  ശേഷമാണ്  തോമസ്‌  ചാപ്പല്‍  എന്ന  നാവികന്‍  താനാണ്  തമാശക്ക്  തീയിട്ടത്  എന്ന്  സമ്മതിച്ചത്  തന്നെ !

അവസാനം  തീരത്ത്  നിന്നും  ആയിരക്കണക്കിന്  മൈലുകള്‍ക്കകലെ 1820 നവംബര്‍  ഇരുപതാം  തീയതിയാണ്  അവര്‍  ആദ്യമായി  ഒരു  സ്പേം  തിമിംഗലത്തെ  കണ്ടത്  .  നാവികര്‍  ആവേശത്തോടെ  ബോട്ടുകളിറക്കി ചാട്ടൂളി  എറിഞ്ഞ്   വേട്ട  തുടങ്ങി .  ചില  ചെറു  തിമിംഗലങ്ങളെ  മുറിവേല്‍പ്പിക്കാന്‍  പറ്റിയതല്ലാതെ  അന്ന്  അവര്‍ക്ക്  കാര്യമായി  ഒന്നും ചെയ്യാനായില്ല .  തിരികെ  കപ്പലില്‍  എത്തിയ  നാവികര്‍  കേടായ  ബോട്ടുകളും   ചാട്ടൂളികളും  നന്നാക്കുവാന്‍  തുടങ്ങി .  അപ്പോഴാണ്‌  കപ്പലിന്  തൊട്ടടുത്ത്‌  ഭീമാകാരനായ  ഒരു സ്പേം  തിമിംഗലം  പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് .  എണ്‍പത്തി  അഞ്ചടി  നീളമെങ്കിലും  ഉണ്ടാവും  അതിന് !  ആദ്യം  അത്  നിശ്ചലമായി  കിടക്കുകയായിരുന്നു .  പക്ഷെ  കപ്പലിന്  മുഖാമുഖമായി  ആണ്  കിടന്നിരുന്നത് .   പക്ഷെ  പതുക്കെ  പതുക്കെ  അത്  കപ്പലിനെ  സമീപിച്ചു .  അടുക്കും  തോറും  അത്  വേഗത  കൂട്ടി ..  കപ്പലിനെ  ഇടിക്കും  എന്ന  ഘട്ടത്തില്‍  അത്  കപ്പലിന്  അടിവഴി  മറുഭാഗത്ത്‌  എത്തി .  ഒരു  തിമിംഗലം  ഇത്തരത്തില്‍  പെരുമാറുന്നത്  അവര്‍  ആദ്യമായി  കാണുകയായിരുന്നു .  എന്നാല്‍  ക്യാപ്റ്റന്  കാര്യം  പന്തിയല്ല  എന്ന്  മനസ്സിലായി .  വിചാരിച്ചത്  പോലെ തന്നെ   തിമിംഗലത്തിന്റെ  അടുത്ത  വരവ്  ചരിത്രത്തിലെക്കായിരുന്നു ! ഇടിയുടെ  ആഘാതത്തില്‍  അടിത്തട്ട്  പാടെ  തകര്‍ന്ന്  കടല്‍ ജലം  കപ്പലിലെയ്ക്ക്  ഇരച്ചു  കയറി .  പാതി  നന്നാക്കിയ  ഹണ്ടിംഗ്  ബോട്ടുകളില്‍  നാവികര്‍  ചാടിക്കയറി  ജീവരക്ഷാര്‍ഥം  തലങ്ങും  വിലങ്ങും  തുഴഞ്ഞു .   വിശാലമായ  ശാന്ത  സമുദ്രത്തിന്‍റെ  മടിതട്ടിലെയ്ക്ക്  സുരക്ഷിതമായ  എസ്സെക്സ്  എന്ന  കപ്പലില്‍  നിന്നുമുള്ള  ചുവടു  മാറ്റം  ആരും  വിചാരിക്കാതെ  അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു .  ഇരുപത്  നാവികര്‍  മൂന്ന്  ബോട്ടുകളിലായി  കടലില്‍  തികച്ചും  അനാഥരായി  ഒഴുകി നടന്നു .  അപ്പോഴവര്‍  തെക്കേ  അമേരിക്കന്‍  തീരത്ത്  നിന്നും  3,700 km അകലെ ആയിരുന്നു !

തൊട്ടടുത്തുള്ള   Marquesas ദ്വീപുകളെ  ലക്ഷ്യം  വെച്ച്  തുഴയുന്നതാണ്  നല്ലത്  എന്ന്  ക്യാപ്റ്റന്‍   പൊള്ളാര്‍ട്   തീരുമാനിച്ചു .  എന്നാല്‍ ഓവന്‍  ചേസ്  പോലുള്ള  നാവികര്‍  അവിടെ  നരഭോജികള്‍  കണ്ടേക്കാം  എന്ന് ഭയപ്പെട്ടു.  ബോട്ടുകളില്‍  തത്രപ്പെട്ടു  കയറിയതിനാല്‍  ഭക്ഷണമോ  വേണ്ടത്ര  ശുദ്ധജലമോ  കരുതാന്‍  അവര്‍ക്കായില്ല .  കാര്യങ്ങള്‍  കുഴപ്പതിലെക്കാണ്  നീങ്ങുന്നത്‌  എന്ന്  ഏവര്‍ക്കും  പിടികിട്ടി .  ദിവസങ്ങള്‍  കഴിഞ്ഞു .   വിശപ്പ്  അതിന്‍റെ  മൂര്‍ത്തീ  ഭാവത്തില്‍  നാവികരെ  കാര്‍ന്നു  തിന്നാന്‍  തുടങ്ങി  .  അങ്ങിനെ  ഒരുനാള്‍  അവര്‍  ബോട്ടില്‍  കയറിയശേഷം  ആദ്യ  നാവികന്‍  ഭക്ഷണം  കിട്ടാതെ  മരണമടഞ്ഞു .  അതോടെ  നാവികരില്‍  മരണഭയം  പിടികൂടി .  ഗതികെട്ട്  അവര്‍  നിലനില്‍പ്പിനായി   സ്വന്തം  മൂത്രം  കുടിക്കുവാന്‍  ആരംഭിച്ചു .  അങ്ങിനെ  ഒരു നാള്‍  അവര്‍ വിജനമായ   Henderson ദ്വീപില്‍  തുഴഞ്ഞെത്തി .  കുറച്ചു  നാള്‍  പിടിച്ചു  നില്‍ക്കുവാനുള്ള  വസ്തുക്കളൊക്കെയും  അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു .  എന്നാല്‍  അത്  അധികം നീണ്ടു  നിന്നില്ല .  ദ്വീപ്  ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട  സമയം  വന്നു  ചേര്‍ന്നു .  ദ്വീപിലെ  ഭക്ഷണം  എല്ലാവര്‍ക്കും  തികയില്ല  എന്നതായിരുന്നു  കാരണം .  അവസാനം  സംഘത്തിലെ  മൂന്ന്  പേര്‍ ദ്വീപില്‍  തന്നെ  കഴിയുവാനും  ബാക്കിയുള്ളവര്‍  ബോട്ടുകളില്‍  പോകുവാനും  തീരുമാനമായി ( ദ്വീപില്‍  കഴിഞ്ഞ  മൂന്നുപേരെ ഒരു  വര്‍ഷത്തിന്  ശേഷം  Surry എന്ന  കപ്പല്‍  കണ്ടെത്തി  രക്ഷപെടുത്തി  ! )

ബോട്ടില്‍  ദ്വീപില്‍  നിന്നും   പോന്നവരുടെ  വിധി  ദാരുണമായിരുന്നു .  രോഗവും  ക്ഷീണവും  പട്ടിണിയും  അവരെ  ഓരോരുത്തരെയായി  കൊന്നൊടുക്കി . അവസാനം  ജാനുവരി  എട്ടിന്  Cole എന്ന  നാവികന്‍  മരണമടഞ്ഞപ്പോള്‍  അവര്‍  ആ തീരുമാനമെടുത്തു .  അയാളുടെ  ശരീരം  ഭക്ഷണമാക്കുക ! .  പിന്നീടൊരു  ദിവസം  ആഞ്ഞടിച്ച  കൊടുംകാറ്റില്‍  ബോട്ടുകള്‍  കൂട്ടം  തെറ്റി  പലവഴിക്ക്  തിരിഞ്ഞു .  ചെസിന്‍റെ   ബോട്ടിലുള്ളവരെ  ഭാഗ്യം  തുണച്ചു .  ബ്രിട്ടന്‍റെ  ഇന്ത്യന്‍  എന്ന  കപ്പല്‍  അവരെ കണ്ടെത്തി  രക്ഷപെടുത്തി .  എന്നാല്‍  Hendrick  തുഴഞ്ഞ  മൂന്നാം  ബോട്ട്  പിന്നീട്  ഇതുവരെ  ആരും  കണ്ടെത്തിയില്ല .  അവസാനം  ക്യാപ്റ്റന്‍  പൊള്ളാര്‍ഡും  ബോട്ടും  വിജനതയില്‍  ഒറ്റപ്പെട്ടു .  വിശപ്പ്  അതിന്‍റെ  പാരമ്യത്തിലെത്തി .  ഒടുക്കം   അവര്‍  ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു .  മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്  വേണ്ടി  ഒരാള്‍  മരിക്കുക .  അയാള്‍  മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്  ആഹാരമാകട്ടെ !   നറുക്ക്  വീണത്‌  ക്യാപ്റ്റന്റെ  കസിനും  പതിനേഴ്‌  വയസ്സ്  മാത്രം  പ്രായം  ഉണ്ടായിരുന്ന  Owen Coffin നു ആയിരുന്നു .  അവനെ  കൊല്ലാന്‍  പക്ഷെ  പൊള്ളാര്‍ഡു സമ്മതിച്ചില്ല .  പക്ഷെ  ധീരനായ കൊഫിന്‍  താന്‍  മരിക്കാന്‍  സന്നദ്ധനാണെന്ന്  പറഞ്ഞു .  അങ്ങിനെ  കോഫിന്‍  കടലിലെ  ധീര രക്തസാക്ഷിയായി .  അവസാനം കപ്പല്‍ മുങ്ങി  93  ദിവസങ്ങള്‍ക്കു  ശേഷം  മറ്റൊരു  വേട്ടക്കപ്പല്‍ Dauphin അവസാന  ബോട്ടുകാരെയും  കണ്ടെത്തി  രക്ഷപെടുത്തി .  ഇരുപത്  പേരില്‍  അവസാനം  അവശേഷിച്ചത്  ആകെ എട്ടു  പേര്‍ !

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്  ശേഷം  രക്ഷപെട്ടവര്‍  വീണ്ടും  ക്യാപ്റ്റന്‍  പൊള്ളാര്ടിന്റെ  വസതിയില്‍   ഒരുമിച്ചു  കൂടിയപ്പോള്‍  അതിന്  സാക്ഷ്യം  വഹിക്കാന്‍  മറ്റൊരാളുകൂടി  എത്തിയിരുന്നു .  ലോക  ക്ലാസിക്കുകളില്‍  ആദ്യ  പത്തില്‍  ഒന്നായ  മോബിടിക്കിന്റെ  രചയിതാവ്  സാക്ഷാല്‍  ഹെര്‍മന്‍  മെല്‍വിന്‍ !  രക്ഷപെട്ടവരുടെ  ചരിത്രം അപ്പാടെ  മനസ്സില്‍  ആവാഹിച്ച്  മെല്‍വിന്‍  മോബിടിക്  എന്ന  ക്ലാസിക്കിനെ  പ്രസവിക്കുമ്പോള്‍  സ്പേം  തിമിംഗലങ്ങള്‍  മനുഷ്യ മനസ്സുകളില്‍ ഒരു വില്ലന്‍ വേഷം  കൈവരിക്കുകയായിരുന്നു !

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്  ശേഷം Nickerson എന്ന നാവികന്‍  തങ്ങളുടെ  കൂട്ടത്തില്‍  ഒരാള്‍  തീ വെച്ച്  നശിപ്പിച്ച   Charles  ദ്വീപില്‍  എത്തിച്ചേരുവാന്‍  ഇടയായി .  കരിഞ്ഞു  ചാമ്പലായ  ഒരു  ശ്മശാന  ഭൂമിയായിരുന്നു  അയാള്‍  അവിടെ   കണ്ടത് .  ആ ദ്വീപില്‍  മാത്രം  കാണപ്പെട്ടിരുന്ന  Floreana Island tortoise എന്ന  ഭീമന്‍  ആമ  അതോടെ  ഭൂമിയോട്  വിട പറഞ്ഞു  കഴിഞ്ഞിരുന്നു !

ഇനി  നമ്മുക്ക്  തീരുമാനിക്കാം  വില്ലന്‍ സ്പേം  തിമിംഗലമാണോ ? അതോ  മനുഷ്യനോ  ?

അടിക്കുറിപ്പ് : Moby Dick എന്ന  പേര്  മെല്‍വിന്  ലഭിച്ചത്  Mocha Dick എന്ന ശരിക്കുള്ള  തിമിംഗലതില്‍  നിന്നുമാണ് .  ഒരു  ആല്‍ബിനോ  ആയിരുന്ന ഈ സ്പേം  തിമിംഗലം  പത്തൊന്‍പതാം  നൂറ്റാണ്ടില്‍  Mocha എന്ന  ചിലിയന്‍  ദ്വീപിനടുതാണ്  കാണപ്പെട്ടിരുന്നത് .  അന്ന്  നാവികര്‍  ഇത്തരം  തിമിമ്ഗലങ്ങള്‍ക്ക്  പേര്  ഇടുമായിരുന്നു .  ടോം , ഡിക്ക്  തുടങ്ങിയ  പേരുകള്‍  ആയിരുന്നു  സാധാരണം .

In The Heart of the Sea എന്ന  2015 ഹോളിവൂഡ്‌  ചിത്രം  ഈ സംഭവത്തില്‍  നിന്നും  പ്രചോദനം  ഉള്‍ക്കൊണ്ടതാണു . 

 

Image

ഒരു അഭിപ്രായം പറയൂ